Forum nefrologiczne
ISSN: 1899-3338 e-ISSN: 1899-4113
59.65
ICV
2018
5
MNiSW
2015
3
Google Scholar H5 (Cytowane artykuły)
12
Tomów
47
Numerów
545
Artykułów
545
Otwarty Dostęp
2008-2019
Roczniki

"Forum Nefrologiczne" to kwartalnik służący poszerzaniu praktycznej wiedzy z zakresu nefrologii i leczenia nerkozastępczego. Do podstawowych działów czasopisma należą: nefrologia kliniczna, hemodializa, dializa otrzewnowa, transplantologia i pielęgniarstwo nefrologiczne. Radę Naukową tworzą wybitni specjaliści w dziedzinie nefrologii z wielu ośrodków w kraju. Czasopismo jest skierowane do lekarzy nefrologów, internistów, pielęgniarek nefrologicznych oraz wszystkich innych osób zainteresowanych tą tematyką.

Zgodnie z komunikatem Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 23 grudnia 2015 roku „Forum Nefrologiczne” znajduje się w części B wykazu czasopism naukowych. Liczba punktów przyznawanych za publikację w czasopiśmie wynosi 5.

Liczba punktów edukacyjnych za prenumeratę: 5 pkt.

Wersja papierowa jest wersją pierwotną.

Czasopismo wydawane pod patronatem Polskiego Towarzystwa Nefrologicznego, Polskiego Towarzystwa Nefrologii Dziecięcej i Polskiego Towarzystwa Pielęgniarek Nefrologicznych

Redaktor Naczelny: prof. dr hab. n. med. Bolesław Rutkowski

Aktualne wydanie

Tom 12, Nr 4 (2019)

Kartki z historii: 1
Prace poglądowe: 1
Przypadki kliniczne: 1
Poglądy, stanowiska, zalecenia, standardy i opinie: 1

Wydawca

Via Medica
ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk
tel.: +48 58 320 94 94, faks: +48 58 320 94 60,
e-mail: viamedica@viamedica.pl

Indeksacja

Czasopismo jest indeksowane w bazach Google Scholar, Index Copernicus, Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Polskiej Bibliografii Lekarskiej, Ulrich's Periodicals Directory oraz WorldCat.

Aktualności

Najnowszy numer czasopisma Forum Nefrologiczne 4/2019

Czwarty tegoroczny numer „Forum Nefrologicznego”, który właśnie oddajemy w ręce Czytelników ma zdecydowanie nietypową zawartość. Stało się tak dlatego, iż postanowiliśmy w całości wydrukować materiały opracowane przez Grupę Roboczą powołaną do życia przez Zarząd Główny Polskiego Towarzystwa Nefrologicznego dotyczące zasad żywienia w przewlekłej chorobie nerek. Na czele tej grupy stała prof. Sylwia Małgorzewicz — kierownik Zakładu Żywienia Klinicznego w Gdańskim Uniwersytecie Medycznym. Poza czterema osobami reprezentującymi ten Zespół w przygotowaniu wspomnianego materiału brały udział trzy osoby z Katedry i Kliniki Nefrologii, Transplantologii i Chorób Wewnętrznych GUMed, a także reprezentanci szczecińskiego (prof. Kazimierz Ciechanowski) oraz krakowskiego ośrodka nefrologicznego (dr hab. Katarzyna Krzanowska oraz dr hab. Marcin Krzanowski). Wspomniany Zespół został znakomicie wzmocniony poprzez udział w Grupie Roboczej dr hab. Lucyny Kozłowskiej z Katedry Dietetyki Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Warto w tym miejscu wspomnieć, że dr hab. L. Kozłowska już wcześniej wspierała swoją wiedzą i doświadczeniem zespoły opracowujące podobne zalecenia i rekomendacje.

Aby zachęcić szeroką rzeszę Czytelników do sięgania po omawiane zalecenia, pozwolę sobie zacytować kilka stwierdzeń, które znalazły się w opracowanym przez piszącego te słowa wprowadzeniu do całości materiału.

