Vol 5, No 4 (1998)
Original Papers
Published online: 2000-03-07
Get Citation

Skuteczność stymulacji przedsionkowej lub dwujamowej w prewencji napadowego migotania przedsionków

Jacek Lelakowski, Jacek Majewski, Jacek Szczepkowski, Ludwik Sędziwy, Jacek Bednarek, Jakub Machejek
Folia Cardiologica Excerpta 1998;5(4):254-262.
Vol 5, No 4 (1998)
Original Papers
Published online: 2000-03-07

Abstract


"Stymulacja fizjologiczna" (przedsionkowa - AAI, dwujamowa - DDD) może zahamować postęp choroby węzła zatokowego (SSS) i znacznie poprawić komfort życia chorych.
Cel pracy: Ocena wpływu "stymulacji fizjologicznej" na częstość występowania napadów migotania przedsionków (PAF) u chorych z SSS.
Materiał i metody: W latach 1988-1997 stymulacją przedsionkową leczono 205 osób z SSS, a dwujamową - 328 chorych z powyższym zaburzeniem rytmu i upośledzonym przewodzeniem przedsionkowo-komorowym (blok I stopnia lub punkt Wenckebacha < = 120/min). Analizie retrospektywnej poddano badanych z PAF rejestrowanym przed implantacją rozrusznika serca. Grupę z AAI stanowiło 37 osób (20 K, 17 M; średnia wieku 65,7 ± 10 lat), z DDD - 108 (63 K, 45 M; średnia wieku 68,3 ± 9,4 lat). Czas obserwacji wynosił 3-116 miesięcy (średnio 49,8 ± 17 miesięcy). Przed wdrożeniem przewlekłej stymulacji analizowano: 1. EKG standardowe i wykonane metodą Holtera w celu wyodrębnienia "wagotonicznego PAF", 2. wielkości lewego przedsionka serca mierzoną echokardiograficznie w prezentacji M-mode, 3. współistnienie chorób układu sercowo-naczyniowego (choroby niedokrwiennej serca, nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca II/III klasy wg NYHA). Po implantacji przeprowadzano rutynową kontrolę ambulatoryjną, oceniając: 1. częstość występowania PAF, 2. skuteczność ewentualnego przewlekłego leczenia antyarytmicznego.
Wyniki: U 22 osób (60%) ze stymulatorem AAI oraz u 63 (58%) ze stymulatorem DDD uzyskano całkowite ustąpienie napadów migotania przedsionków tylko dzięki stymulacji. Chorzy ci cechowali się największym względnym udziałem "wagotonicznego migotania przedsionków", prawidłowym wymiarem lewego przedsionka (średnio 3,5 cm) i najmniejszą częstością współistnienia nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca. Pozostali badani, u których konieczne było leczenie antyarytmiczne z powodu występującego PAF po implantacji, charakteryzowali się mniejszym względnym udziałem "wagotonicznego migotania przedsionków", istotnie powiększonym lewym przedsionkiem (średnio 4,5 cm, p < 0,001) i znacząco większą częstością występowania niewydolności krążenia (p < 0,001). W populacji chorych z AAI, poddanych dodatkowej farmakoterapii, u 71% obserwowano zaburzenia przewodzenia A-V wymuszające zmianę rodzaju stymulacji AAI na DDD. Utrwalenie migotania przedsionków zarejestrowano u 1 osoby z rozrusznikiem AAI i aż u 16 ze stymulatorem DDD (p < 0,05). U tych 16 chorych odnotowano największą średnicę lewego przedsionka (średnio 5,0 cm) i znamiennie częstsze współistnienie nadciśnienia tętniczego (p < 0,025) i niewydolności serca (p < 0,001).
Wnioski: "Stymulacja fizjologiczna" (AAI, DDD) jest skuteczną metodą leczenia napadów migotania przedsionków w wybranej grupie chorych. Stymulacja AAI ma przewagę nad stymulacją DDD w profilaktyce PAF. Pacjenci obarczeni czynnikami sprzyjającymi nawrotom arytmii często wymagają stosowania leków antyarytmicznych po implantacji i w tej grupie osób stymulacja DDD jest prawdopodobnie bezpieczniejszą metodą leczenia.

