Vol 5, No 1 (1998)
Original Papers
Published online: 2000-03-07
Get Citation

Morfologiczne aspekty jednojamowej prawokomorowej stałej stymulacji serca.

Dariusz Kozłowski, Ada Dubaniewicz, Edward Koźluk, Monika Adamowicz, Marek Grzybiak, Ewa Walczak, Franciszek Walczak, Adam Kosiński, Piotr Woźniak
Folia Cardiologica Excerpta 1998;5(1):38-44.
Vol 5, No 1 (1998)
Original Papers
Published online: 2000-03-07

Abstract


Cel pracy: Jednym z największych osiągnięć kardiologii inwazyjnej było zastosowanie stałej stymulacji serca do leczenia zagrażających życiu zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Powszechnie stosuje się metodę wewnątrzsercowej stymulacji wierzchołka prawej komory za pomocą elektrody wprowadzonej na stałe drogą przezżylną. W związku z powyższym postanowiliśmy ocenić na podstawie badań morfologicznych faktyczne położenie elektrody w prawej komorze serca i opisać jej topografię w stosunku do innych struktur w tej jamie serca.
Materiał i metody: Praca została wykonana na materiale 32 serc ludzkich obojga płci (16 K, 19 M) w wieku od 58 do 95 roku życia, którym z powodu bloku przedsionkowo-komorowego II-III stopnia implantowano elektrodę dokomorową (stymulacja apikalna typu VVI). Stosowano klasyczne metody badań makroskopowych, zwracając szczególną uwagę na stosunki pomiędzy położeniem elektrody a strukturami prawej komory serca.
Wyniki: Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, że na poziomie pierścienia zastawki trójdzielnej w 40,6% badanych serc elektroda układała się na poziomie płatka tylnego zastawki trójdzielnej, w 34,4% na poziomie spoidła tylnego, zaś w 25% (8 serc) na wysokości płatka przegrodowego. Aż w 84,4% wplątywała się ona pomiędzy struny ścięgniste biegnące od mięśnia brodawkowatego tylnego do płatków tylnego i przegrodowego zastawki trójdzielnej. W 65,6% badanych serc w wyniku kontaktu elektrody z płatkiem tylnym lub przednim dochodziło do jego odczynowego pogrubienia. W dolnej części komory elektroda układała się w obrębie wierzchołka komory tylko w 53,1% , a w 34,4% pomiędzy jej wierzchołkiem a podstawą mięśnia brodawkowatego tylnego i w 12,5% u jego podstawy.
Wnioski: Na podstawie naszych badań stwierdziliśmy, że anatomiczne położenie elektrody jedynie w połowie przypadków jest typowo wierzchołkowe i zapewnia właściwą stymulację tzw. apikalną. Bezpośredni kontakt elektrody stymulacyjnej ze strukturami aparatu zastawkowego prawego ujścia żylnego doprowadza z biegiem czasu do rozwoju procesu zwłóknieniowego i upośledzenia ich czynności.

Abstract


Cel pracy: Jednym z największych osiągnięć kardiologii inwazyjnej było zastosowanie stałej stymulacji serca do leczenia zagrażających życiu zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Powszechnie stosuje się metodę wewnątrzsercowej stymulacji wierzchołka prawej komory za pomocą elektrody wprowadzonej na stałe drogą przezżylną. W związku z powyższym postanowiliśmy ocenić na podstawie badań morfologicznych faktyczne położenie elektrody w prawej komorze serca i opisać jej topografię w stosunku do innych struktur w tej jamie serca.
Materiał i metody: Praca została wykonana na materiale 32 serc ludzkich obojga płci (16 K, 19 M) w wieku od 58 do 95 roku życia, którym z powodu bloku przedsionkowo-komorowego II-III stopnia implantowano elektrodę dokomorową (stymulacja apikalna typu VVI). Stosowano klasyczne metody badań makroskopowych, zwracając szczególną uwagę na stosunki pomiędzy położeniem elektrody a strukturami prawej komory serca.
Wyniki: Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, że na poziomie pierścienia zastawki trójdzielnej w 40,6% badanych serc elektroda układała się na poziomie płatka tylnego zastawki trójdzielnej, w 34,4% na poziomie spoidła tylnego, zaś w 25% (8 serc) na wysokości płatka przegrodowego. Aż w 84,4% wplątywała się ona pomiędzy struny ścięgniste biegnące od mięśnia brodawkowatego tylnego do płatków tylnego i przegrodowego zastawki trójdzielnej. W 65,6% badanych serc w wyniku kontaktu elektrody z płatkiem tylnym lub przednim dochodziło do jego odczynowego pogrubienia. W dolnej części komory elektroda układała się w obrębie wierzchołka komory tylko w 53,1% , a w 34,4% pomiędzy jej wierzchołkiem a podstawą mięśnia brodawkowatego tylnego i w 12,5% u jego podstawy.
Wnioski: Na podstawie naszych badań stwierdziliśmy, że anatomiczne położenie elektrody jedynie w połowie przypadków jest typowo wierzchołkowe i zapewnia właściwą stymulację tzw. apikalną. Bezpośredni kontakt elektrody stymulacyjnej ze strukturami aparatu zastawkowego prawego ujścia żylnego doprowadza z biegiem czasu do rozwoju procesu zwłóknieniowego i upośledzenia ich czynności.
Get Citation

Keywords

wierzchołkowa stymulacja serca; położenie elektrody; prawa komora serca

About this article
Title

Morfologiczne aspekty jednojamowej prawokomorowej stałej stymulacji serca.

Journal

Folia Cardiologica

Issue

Vol 5, No 1 (1998)

Pages

38-44

Published online

2000-03-07

Bibliographic record

Folia Cardiologica Excerpta 1998;5(1):38-44.

Keywords

wierzchołkowa stymulacja serca
położenie elektrody
prawa komora serca

Authors

Dariusz Kozłowski
Ada Dubaniewicz
Edward Koźluk
Monika Adamowicz
Marek Grzybiak
Ewa Walczak
Franciszek Walczak
Adam Kosiński
Piotr Woźniak

Important: This website uses cookies. More >>

The cookies allow us to identify your computer and find out details about your last visit. They remembering whether you've visited the site before, so that you remain logged in - or to help us work out how many new website visitors we get each month. Most internet browsers accept cookies automatically, but you can change the settings of your browser to erase cookies or prevent automatic acceptance if you prefer.

 

Wydawcą serwisu jest  "Via Medica sp. z o.o." sp.k., ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk

tel.:+48 58 320 94 94, faks:+48 58 320 94 60, e-mail:  viamedica@viamedica.pl