„Zasady dotyczące oceny stanu odżywienia oraz rozpoznawania i leczenia jego zaburzeń zostały zaadaptowane do warunków polskich. Po przedstawieniu podstawowych zaburzeń metabolicznych występujących u chorych z przewlekłą chorobą nerek szczegółowo zaprezentowano zasady żywienia w okresie leczenia zachowawczego oraz rolę diety z ograniczoną zawartością białka w prewencji postępu utraty funkcji nerek. Wprawdzie przy ogólnej dostępności leczenia nerkozastępczego w naszym kraju można się zastanawiać, czy taka terapia ma rację bytu, trzeba jednak pamiętać, że w Polsce — tak jak w wielu rozwiniętych krajach świata — rośnie liczba chorych z przewlekłą chorobą nerek w wieku podeszłym. Część z nich może się z różnych powodów nie kwalifikować do terapii nerkozastępczej lub po prostu nie chcieć się jej poddać. U takich chorych terapia zachowawcza, obejmująca odpowiednie zalecenia dietetyczne, jest niewątpliwie rodzajem leczenia z wyboru. W kolejnych rozdziałach omówiono zasady żywienia osób leczonych przy zastosowaniu dwóch podstawowych form dializy, to znaczy dializy otrzewnowej oraz powtarzanej hemodializy. Osobne rozważania poświęcono hiperfosfatemii oraz sposobom jej zapobiegania oraz leczenia za pomocą odpowiedniej diety. Cele postępowania dietetycznego u pacjentów po przeszczepieniu nerki ukazują, że dieta u tych pozornie zdrowych osób powinna być zróżnicowana i dobrana adekwatnie nie tylko do ich stanu odżywienia, ale także do stopnia wydolności przeszczepionej nerki. Na koniec przedstawiono dane dotyczące zapotrzebowania na witaminy oraz mikroelementy u chorych znajdujących się w różnych stadiach PChN”.

Aby wskazać wszystkie grupy zawodowe, które w zaleceniach powinny znaleźć wskazówki do wykorzystania w swojej codziennej praktyce, raz jeszcze pozwolę sobie na powtórkę stwierdzenia zawartego we Wprowadzeniu:

„Oddawany w ręce Czytelników materiał zawiera zarówno przegląd aktualnej wiedzy na temat żywienia, jak i praktyczne wskazówki w tym zakresie. Opracowanie jest przeznaczone dla szerokiego kręgu odbiorców, w skład którego wchodzą nefrolodzy, transplantolodzy, dietetycy, a także pielęgniarki nefrologiczne. Oznacza to, że powinien się z nim zapoznać i je wykorzystać cały zespól sprawujący holistyczną opiekę nad pacjentami z przewlekłą chorobą nerek”.

Poza omówionymi zaleceniami w obecnym numerze znalazło się miejsce na jeden artykuł edukacyjno-poglądowy dotyczący podłoża genetycznego oraz diagnostyki nefropatii IgA. Warto przypomnieć, że rzecz dotyczy najczęściej spotykanej glomerulopatii w populacji osób dorosłych. Natomiast swoistą rekomendacją jest fakt, iż artykuł został opracowany przez ośrodek zabrzański, kierowany przez znakomitego znawcę zagadnień genetycznych w szeroko pojętej nefrologii — profesora Władysława Grzeszczaka. Zamieszczamy także ogromnie ciekawy opis przypadku klinicznego, w którym znawcy zagadnienia z warszawskiego ośrodka nefrologiczno-transplantologicznego przedstawili losy chorego po przeszczepie wątroby, u którego stwierdzono nasilenie się białkomoczu, zależne od istniejącej już przed przeszczepieniem nefropatii IgA. Autorzy tej publikacji wskazują, iż biopsja nerki jest bezpieczną procedurą diagnostyczną u osoby po przeszczepieniu wątroby. Jednocześnie podkreślają dużą skuteczność farmakologicznej nefroprotekcji u prezentowanego pacjenta.