Abstract


"Stymulacja fizjologiczna" (przedsionkowa - AAI, dwujamowa - DDD) może zahamować postęp choroby węzła zatokowego (SSS) i znacznie poprawić komfort życia chorych.
Cel pracy: Ocena wpływu "stymulacji fizjologicznej" na częstość występowania napadów migotania przedsionków (PAF) u chorych z SSS.
Materiał i metody: W latach 1988-1997 stymulacją przedsionkową leczono 205 osób z SSS, a dwujamową - 328 chorych z powyższym zaburzeniem rytmu i upośledzonym przewodzeniem przedsionkowo-komorowym (blok I stopnia lub punkt Wenckebacha < = 120/min). Analizie retrospektywnej poddano badanych z PAF rejestrowanym przed implantacją rozrusznika serca. Grupę z AAI stanowiło 37 osób (20 K, 17 M; średnia wieku 65,7 ± 10 lat), z DDD - 108 (63 K, 45 M; średnia wieku 68,3 ± 9,4 lat). Czas obserwacji wynosił 3-116 miesięcy (średnio 49,8 ± 17 miesięcy). Przed wdrożeniem przewlekłej stymulacji analizowano: 1. EKG standardowe i wykonane metodą Holtera w celu wyodrębnienia "wagotonicznego PAF", 2. wielkości lewego przedsionka serca mierzoną echokardiograficznie w prezentacji M-mode, 3. współistnienie chorób układu sercowo-naczyniowego (choroby niedokrwiennej serca, nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca II/III klasy wg NYHA). Po implantacji przeprowadzano rutynową kontrolę ambulatoryjną, oceniając: 1. częstość występowania PAF, 2. skuteczność ewentualnego przewlekłego leczenia antyarytmicznego.
Wyniki: U 22 osób (60%) ze stymulatorem AAI oraz u 63 (58%) ze stymulatorem DDD uzyskano całkowite ustąpienie napadów migotania przedsionków tylko dzięki stymulacji. Chorzy ci cechowali się największym względnym udziałem "wagotonicznego migotania przedsionków", prawidłowym wymiarem lewego przedsionka (średnio 3,5 cm) i najmniejszą częstością współistnienia nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca. Pozostali badani, u których konieczne było leczenie antyarytmiczne z powodu występującego PAF po implantacji, charakteryzowali się mniejszym względnym udziałem "wagotonicznego migotania przedsionków", istotnie powiększonym lewym przedsionkiem (średnio 4,5 cm, p < 0,001) i znacząco większą częstością występowania niewydolności krążenia (p < 0,001). W populacji chorych z AAI, poddanych dodatkowej farmakoterapii, u 71% obserwowano zaburzenia przewodzenia A-V wymuszające zmianę rodzaju stymulacji AAI na DDD. Utrwalenie migotania przedsionków zarejestrowano u 1 osoby z rozrusznikiem AAI i aż u 16 ze stymulatorem DDD (p < 0,05). U tych 16 chorych odnotowano największą średnicę lewego przedsionka (średnio 5,0 cm) i znamiennie częstsze współistnienie nadciśnienia tętniczego (p < 0,025) i niewydolności serca (p < 0,001).
Wnioski: "Stymulacja fizjologiczna" (AAI, DDD) jest skuteczną metodą leczenia napadów migotania przedsionków w wybranej grupie chorych. Stymulacja AAI ma przewagę nad stymulacją DDD w profilaktyce PAF. Pacjenci obarczeni czynnikami sprzyjającymi nawrotom arytmii często wymagają stosowania leków antyarytmicznych po implantacji i w tej grupie osób stymulacja DDD jest prawdopodobnie bezpieczniejszą metodą leczenia.
Get Citation

Keywords

stymulacja AAI; DDD; napadowe migotanie przedsionków; czynniki sprzyjające nawrotom arytmii

About this article
Title

Skuteczność stymulacji przedsionkowej lub dwujamowej w prewencji napadowego migotania przedsionków

Journal

Folia Cardiologica

Issue

Vol 5, No 4 (1998)

Pages

254-262

Published online

2000-03-07

Bibliographic record

Folia Cardiologica Excerpta 1998;5(4):254-262.

Keywords

stymulacja AAI
DDD
napadowe migotanie przedsionków
czynniki sprzyjające nawrotom arytmii

Authors

Jacek Lelakowski
Jacek Majewski
Jacek Szczepkowski
Ludwik Sędziwy
Jacek Bednarek
Jakub Machejek

Important: This website uses cookies. More >>

The cookies allow us to identify your computer and find out details about your last visit. They remembering whether you've visited the site before, so that you remain logged in - or to help us work out how many new website visitors we get each month. Most internet browsers accept cookies automatically, but you can change the settings of your browser to erase cookies or prevent automatic acceptance if you prefer.

 

Wydawcą serwisu jest  "Via Medica sp. z o.o." sp.k., ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk

tel.:+48 58 320 94 94, faks:+48 58 320 94 60, e-mail:  viamedica@viamedica.pl