Vol 3, No 2 (1996)
Original Papers
Published online: 2000-03-06
Get Citation

Techniczne aspekty stałej stymulacji drogi odpływu prawej komory; porównanie ze stymulacją koniuszkową

Andrzej Kutarski, Krzysztof Poleszak, Jacek Baszak
Folia Cardiologica Excerpta 1996;3(2):147-156.
Vol 3, No 2 (1996)
Original Papers
Published online: 2000-03-06

Abstract


Wiele badań wykazało lepszy efekt hemodynamiczny stymulacji d.o.p.k. w porównaniu ze stymulacją k.p.k. (rzut minutowy wyższy o 10-20%), jednak z obawy przed trudnościami ze stabilnym ufiksowaniem elektrody, metodę tę stosuje niewiele ośrodków. U 145 pacjentów (77 M i 68 K) w wieku 15-82 śr. 65,9 lat, najczęściej z ch.n.s. (106/145 przypadków) implantowano elektrody z końcówką w d.o.p.k. (78 - układ DDD, 67 - VVI). Porównywalną grupę kontrolną stanowiło 145 pacjenów (72 M i 73 K) w wieku 33-93 śr. 76 lat (ch.n.s. - 109/145 przypadków), u których końcówkę elektrody ufiksowano w typowym położeniu koniuszkowym (56 - układ DDD, 89 - VVI). Wszystkie elektrody pochodziły z firmy Biotronik. W d.o.p.k. ufiksowano 45 elektrod dwubiegunowych i 100 elektrod jednobiegunowych.; 44 z nich były to elektrody o aktywnej fiksacji (DY, DYC, YP, SR), a 101 - o biernej fiksacji (TIR, TIJ, SL). W k.p.k. implantowano 54 elektrody dwubiegunowe i 91 elektrod jednobiegunowych; 5 z nich stanowiły elektrody o aktywnej fiksacji (DY, DYC) i 140 - elektrody o biernej fiksacji (TIR 60, SL). W d.o.p.k. implantowano celowo zdecydowanie więcej elektrod o aktywnej fiksacji. Przy pomocy testowego urządzenia Biotronik ERA 300 dokonano rutynowych pomiarów parametrów zaklinowania końcówki elektrody. Analiza badanych parametrów w zależności od typu i rodzaju stosowanych elektrod wykazała, że ani biegunowość, ani sposób (typ) fiksacji nie wpływają na ich wartość. Czas rtg-skopii przy implantacji elektrody w d.o.p.k. był 1,5-2,5 razy dłuższy niż przy typowym zabiegu. Kontrolne badanie po średnio 8 miesiącach wykazało, że u 90% pacjentów stymulowanych z d.o.p.k. wielkość impulsu może wynosić 2,5 V/0,5 ms z zachowaniem 100% marginesu bezpieczeństwa. U 36 pacjentów określono próg stymulacji i wynosił on 0,8-2,7 V śr. 1,3 V. W grupie stymulowanej z d.o.p.k. nie było przypadków stymulacji przepony (w grupie kontrolnej 2 przypadki). Dwie wczesne dyslokacje elektrod (TIR 60 BP) wystąpiły w grupie stymulowanej z d.o.p.k.; w grupie stymulowanej z k.p.k. była 1 dyslokacja i 2 późne bloki wyjścia. Wniosek: Pod względem warunków stymulacji i parametrów elektrofizjologicznych - d.o.p.k. jest równorzędną z okolicą k.p.k.

Abstract


Wiele badań wykazało lepszy efekt hemodynamiczny stymulacji d.o.p.k. w porównaniu ze stymulacją k.p.k. (rzut minutowy wyższy o 10-20%), jednak z obawy przed trudnościami ze stabilnym ufiksowaniem elektrody, metodę tę stosuje niewiele ośrodków. U 145 pacjentów (77 M i 68 K) w wieku 15-82 śr. 65,9 lat, najczęściej z ch.n.s. (106/145 przypadków) implantowano elektrody z końcówką w d.o.p.k. (78 - układ DDD, 67 - VVI). Porównywalną grupę kontrolną stanowiło 145 pacjenów (72 M i 73 K) w wieku 33-93 śr. 76 lat (ch.n.s. - 109/145 przypadków), u których końcówkę elektrody ufiksowano w typowym położeniu koniuszkowym (56 - układ DDD, 89 - VVI). Wszystkie elektrody pochodziły z firmy Biotronik. W d.o.p.k. ufiksowano 45 elektrod dwubiegunowych i 100 elektrod jednobiegunowych.; 44 z nich były to elektrody o aktywnej fiksacji (DY, DYC, YP, SR), a 101 - o biernej fiksacji (TIR, TIJ, SL). W k.p.k. implantowano 54 elektrody dwubiegunowe i 91 elektrod jednobiegunowych; 5 z nich stanowiły elektrody o aktywnej fiksacji (DY, DYC) i 140 - elektrody o biernej fiksacji (TIR 60, SL). W d.o.p.k. implantowano celowo zdecydowanie więcej elektrod o aktywnej fiksacji. Przy pomocy testowego urządzenia Biotronik ERA 300 dokonano rutynowych pomiarów parametrów zaklinowania końcówki elektrody. Analiza badanych parametrów w zależności od typu i rodzaju stosowanych elektrod wykazała, że ani biegunowość, ani sposób (typ) fiksacji nie wpływają na ich wartość. Czas rtg-skopii przy implantacji elektrody w d.o.p.k. był 1,5-2,5 razy dłuższy niż przy typowym zabiegu. Kontrolne badanie po średnio 8 miesiącach wykazało, że u 90% pacjentów stymulowanych z d.o.p.k. wielkość impulsu może wynosić 2,5 V/0,5 ms z zachowaniem 100% marginesu bezpieczeństwa. U 36 pacjentów określono próg stymulacji i wynosił on 0,8-2,7 V śr. 1,3 V. W grupie stymulowanej z d.o.p.k. nie było przypadków stymulacji przepony (w grupie kontrolnej 2 przypadki). Dwie wczesne dyslokacje elektrod (TIR 60 BP) wystąpiły w grupie stymulowanej z d.o.p.k.; w grupie stymulowanej z k.p.k. była 1 dyslokacja i 2 późne bloki wyjścia. Wniosek: Pod względem warunków stymulacji i parametrów elektrofizjologicznych - d.o.p.k. jest równorzędną z okolicą k.p.k.
Get Citation

Keywords

stymulacja drogi odpływu prawej komory; technika implantacji elektrody; warunki stymulacji

About this article
Title

Techniczne aspekty stałej stymulacji drogi odpływu prawej komory; porównanie ze stymulacją koniuszkową

Journal

Folia Cardiologica

Issue

Vol 3, No 2 (1996)

Pages

147-156

Published online

2000-03-06

Bibliographic record

Folia Cardiologica Excerpta 1996;3(2):147-156.

Keywords

stymulacja drogi odpływu prawej komory
technika implantacji elektrody
warunki stymulacji

Authors

Andrzej Kutarski
Krzysztof Poleszak
Jacek Baszak

Important: This website uses cookies. More >>

The cookies allow us to identify your computer and find out details about your last visit. They remembering whether you've visited the site before, so that you remain logged in - or to help us work out how many new website visitors we get each month. Most internet browsers accept cookies automatically, but you can change the settings of your browser to erase cookies or prevent automatic acceptance if you prefer.

 

Wydawcą serwisu jest  "Via Medica sp. z o.o." sp.k., ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk

tel.:+48 58 320 94 94, faks:+48 58 320 94 60, e-mail:  viamedica@viamedica.pl