Na zakończenie numeru jak zwykle prezentujemy sylwetkę Członka Honorowego PTN. Tym razem rzecz dotyczy jednego z pionierów polskiej nefrologii — prof. Franciszka Kokota. Jak wiadomo, prof. Kokot jest nie tylko twórcą katowickiej szkoły nefrologii i nadciśnienia tętniczego, ale także osobą, która odegrała ogromną rolę w rozwoju polskiej i europejskiej nefrologii. Wystarczy także wspomnieć, że jest on inicjatorem i jednym z twórców Polskiego Towarzystwa Nefrologicznego.

Prof. Bolesław Rutkowski

Opublikowane: 2020-01-22

Czytaj więcej

Najnowszy numer czasopisma Forum Nefrologiczne 3/2018

Najnowszy numer czasopisma otwiera artykuł pt. ,,Wybrane choroby nerek z manifestacją w obrębie skóry”. W wielu przypadkach choroby dotyczące narządów wewnętrznych, w tym nerek, manifestują się charakterystycznymi zmianami patologicznymi w obrębie skóry. Wybrane choroby nerek, którym towarzyszą takie zmiany, zostały opisane w niniejszej pracy. Przedstawiono w niej patogenezę, przebieg kliniczny i leczenie choroby Fabry’ego, zapalenia naczyń spowodowanego lewamizolem, twardziny układowej oraz krioglobulinemii.

Warto zwrócić uwagę Czytelnika na artykuł pt. ,,Kliniczne korzyści wynikające z monitorowania stężenia magnezu w surowicy pacjentów przewlekle hemodializowanych”. Prezentowana praca ma na celu przypomnienie roli Mg w warunkach fizjologii i zwrócenie uwagi na przyczyny i skutki, szczególnie hipomagnezemii i niedoboru Mg w organizmie pacjentów przewlekle hemodializowanych na podstawie wyników wielu wykonanych w tej grupie osób leczonych nerkozastępczo.

Z kolei autorzy pracy pt. ,,Przeszczepienie trzustki” omawiają zasady kwalifikacji kandydatów do przeszczepu tego narządu oraz opieki potransplantacyjnej u biorcy trzustki. Przeszczepienie trzustki pozwala zapewnić pacjentowi z cukrzycą trwałą normoglikemię. Najczęstszym typem zabiegu jest jednoczasowe przeszczepienie trzustki z nerką, wykonywane u chorych wymagających leczenia nerkozastępczego, i wiążące się z radykalną poprawą przeżycia. Trzustka może być przeszczepiona choremu z zachowaną funkcją nerek własnych lub nerki przeszczepionej, o ile szacunkowy wskaźnik filtracji kłębuszkowej (eGFR) jest większy niż 60 ml/min. Po udanym przeszczepie obserwuje się poprawę jakości życia, ustąpienie neuroglikopenii, zahamowanie postępu powikłań naczyniowych cukrzycy. Do podobnej tematyki nawiązuje również artykuł ,,Cukrzyca potransplantacyjna — trudności w diagnostyce i rozpoznaniu”.

Jednym z najczęstszych powikłań u pacjentów po przeszczepieniu nerki jest cukrzyca potransplantacyjna (PTDM), związana ze stosowaniem leków immunosupresyjnych lub niewystarczającą współpracą chorego. Wystąpienie cukrzycy u biorcy przeszczepu jest związane ze zwiększonym ryzykiem sercowo-naczyniowym, większą częstością zakażeń oraz gorszą czynnością nerki przeszczepionej. Brak sprecyzowanych kryteriów rozpoznania, jednolitych metod diagnostycznych oraz nie do końca poznane patomechanizmy jej rozwoju utrudniają wczesną diagnostykę i prowadzenie chorych z PTDM.

