Tom 5, Nr 6 (2019)
PRACE ORYGINALNE

Korelacje między biomarkerami stresu oksydacyjnego, kontrolą glikemii i opornością na insulinę u kobiet z cukrzycą typu 2

Ali Khosrowbeygi, Mahsa Gholami, Parvin Zarei, Bahman Sadeghi Sedeh, Mohammad Reza Rezvanfar
Diabetologia Praktyczna 2019;5(6):309-316.

dostęp płatny

Tom 5, Nr 6 (2019)
PRACE ORYGINALNE

Streszczenie

Wstęp. Główną cechą cukrzycy typu 2 jest hiperglikemia spowodowana opornością na insulinę. Bardzo ważną rolę w rozwoju cukrzycy typu 2 oraz większości jej powikłań odgrywa zwiększony stres oksydacyjny, będący skutkiem zwiększonego działania wolnych rodników tlenowych i/lub zmniejszenia obronnych mechanizmów antyoksydacyjnych. Celem niniejszego badania była ocena korelacji między biomarkerami stresu oksydacyjnego, kontrolą glikemii i opornością na insulinę u kobiet z cukrzycą typu 2. Materiał i metody. Do badania włączono 79 kobiet z cukrzycą typu 2, u których pobrano próbki krwi na czczo. Zmierzono odsetek hemoglobiny glikowanej (HbA1c), stężenia glukozy oraz biomarkerów stresu oksydacyjnego, w tym dialdehydu malonowego, 8-izoprostanu, katalazy, oraz całkowitą aktywność antyoksydacyjną (TAC). Obliczono stosunek stężenia adiponektyny do leptyny (A/L) oraz wskaźnik HOMA-B. Wyniki uznawano za istotne statystyczne przy p < 0,05. Wyniki. Całkowita aktywność antyoksydacyjna w surowicy wykazywała istotną dodatnią korelację ze stosunkiem A/L (r = 0,261; p = 0,02). Stwierdzono istotną ujemną korelację między odsetkiem HbA1c a TAC (r = –0,300; p = 0,007). Odsetek HbA1c korelował natomiast dodatnio ze stężeniem 8-izoprostanu (r = 0,236; p = 0,036). Wskaźnik HOMA-B korelował ujemnie z odsetkiem HbA1c (r = –0,327; p = 0,003). Stężenie 8-izoprostanu w surowicy było istotnie wyższe u kobiet otyłych (BMI > 30 kg/m2) niż u nieotyłych (BMI < 30 kg/m2) (p = 0,032). Aktywność katalazy (p = 0,022) i wskaźnik HOMA-B (p = 0,009) były istotnie mniejsze u kobiet z odsetkiem HbA1c ≥ 7,6% niż u kobiet z odsetkiem HbA1c < 7,6%. Wnioski. Przewlekła hiperglikemia wywołuje stres oksydacyjny, który może prowadzić do upośledzenia czynności komórek beta. Ze zwiększonym stresem oksydacyjnym wiązały się również małe wartości stosunku A/L.

Streszczenie

Wstęp. Główną cechą cukrzycy typu 2 jest hiperglikemia spowodowana opornością na insulinę. Bardzo ważną rolę w rozwoju cukrzycy typu 2 oraz większości jej powikłań odgrywa zwiększony stres oksydacyjny, będący skutkiem zwiększonego działania wolnych rodników tlenowych i/lub zmniejszenia obronnych mechanizmów antyoksydacyjnych. Celem niniejszego badania była ocena korelacji między biomarkerami stresu oksydacyjnego, kontrolą glikemii i opornością na insulinę u kobiet z cukrzycą typu 2. Materiał i metody. Do badania włączono 79 kobiet z cukrzycą typu 2, u których pobrano próbki krwi na czczo. Zmierzono odsetek hemoglobiny glikowanej (HbA1c), stężenia glukozy oraz biomarkerów stresu oksydacyjnego, w tym dialdehydu malonowego, 8-izoprostanu, katalazy, oraz całkowitą aktywność antyoksydacyjną (TAC). Obliczono stosunek stężenia adiponektyny do leptyny (A/L) oraz wskaźnik HOMA-B. Wyniki uznawano za istotne statystyczne przy p < 0,05. Wyniki. Całkowita aktywność antyoksydacyjna w surowicy wykazywała istotną dodatnią korelację ze stosunkiem A/L (r = 0,261; p = 0,02). Stwierdzono istotną ujemną korelację między odsetkiem HbA1c a TAC (r = –0,300; p = 0,007). Odsetek HbA1c korelował natomiast dodatnio ze stężeniem 8-izoprostanu (r = 0,236; p = 0,036). Wskaźnik HOMA-B korelował ujemnie z odsetkiem HbA1c (r = –0,327; p = 0,003). Stężenie 8-izoprostanu w surowicy było istotnie wyższe u kobiet otyłych (BMI > 30 kg/m2) niż u nieotyłych (BMI < 30 kg/m2) (p = 0,032). Aktywność katalazy (p = 0,022) i wskaźnik HOMA-B (p = 0,009) były istotnie mniejsze u kobiet z odsetkiem HbA1c ≥ 7,6% niż u kobiet z odsetkiem HbA1c < 7,6%. Wnioski. Przewlekła hiperglikemia wywołuje stres oksydacyjny, który może prowadzić do upośledzenia czynności komórek beta. Ze zwiększonym stresem oksydacyjnym wiązały się również małe wartości stosunku A/L.

Informacje o artykule
Tytuł

Korelacje między biomarkerami stresu oksydacyjnego, kontrolą glikemii i opornością na insulinę u kobiet z cukrzycą typu 2

Czasopismo

Diabetologia Praktyczna

Numer

Tom 5, Nr 6 (2019)

Strony

309-316

Rekord bibliograficzny

Diabetologia Praktyczna 2019;5(6):309-316.

Autorzy

Ali Khosrowbeygi
Mahsa Gholami
Parvin Zarei
Bahman Sadeghi Sedeh
Mohammad Reza Rezvanfar

Ważne: serwis https://journals.viamedica.pl/ wykorzystuje pliki cookies. Więcej >>

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies m.in. w celach statystycznych, dostosowania serwisu do potrzeb użytkownika (np. język interfejsu) i do obsługi logowania użytkowników. W ustawieniach przeglądarki internetowej można zmienić opcje dotyczące cookies. Korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci komputera. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce prywatności.

Czym są i do czego służą pliki cookie możesz dowiedzieć się na stronie wszystkoociasteczkach.pl.

 

Wydawcą serwisu jest  "Via Medica sp. z o.o." sp.k., ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk

tel.:+48 58 320 94 94, faks:+48 58 320 94 60, e-mail:  viamedica@viamedica.pl