dostęp otwarty

Tom 10, Nr 2 (2013)
Farmakoterapia chorób układu krążenia
Opublikowany online: 2013-05-02
Pobierz cytowanie

Zastosowanie leków inkretynowych w leczeniu cukrzycy typu 2 z powikłaniami sercowo-naczyniowymi

Piotr Barczyński
Choroby Serca i Naczyń 2013;10(2):78-83.

dostęp otwarty

Tom 10, Nr 2 (2013)
Farmakoterapia chorób układu krążenia
Opublikowany online: 2013-05-02

Streszczenie

Obecnie wzrasta zainteresowanie rozwojem leczenia cukrzycy typu 2 opartego na wykorzystaniu efektuinkretynowego. Inkretyny to hormony wydzielane w przewodzie pokarmowym w odpowiedzi na bodziecpokarmowy (głównie na glukozę i tłuszcze). Stymulują one wydzielanie insuliny w trzustce w sposóbzależny od glikemii i odgrywają istotną rolę w lokalnej regulacji czynności przewodu pokarmowego. Cukrzyca,ze względu na postępujący charakter zaburzeń leżących u jej podłoża, często wymaga stosowaniadwóch lub więcej leków o różnym mechanizmie działania, aby osiągnąć i długofalowo utrzymać pożądanewyrównanie metaboliczne. Jednocześnie terapia ta powinna zapewnić bezpieczeństwo w zakresie unikaniahipoglikemii. Analogi glukagonopodobnego peptydu 1 (GLP-1), podobnie jak inhibitory peptydazydipeptydylowej 4 (DPP-4), są względnie nową klasą leków hipoglikemizujących i wydają się cechowaćdużą skutecznością i zadawalającym profilem bezpieczeństwa. Analogi GLP-1, takie jak eksenatid, eksenatido przedłużonym uwalnianiu czy liraglutid, są podawane podskórnie w skojarzeniu z innymi lekamidoustnymi lub z insuliną. Leki te zostały zaaprobowane przez właściwe agencje regulacyjne.Leki inkretynowe wykazują korzystny profil działania; nie tylko obniżają glikemię ze skutecznością zbliżonądo innych leków doustnych, ale także powodują zmniejszenie masy ciała oraz obniżają ryzyko sercowo--naczyniowe. Ponadto charakteryzuje je niskie ryzyko hipoglikemii. Inhibitory DPP-4, podawane doustnie,są skuteczne w wyrównywaniu glikemii i nie powodują przyrostu masy ciała. Skuteczność i bezpieczeństwoleków inkretynowych stosowanych w monoterapii i w leczeniu skojarzonym badano w dużych grupachpacjentów, uzyskując dobry efekt. Stosowanie analogów GLP-1 było związane z objawami niepożądanymize strony przewodu pokarmowego (nudności, rzadziej wymioty), natomiast inhibitory DPP-4 powodowałyzwiększone ryzyko infekcji (zapalenie błony śluzowej nosa i gardła oraz układu moczowego) i bóle głowy.Niektóre raporty bezpieczeństwa, w których sugerowano zwiększone ryzyko zapalenia trzustki lub rakardzeniastego tarczycy, wymagają dalszych badań w celu pełnej oceny tych zagrożeń.

Streszczenie

Obecnie wzrasta zainteresowanie rozwojem leczenia cukrzycy typu 2 opartego na wykorzystaniu efektuinkretynowego. Inkretyny to hormony wydzielane w przewodzie pokarmowym w odpowiedzi na bodziecpokarmowy (głównie na glukozę i tłuszcze). Stymulują one wydzielanie insuliny w trzustce w sposóbzależny od glikemii i odgrywają istotną rolę w lokalnej regulacji czynności przewodu pokarmowego. Cukrzyca,ze względu na postępujący charakter zaburzeń leżących u jej podłoża, często wymaga stosowaniadwóch lub więcej leków o różnym mechanizmie działania, aby osiągnąć i długofalowo utrzymać pożądanewyrównanie metaboliczne. Jednocześnie terapia ta powinna zapewnić bezpieczeństwo w zakresie unikaniahipoglikemii. Analogi glukagonopodobnego peptydu 1 (GLP-1), podobnie jak inhibitory peptydazydipeptydylowej 4 (DPP-4), są względnie nową klasą leków hipoglikemizujących i wydają się cechowaćdużą skutecznością i zadawalającym profilem bezpieczeństwa. Analogi GLP-1, takie jak eksenatid, eksenatido przedłużonym uwalnianiu czy liraglutid, są podawane podskórnie w skojarzeniu z innymi lekamidoustnymi lub z insuliną. Leki te zostały zaaprobowane przez właściwe agencje regulacyjne.Leki inkretynowe wykazują korzystny profil działania; nie tylko obniżają glikemię ze skutecznością zbliżonądo innych leków doustnych, ale także powodują zmniejszenie masy ciała oraz obniżają ryzyko sercowo--naczyniowe. Ponadto charakteryzuje je niskie ryzyko hipoglikemii. Inhibitory DPP-4, podawane doustnie,są skuteczne w wyrównywaniu glikemii i nie powodują przyrostu masy ciała. Skuteczność i bezpieczeństwoleków inkretynowych stosowanych w monoterapii i w leczeniu skojarzonym badano w dużych grupachpacjentów, uzyskując dobry efekt. Stosowanie analogów GLP-1 było związane z objawami niepożądanymize strony przewodu pokarmowego (nudności, rzadziej wymioty), natomiast inhibitory DPP-4 powodowałyzwiększone ryzyko infekcji (zapalenie błony śluzowej nosa i gardła oraz układu moczowego) i bóle głowy.Niektóre raporty bezpieczeństwa, w których sugerowano zwiększone ryzyko zapalenia trzustki lub rakardzeniastego tarczycy, wymagają dalszych badań w celu pełnej oceny tych zagrożeń.
Pobierz cytowanie

Słowa kluczowe

cukrzyca typu 2, leki inkretynowe, analogi receptora GLP-1, inhibitory DPP-4

Informacje o artykule
Tytuł

Zastosowanie leków inkretynowych w leczeniu cukrzycy typu 2 z powikłaniami sercowo-naczyniowymi

Czasopismo

Choroby Serca i Naczyń

Numer

Tom 10, Nr 2 (2013)

Strony

78-83

Data publikacji on-line

2013-05-02

Rekord bibliograficzny

Choroby Serca i Naczyń 2013;10(2):78-83.

Słowa kluczowe

cukrzyca typu 2
leki inkretynowe
analogi receptora GLP-1
inhibitory DPP-4

Autorzy

Piotr Barczyński

Ważne: serwis https://journals.viamedica.pl/ wykorzystuje pliki cookies. Więcej >>

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies m.in. w celach statystycznych, dostosowania serwisu do potrzeb użytkownika (np. język interfejsu) i do obsługi logowania użytkowników. W ustawieniach przeglądarki internetowej można zmienić opcje dotyczące cookies. Korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci komputera. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce prywatności.

Czym są i do czego służą pliki cookie możesz dowiedzieć się na stronie wszystkoociasteczkach.pl.

 

Wydawcą serwisu jest  "Via Medica sp. z o.o." sp.k. ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk

tel.: +48 58 320 94 94, faks:+48 58 320 94 60,  e-mail: viamedica@viamedica.pl