W dziale dedykowanym pielęgniarkom zwracamy uwagę na artykuł pt. ,,Leczenie pozaustrojowe hipercholesterolemii — aspekt opieki pielęgniarskiej”. Wiedząc o tym, że choroby układu krążenia związane bezpośrednio z zaburzeniami gospodarki lipidowej są główną przyczyną zgonów w Polsce, bardzo istotne staje się poznanie wszystkich alternatywnych sposobów leczenia tych zaburzeń, w tym leczenia aferezą. Częstość występowania dyslipidemii w Polsce jest szacowana na 60–70% w populacji powyżej 18. roku życia. Najważniejszym celem leczenia zaburzeń lipidowych jest redukcja stężenia cholesterolu lipoproteiny niskiej gęstości (LDL). Im większe ryzyko, tym mniejsze powinno być stężenie LDL. Afereza LDL służy do oczyszczenia krwi chorego z cholesterolu frakcji LDL oraz lipoproteiny (a). Zabieg ten poprawia również warunki przepływu krwi na poziomie mikrokrążenia. Powodzenie terapii aferezą wymaga zaangażowania wykwalifikowanego personelu medycznego. Jego zadania to: edukacja pacjentów z grupy wysokiego ryzyka, dokładne wyjaśnienie, na czym polega afereza, odpowiednie jej przygotowanie i bezbłędne przeprowadzenie.

Opublikowane: 2018-12-12

Najnowszy numer czasopisma Forum Nefrologiczne 2/2018

 Najnowszy numer czasopisma ,,Forum Nefrologiczne” otwiera artykuł ,,Bezpieczeństwo stosowania inhibitorów pompy protonowej u chorych z przewlekłą chorobą nerek — aktualny stan wiedzy”.  Istnieje coraz więcej dowodów łączących stosowanie inhibitorów pompy protonowej z rozwojem chorób nerek. W pracy przedstawiono aktualny stan wiedzy dotyczący wskazań i bezpieczeństwa stosowania inhibitorów pompy protonowej oraz omówiono działania niepożądane istotne z punktu widzenia nefrologa. Istnieje potrzeba dalszych badań nad bezpieczeństwem stosowania tych leków w populacji chorych z przewlekłą chorobą nerek (PChN) w okresie predializacyjnym i poddawanych dializoterapii oraz stworzenia wytycznych dotyczących stosowania inhibitorów pompy protonowej w tej grupie chorych.

Warto zwrócić uwagę Czytelnika na pracę ,,Dializa otrzewnowa u pacjentów w wieku podeszłym: zalety i ograniczenia”. Starzenie się populacji i zmiany w strukturze wiekowej chorych przewlekle, w tym także na przewlekłą i schyłkową chorobę nerek, to jeden z najistotniejszych trendów epidemiologicznych, stwarzający nowe wyzwania dla systemu opieki zdrowotnej. Coraz więcej pacjentów w wieku podeszłym staje się również kandydatami do terapii nerkozastępczej. Leczenie dializami w tej grupie wiekowej napotyka wiele barier związanych z nasiloną chorobowością, zmniejszonym potencjałem poznawczym i możliwościami adaptacji do terapii. Dostępna literatura pozwala na stwierdzenie, że dializa otrzewnowa może być lepszą opcją leczenia nerkozastępczego dla osób w wieku podeszłym. Wydaje się, że w tej grupie chorych nadrzędnym celem terapii powinno być takie jej prowadzenie, które pozwoliłoby na uzyskanie maksymalnie wysokiej jakości życia w miejsce osiągania „ilościowych” wskaźników adekwatności.

W ramach przypadków klinicznych polecamy między innymi artykuł ,,Kres stosowania dializy otrzewnowej jako ratunkowej metody leczenia nerkozastępczego — opis przypadku”. W pracy przedstawiono przypadek kliniczny  pacjenta z wieloletnim wywiadem leczenia nerkozastępczego, z powikłaniami naczyniowymi hemodializy, dializowanego otrzewnowo, który rozwinął zapalenie otrzewnej w przebiegu niedokrwiennej martwicy jelita cienkiego. Decyzje terapeutyczne były utrudnione przez brak możliwości zastosowania alternatywnej metody leczenia nerkozastępczego. Pomimo decyzji o leczeniu operacyjnym, indywidualizacji postępowania, w tym dializoterapii, żywienia, pielęgnacji, pacjenta nie udało się uratować. Jednakże wobec praktycznego stosowania zasad medycyny paliatywnej pozostaje mieć nadzieję, że mimo podjęcia intensywnego leczenia udało się zapewnić pacjentowi możliwie dobrą jakość życia i umierania.

