Na skróty Recenzenci 2018

Tom 10, Nr 2 (2019)
WYBRANE PROBLEMY KLINICZNE
Pobierz cytowanie

Ocena wybranych parametrów antropometrycznych i biochemicznych u pacjentek z przewlekłym autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy ze szczególnym uwzględnieniem nowego wskaźnika VAI — doniesienie wstępne. Część I

Aneta Koszowska, Anna Brończyk-Puzoń, Justyna Nowak, Barbara Zubelewicz-Szkodzińska
Forum Zaburzeń Metabolicznych 2019;10(2):77-87.

dostęp płatny

Tom 10, Nr 2 (2019)
WYBRANE PROBLEMY KLINICZNE

Streszczenie

WSTĘP: Choroba Hashimoto (przewlekłe limfocytarne zapalenie tarczycy) to powszechnie występujące zaburzenie funkcjonowania gruczołu tarczowego o podłożu autoimmunologicznym o nieznanej etiologii. Celem pracy było określenie użyteczności nowego wskaźnika antropometrycznego VAI w porównaniu ze wskaźnikami standardowo używanymi w praktyce: WHR, WHtR wśród pacjentek z autoimmunologicznym zapaleniem gruczołu tarczowego. MATERIAŁ I METODY: Badanie przeprowadzono u 34 pacjentek z przewlekłym autoimmunologicznym zapaleniem gruczołu tarczowego hospitalizowanych na Oddziale Endokrynologii Szpitala Miejskiego w Piekarach Śląskich. Do oceny ryzyka kardiometabolicznego wykorzystano wskaźniki antropometryczne: WHR oraz WHtR, a także omawiany w pracy wskaźnik VAI. Oceniono również parametry biochemiczne: stężenie TSH, fT3, fT4, anty-TPO, cholesterolu całkowitego, cholesterolu frakcji LDL i HDL oraz triglicerydów. Przyjęto poziom istotności α = 0,05. WYNIKI: U 82% osób wykazano wartości TSH mieszczące się w granicy normy; pomimo wyrównania hormonalnego u większości pacjentek średnie BMI badanej grupy wynosiło 27,71 ± 7,26 (mediana 24,85) kg/m2. Nadwagę wykazano u 12% pacjentek, a otyłość u 35% pacjentek. Podwyższone ryzyko metaboliczne stwierdzono u 50% badanych kobiet za pomocą wskaźnika WHR, u 56% pacjentek za pomocą wskaźnika WHtR, natomiast wskaźnik VAI wykazał występowanie dysfunkcji wisceralnej tkanki tłuszczowej u 32% kobiet. Wśród badanych pacjentek VAI najsilniej korelował ze wskaźnikiem WHR R’ = 0,62, p < 0,01 oraz ze wskaźnikiem WHtR R’ = 0,59, p < 0,01. Z kolei WHtR najsilniej korelował (R’ = 0,90, p < 0,01) z procentową zawartością tkanki tłuszczowej w porównaniu do wskaźnika VAI (R’ = 0,44, p < 0,01) oraz WHR (R’ = 0,7, p < 0,01). WNIOSKI: Wskaźniki, takie jak WHR i WHtR, są prostymi narzędziami, które mogą być bardzo pomocne w ocenie ryzyka metabolicznego. Równie interesujący wydaje się nowy wskaźnik VAI, który zdaniem jego autorów nadaje się do oceny ryzyka dysfunkcji wisceralnej tkanki tłuszczowej wśród pacjentów ze schorzeniami endokrynologicznymi.