Bez wątpienia przydatne w praktyce klinicznej będą zalecenia ujęte w publikacji ,,Nowe możliwości leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu C”. Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C (pWZW C) jest jednym z głównych czynników sprawczych przewlekłej choroby wątroby i jej nieodwracalnych następstw. Rozpoznanie bywa ustalane dopiero na etapie zaawansowanej choroby wątroby. Nierzadko w następstwie przewlekłego zakażenia HCV dochodzi do rozwoju poważnej patologii pozawątrobowej. Do 2014 roku standardowym leczeniem pWZW C była złożona dwulekowa terapia interferonem pegylowanym i rybawiryną, której skuteczność nie przekraczała 50%, a istotną przeszkodę w jej stosowaniu stanowiły poważne działania niepożądane. Od 2015 roku w leczeniu pWZW C dostępne są nowe, doustne leki o bezpośredniej aktywności przeciwwirusowej, charakteryzujące się bardzo korzystnym profilem bezpieczeństwa oraz wysoką skutecznością, stwarzające możliwość wyleczenia zakażenia HCV w 90–95% przypadków.

Numer czasopisma zamykają artykuły poświęcone pielęgniarstwu nefrologicznemu, między innymi artykuł ,,Empatia jako czynnik przeciwdziałający wypaleniu zawodowemu pielęgniarek nefrologicznych”. Wypełnianie obowiązków zawodowych przez pielęgniarki nefrologiczne wiąże się z koniecznością prawidłowego reagowania na potrzeby pacjentów. Umiejętnością, która to umożliwia, jest empatia. Wysoki poziom empatii ma również związek z wyborem pozytywnych strategii radzenia sobie ze stresem. Pozostawanie w stałym kontakcie z pacjentami, niski prestiż zawodu oraz niewielka płaca powodują przeżywanie przez pielęgniarki stresu, co może doprowadzić do pojawienia się u nich zespołu wypalenia zawodowego. Celem prezentowanych badań było ustalenie, czy empatia ma związek ze sposobami radzenia sobie ze stresem i wypaleniem zawodowym.

Opublikowane: 2018-08-29

Najnowszy numer czasopisma Forum Nefrologiczne 1/2018

Najnowszy numer czasopisma ,,Forum Nefrologiczne” otwiera artykuł ,,Hiperfosfatemia u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek”. Hiperfosfatemia odgrywa rolę w rozwoju powikłań przewlekłej choroby nerek (CKD), jest także wskaźnikiem zwiększonego ryzyka zgonu. Dostępnych jest wiele leków wiążących fosforan w przewodzie pokarmowym (PBAs) i są one szeroko stosowane w tej grupie pacjentów. Wytyczne KDIGO 2017 modyfikują dotychczasowe zasady postępowania w zaburzeniach mineralnych i kostnych w przebiegu CKD. Wskazaniem do leczenia jest trwałe lub postępujące podwyższenie stężenia fosforu, a decyzja o leczeniu powinna także uwzględniać stężenie wapnia i PTH.

Warto zwrócić uwagę Czytelnika na artykuł ,,Realizacja założeń diety niskofosforanowej a ukryte źródła fosforu”. Autorzy pracy podkreślają rolę diety z ograniczeniem fosforu, zalecanej szczególnie w przypadku osób z przewlekłą chorobą nerek (PChN). Zarówno nadmierne spożycie fosforu, jak i nieprawidłowy stosunek wapnia do fosforu jest realnym problemem również w diecie zdrowego człowieka. Ze względu na znaczną zawartość oraz bardzo dobrą przyswajalność fosforanów nieorganicznych, znajdujących się w produktach o wysokim stopniu przetworzenia, należy maksymalnie ograniczyć ich udział w diecie pacjentów, którzy powinni przestrzegać zaleceń diety niskofosforanowej. W celu podjęcia właściwych wyborów żywieniowych wskazana jest regularna edukacja oparta między innymi na piramidzie spożycia fosforu.

Z kolei w artykule ,,Przeszczepianie wysp trzustkowych” omówiono pierwsze próby przeszczepienia komórek β, aktualne wskazania i przeciwwskazania, spodziewane korzyści oraz możliwe powikłania przeszczepienia wysp trzustkowych — łącznie z dostępnymi metodami umożliwiającymi monitorowanie czynności przeszczepionych komórek β.

Należy również zwrócić uwagę na bardzo interesujący artykuł ,,Najczęstsze błędy w interpretacji badań naukowych w nefrologii”. Autor pracy analizuje badania kliniczne w nefrologii pod kątem ich interpretacji i specyfiki wynikającej z samej specyfiki dziedziny, jaką jest nefrologia. W nefrologii randomizowane badania kliniczne są prowadzone bardzo rzadko, dlatego nefrolodzy często opierają się na badaniach obserwacyjnych. Są one bardzo podatne na błędy systematyczne, więc muszą być interpretowane bardzo ostrożnie. W nefrologii zdarzają się błędy pierwszego typu, polegające na rozpoznaniu nieistniejącej choroby, co naraża pacjenta na zbyteczne leczenie, oraz błędy drugiego typu, polegające na nierozpoznaniu istniejącej choroby. W niniejszej pracy omówiono mniej oczywiste błędy, często spotykane w nefrologicznych badaniach klinicznych. Są nimi: nieuwzględnianie czasu wykrycia choroby i pacjentów, którzy wcześniej zmarli, błąd „czasu nieśmiertelności” i błędy spowodowane czynnikami kolidującymi, które są przyczyną tak zwanej odwróconej epidemiologii. Omówiono także błędy poznawcze, które są przyczyną podejmowania błędnych decyzji, zniekształcających dane w historii choroby, i które mogą mieć wpływ na jakość badań obserwacyjnych.

Warto zwrócić uwagę na artykuł z działu pielęgniarskiego ,,Problem niewydolności serca i nerek — zadania pielęgniarki”. Celem niniejszego artykułu jest omówienie niewydolności serca i nerek w aspekcie opieki pielęgniarskiej. Pacjenci z niewydolnością nerek i serca są wyzwaniem dla zespołów terapeutycznych. Można u nich rozważyć leczenie farmakologiczne i chirurgiczne. Unikalne problemy, które pojawiają się w trakcie leczenia nerkozastępczego, leczenie przeszczepieniem narządów lub mechanicznym wspomaganiem krążenia LVAD pojawiają się zarówno w warunkach stacjonarnych, jak i ambulatoryjnych. Odpowiedni wybór kandydatów do implantacji czy przeszczepienia mają kluczowe znaczenie dla zapewnienia najlepszych wyników. Jeśli pacjent jest rozważany jako kandydat do implantacji LVAD, zespół wielodyscyplinarny, w tym kardiochirurg, kardiolog, koordynator mechanicznego wspomagania krążenia, pielęgniarki powinni się angażować w kształcenie zespołu dializ, nefrologów, pacjentów i członków rodziny w zarządzaniu LVAD podczas terapii nerkozastępczej

Opublikowane: 2018-06-27

Forum Nefrologiczne 4/2017

Najnowszy numer czasopisma ,,Forum Nefrologiczne” otwiera artykuł „Zmiany w nerkach w zespole antyfosfolipidowym”. W artykule przedstawiono patogenezę nefropatii APS, scharakteryzowano najczęstsze manifestacje kliniczne i zmiany patomorfologiczne oraz omówiono aktualne zalecenia profilaktyczne i terapeutyczne. Szczególnie cenne wydają się te informacje w kontekście obecnie obowiązujących kryteriów klasyfikacyjnych, które nie obejmują objawów klinicznych ze strony nerek. Częstość zajęcia nerek w APS szacuje się na 10–40% przypadków.