Streszczenie

WSTĘP: Choroba Hashimoto (przewlekłe limfocytarne zapalenie tarczycy) to powszechnie występujące zaburzenie funkcjonowania gruczołu tarczowego o podłożu autoimmunologicznym o nieznanej etiologii. Celem pracy było określenie użyteczności nowego wskaźnika antropometrycznego VAI w porównaniu ze wskaźnikami standardowo używanymi w praktyce: WHR, WHtR wśród pacjentek z autoimmunologicznym zapaleniem gruczołu tarczowego. MATERIAŁ I METODY: Badanie przeprowadzono u 34 pacjentek z przewlekłym autoimmunologicznym zapaleniem gruczołu tarczowego hospitalizowanych na Oddziale Endokrynologii Szpitala Miejskiego w Piekarach Śląskich. Do oceny ryzyka kardiometabolicznego wykorzystano wskaźniki antropometryczne: WHR oraz WHtR, a także omawiany w pracy wskaźnik VAI. Oceniono również parametry biochemiczne: stężenie TSH, fT3, fT4, anty-TPO, cholesterolu całkowitego, cholesterolu frakcji LDL i HDL oraz triglicerydów. Przyjęto poziom istotności α = 0,05. WYNIKI: U 82% osób wykazano wartości TSH mieszczące się w granicy normy; pomimo wyrównania hormonalnego u większości pacjentek średnie BMI badanej grupy wynosiło 27,71 ± 7,26 (mediana 24,85) kg/m2. Nadwagę wykazano u 12% pacjentek, a otyłość u 35% pacjentek. Podwyższone ryzyko metaboliczne stwierdzono u 50% badanych kobiet za pomocą wskaźnika WHR, u 56% pacjentek za pomocą wskaźnika WHtR, natomiast wskaźnik VAI wykazał występowanie dysfunkcji wisceralnej tkanki tłuszczowej u 32% kobiet. Wśród badanych pacjentek VAI najsilniej korelował ze wskaźnikiem WHR R’ = 0,62, p < 0,01 oraz ze wskaźnikiem WHtR R’ = 0,59, p < 0,01. Z kolei WHtR najsilniej korelował (R’ = 0,90, p < 0,01) z procentową zawartością tkanki tłuszczowej w porównaniu do wskaźnika VAI (R’ = 0,44, p < 0,01) oraz WHR (R’ = 0,7, p < 0,01). WNIOSKI: Wskaźniki, takie jak WHR i WHtR, są prostymi narzędziami, które mogą być bardzo pomocne w ocenie ryzyka metabolicznego. Równie interesujący wydaje się nowy wskaźnik VAI, który zdaniem jego autorów nadaje się do oceny ryzyka dysfunkcji wisceralnej tkanki tłuszczowej wśród pacjentów ze schorzeniami endokrynologicznymi.
Pobierz cytowanie

Słowa kluczowe

choroba Hashimoto, nadwaga, otyłość, WHR, WHtR, VAI

Informacje o artykule
Tytuł

Ocena wybranych parametrów antropometrycznych i biochemicznych u pacjentek z przewlekłym autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy ze szczególnym uwzględnieniem nowego wskaźnika VAI — doniesienie wstępne. Część I

Czasopismo

Forum Zaburzeń Metabolicznych

Numer

Tom 10, Nr 2 (2019)

Strony

77-87

Rekord bibliograficzny

Forum Zaburzeń Metabolicznych 2019;10(2):77-87.