Warto zwrócić uwagę Czytelnika na artykuł ,,Telemonitoring w dializoterapii otrzewnowej”. W niniejszym artykule przedstawiono przegląd piśmiennictwa prezentującego zastosowania synchronicznych i asynchronicznych systemów zdalnego monitorowania do opieki nad pacjentami dializowanymi otrzewnowo.

Autorzy artykułu ,,Wpływ inhibitorów kalcyneuryny na skurcz naczyń wieńcowych — koszty skutecznej immunosupresji” zwracają uwagę na efekty uboczne CNI mające szczególne znaczenie w ocenie ryzyka sercowo-naczyniowego leczonych pacjentów. Patofizjologia skurczu tętnicy wieńcowej może być podobna jak w przypadku ostrej nefrotoksyczności CNI. Za uzyskanie niekorzystnych wyników leczenia pacjentów mogą być odpowiedzialne: endotelina, układ renina–angiotensyna–aldosteron, prostacyklina, a także niektóre mechanizmy odporności wrodzonej. Niniejsza praca próbuje dodać jeszcze jeden element do skomplikowanej układanki, jaką tworzą efekty uboczne CNI.

W dziale „Przypadki kliniczne” zwracamy uwagę na artykuł ,,Dializa otrzewnowa u ciężarnej ze schyłkową niewydolnością nerek”. Wobec postępu, jaki dokonał się w medycynie w ostatnich latach, ciąża u chorej z niewydolnością nerek nie stanowi dla matki zagrożenia życia związanego z chorobą podstawową oraz z zaburzeniami metabolicznymi, elektrolitowymi, kwasowo-zasadowymi czy hormonalnymi typowymi dla niewydolności nerek. Wdrożenie nowych technik dializacyjnych oraz ich powszechna dostępność pozwalają na względnie bezpieczne prowadzenie ciąży i urodzenie zdrowego żywego dziecka. Leczenie nerkozastępcze nie zastępuje jednak w pełni fizjologicznej roli nerki w utrzymaniu homeostazy wodnej, kwasowo-zasadowej, hormonalnej. Zintegrowany nadzór nad przebiegiem ciąży wymaga bezwzględnej współpracy nefrologa i położnika, a jednym z najistotniejszych elementów jest rozpoznanie i leczenie powikłań, które nadal występują często i są czynnikiem ryzyka dla matki i płodu.

Bez wątpienia przydatne w praktyce klinicznej będą zalecenia ujęte w publikacji ,,Leczenie farmakologiczne cukrzycy u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek”. Z uwagi na znaczący postęp w farmakoterapii cukrzycy, który dokonał się w ostatnich latach, autorzy podjęli próbę zebrania i usystematyzowania współczesnej wiedzy na temat możliwości stosowania insuliny i poszczególnych rodzajów leków przeciwcukrzycowych u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, w tym leczonych nerkozastępczo.

Numer czasopisma zamykają artykuły poświęcone pielęgniarstwu nefrologicznemu, między innymi artykuł ,,Bezpieczne sposoby tamowania krwawienia z przetoki tętniczo-żylnej do hemodializy”. Autorka opisuje fizjologię hemostazy oraz aktualne i alternatywne metody ułatwiające tamowanie krwawienia z przetoki po zakończonej hemodializie. W prezentowanej pracy zwrócono również uwagę na doświadczenia własne związane z zastosowaniem nowoczesnych opatrunków Woundclot w praktyce dializacyjnej.

Opublikowane: 2018-01-10

Ważne: serwis https://journals.viamedica.pl/ wykorzystuje pliki cookies. Więcej >>

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies m.in. w celach statystycznych, dostosowania serwisu do potrzeb użytkownika (np. język interfejsu) i do obsługi logowania użytkowników. W ustawieniach przeglądarki internetowej można zmienić opcje dotyczące cookies. Korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci komputera. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce prywatności.

Czym są i do czego służą pliki cookie możesz dowiedzieć się na stronie wszystkoociasteczkach.pl.

 

Wydawcą serwisu jest  "Via Medica sp. z o.o." sp.k., ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk

tel.:+48 58 320 94 94, faks:+48 58 320 94 60, e-mail:  viamedica@viamedica.pl