Słowa kluczowe

choroba Hashimoto
nadwaga
otyłość
WHR
WHtR
VAI

Autorzy

Aneta Koszowska
Anna Brończyk-Puzoń
Justyna Nowak
Barbara Zubelewicz-Szkodzińska

Referencje (21)
  1. Poplawska-Kita A, Siewko K, Telejko B, et al. Body mass analysis in patients with Hashimoto thyroiditis. Prog Health Sci. 2014; 4: 18S–23S.
  2. Janczy A, Małgorzewicz S. Skuteczność diety redukcyjnej u pacjentek z chorobą Hashimoto. Forum Zaburzeń Metabolicznych. 2015; 6: 112S–117S.
  3. van Tienhoven-Wind LJN, Dullaart RPF. Low-normal thyroid function and the pathogenesis of common cardio-metabolic disorders. Eur J Clin Invest. 2015; 45(5): 494–503.
  4. Saler T. Frequency of Hashimoto’s Thyroiditis in Women with Vitamin D Deficiency: A Cross Sectional Study. American Journal of Internal Medicine. 2014; 2(3): 44.
  5. Łącka K, Maciejewski A. Współczesne poglądy na temat etiopatogenezy autoimmunologicznego zapalenia tarczycy (choroby Hashimoto). Pol Merk Lek. 2011; 30: 132S–138S.
  6. Gietka-Czernel M. Postępy w rozpoznawaniu i leczeniu zapaleń tarczycy. Postępy Nauk Medycznych. 2008; 2: 92S–104S.
  7. Łacka K, Maciejewski A. Vitamin D in the etiopathogenesis of autoimmune thyroiditis. Pol Merkur Lekarski. 2013; 34(203): 281–285.
  8. De Pergola G, Ciampolillo A, Tarantino L. Possible evolution of autoimmune thyroiditis in hypothyroidism: role of obesity. Obesity & Control Therapies: Open Access. 2013; 1(1).
  9. Amato MC, Giordano C. Visceral adiposity index: an indicator of adipose tissue dysfunction. Int J Endocrinol. 2014; 2014: 730827.
  10. Amato MC, Giordano C, Pitrone M, et al. Cut-off points of the visceral adiposity index (VAI) identifying a visceral adipose dysfunction associated with cardiometabolic risk in a Caucasian Sicilian population. Lipids Health Dis. 2011; 10: 183.
  11. Przybylska D, Kurowska M, Przybylski P. Otyłość i nadwaga w populacji rozwojowej. Hygeia Public Health. 2012; 47: 28S–35S.
  12. Waist circumference and waist–hip ratio. Report of a WHO expert consultation, Geneva 8-11 December 2008, 2011, World Health Organization.
  13. Browning LM, Hsieh SD, Ashwell M. A systematic review of waist-to-height ratio as a screening tool for the prediction of cardiovascular disease and diabetes: 0·5 could be a suitable global boundary value. Nutr Res Rev. 2010; 23(2): 247–269.
  14. Council Directive 93/42/Eec Of 14 June 1993 Concerning Medical Devices. OJ L 169, 12.7.1993: 1.
  15. Endocrinology Expected Values and S.I. Units Conversion Tables. https://www.med.unc.edu/cmep/education/current-residents/rotation-information/endocrinology/expected_values.pdf..
  16. System międzynarodowych jednostek (SI) dla stężeń w osoczu, surowicy lub krwi pełnej. Normy Badań Biochemicznych Diabetol Dosw Klin. 2002; 6: 127–128.
  17. Han Lu, Fu KL, Zhao J, et al. Visceral adiposity index score indicated the severity of coronary heart disease in Chinese adults. Diabetol Metab Syndr. 2014; 6(1): 143.
  18. Amato MC, Pizzolanti G, Torregrossa V, et al. Visceral adiposity index (VAI) is predictive of an altered adipokine profile in patients with type 2 diabetes. PLoS One. 2014; 9(3): e91969.
  19. Pekgor S, Duran C, Kutlu R, et al. Visceral adiposity index levels in patients with hypothyroidism. J Natl Med Assoc. 2018; 110(6): 606–613.
  20. Oliveira RG, Guedes DP. Performance of anthropometric indicators as predictors of metabolic syndrome in Brazilian adolescents. BMC Pediatr. 2018; 18(1): 33.
  21. Adejumo EN, Adejumo AO, Azenabor A, et al. Anthropometric parameter that best predict metabolic syndrome in South west Nigeria. Diabetes Metab Syndr. 2019; 13(1): 48–54.

Ważne: serwis https://journals.viamedica.pl/ wykorzystuje pliki cookies. Więcej >>

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies m.in. w celach statystycznych, dostosowania serwisu do potrzeb użytkownika (np. język interfejsu) i do obsługi logowania użytkowników. W ustawieniach przeglądarki internetowej można zmienić opcje dotyczące cookies. Korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci komputera. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce prywatności.

Czym są i do czego służą pliki cookie możesz dowiedzieć się na stronie wszystkoociasteczkach.pl.

Czasopismo Forum Zaburzeń Metabolicznych dostęne jest również w Ikamed - księgarnia medyczna

Wydawcą serwisu jest Via Medica sp. z o.o. sp. komandytowa, ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk

tel.:+48 58 320 94 94, faks:+48 58 320 94 60, e-mail:  viamedica@viamedica.pl