dostęp otwarty

Tom 15, Nr 3 (2011)
Artykuły redakcyjne
Opublikowany online: 2011-09-01
Pobierz cytowanie

Natriureza ciśnieniowa — udział śródmiąższu nerki w regulacji ciśnienia tętniczego

Beata Sulikowska, Andrzej Marszałek, Jacek Manitius
Nadciśnienie tętnicze 2011;15(3):143-154.

dostęp otwarty

Tom 15, Nr 3 (2011)
Artykuły redakcyjne
Opublikowany online: 2011-09-01

Streszczenie

Związek pomiędzy czynnością nerek i ich chorobami a nadciśnieniem tętniczym był przedmiotem licznych i obszernych opracowań. Celem tego artykułu jest próba uzupełnienia wiedzy na ten temat, szczególnie w oparciu o rolę śródmiąższu nerki. Śródmiąższ nerki, jako struktura dosyć złożona, trójwymiarowa, podzielona na część korową i rdzeniową stanowi środowisko dla naczyń wewnątrznerkowych i cewek, w związku z tym jest kluczowym elementem koordynującym ich czynność. Zwiększony udział objętości śródmiąższu w części rdzeniowej decyduje o jego znaczącej roli w regulacji wielu procesów związanych z funkcją nerek, w tym także regulacji wydalania sodu, a tym samym regulacji ciśnienia tętniczego. Zależność pomiędzy wielkością ciśnienia tętniczego a ilością wydalanego sodu w jednostce czasu określa się jako natriurezę ciśnieniową. Odgrywa ona rolę w regulacji ciśnienia tętniczego. Z drugiej jednak strony występuje tak zwane zjawisko autoregulacji przepływu krwi przez nerki utrzymujące stałość filtracji kłębuszkowej, pomimo znacznej zmienności ciśnienia tętniczego. W pracy autorzy próbują wyjaśnić współdziałanie tych dwóch pozornie wykluczających się mechanizmów. Na podstawie badań doświadczalnych wykazano, że poszczególne obszary krążenia wewnątrznerkowego zachowują się odmiennie. W obrębie kory nerki przepływ krwi w większym stopniu podlega mechanizmom autoregulacyjnym niż w części rdzeniowej. Dodatkowo obserwuje się pojawienie się zwiększonego przepływu krwi, tam gdzie wcześniej był on znikomy (w piśmiennictwie anglosaskim recruitment of flow), a wtedy niewielkie i krótko trwające zmiany ciśnienia tętniczego wpływają na wielkość natriurezy, która przez to stanowi o krótko- i długoterminowej regulacji ciśnienia tętniczego. Istotną rolę w regulacji mikrokrążenia odgrywa także omówione ciśnienie parcjalne tlenu, które jest w wewnętrznej warstwie rdzenia kilkukrotnie niższe. W wyniku nawet niewielkiej hipoksji może dojść do uszkodzenia tych struktur nerki. Istotną rolę odgrywa również tlenek azotu (NO), jako substancja w regulacji mikrokrążenia. Istnieją jednak pewne dowody doświadczalne wskazujące, że jego działanie może być niewystarczające i w wyniku spadku perfuzji może dojść do pojawienia się nacieków z komórek jednojądrzastych, a w wyniku mechanizmów procesu zapalnego dochodzi do dalszego uszkodzenia naczyń mikrokrążenia i rozwoju sodowrażliwości. Innym istotnym czynnikiem przyczyniającym się do rozwoju nadciśnienia tętniczego, zmian narządowych w jego przebiegu oraz zmian zapalnych w nerkach z sodowrażliwością jest kwas moczowy, a jedną z przyczyn hiperurikemii jest coraz większe spożycie fruktozy.
Nadciśnienie Tętnicze 2011, tom 15, nr 3, strony 143–154.

Streszczenie

Związek pomiędzy czynnością nerek i ich chorobami a nadciśnieniem tętniczym był przedmiotem licznych i obszernych opracowań. Celem tego artykułu jest próba uzupełnienia wiedzy na ten temat, szczególnie w oparciu o rolę śródmiąższu nerki. Śródmiąższ nerki, jako struktura dosyć złożona, trójwymiarowa, podzielona na część korową i rdzeniową stanowi środowisko dla naczyń wewnątrznerkowych i cewek, w związku z tym jest kluczowym elementem koordynującym ich czynność. Zwiększony udział objętości śródmiąższu w części rdzeniowej decyduje o jego znaczącej roli w regulacji wielu procesów związanych z funkcją nerek, w tym także regulacji wydalania sodu, a tym samym regulacji ciśnienia tętniczego. Zależność pomiędzy wielkością ciśnienia tętniczego a ilością wydalanego sodu w jednostce czasu określa się jako natriurezę ciśnieniową. Odgrywa ona rolę w regulacji ciśnienia tętniczego. Z drugiej jednak strony występuje tak zwane zjawisko autoregulacji przepływu krwi przez nerki utrzymujące stałość filtracji kłębuszkowej, pomimo znacznej zmienności ciśnienia tętniczego. W pracy autorzy próbują wyjaśnić współdziałanie tych dwóch pozornie wykluczających się mechanizmów. Na podstawie badań doświadczalnych wykazano, że poszczególne obszary krążenia wewnątrznerkowego zachowują się odmiennie. W obrębie kory nerki przepływ krwi w większym stopniu podlega mechanizmom autoregulacyjnym niż w części rdzeniowej. Dodatkowo obserwuje się pojawienie się zwiększonego przepływu krwi, tam gdzie wcześniej był on znikomy (w piśmiennictwie anglosaskim recruitment of flow), a wtedy niewielkie i krótko trwające zmiany ciśnienia tętniczego wpływają na wielkość natriurezy, która przez to stanowi o krótko- i długoterminowej regulacji ciśnienia tętniczego. Istotną rolę w regulacji mikrokrążenia odgrywa także omówione ciśnienie parcjalne tlenu, które jest w wewnętrznej warstwie rdzenia kilkukrotnie niższe. W wyniku nawet niewielkiej hipoksji może dojść do uszkodzenia tych struktur nerki. Istotną rolę odgrywa również tlenek azotu (NO), jako substancja w regulacji mikrokrążenia. Istnieją jednak pewne dowody doświadczalne wskazujące, że jego działanie może być niewystarczające i w wyniku spadku perfuzji może dojść do pojawienia się nacieków z komórek jednojądrzastych, a w wyniku mechanizmów procesu zapalnego dochodzi do dalszego uszkodzenia naczyń mikrokrążenia i rozwoju sodowrażliwości. Innym istotnym czynnikiem przyczyniającym się do rozwoju nadciśnienia tętniczego, zmian narządowych w jego przebiegu oraz zmian zapalnych w nerkach z sodowrażliwością jest kwas moczowy, a jedną z przyczyn hiperurikemii jest coraz większe spożycie fruktozy.
Nadciśnienie Tętnicze 2011, tom 15, nr 3, strony 143–154.
Pobierz cytowanie

Słowa kluczowe

natriureza ciśnieniowa; śródmiąższ nerki; ciśnienie tętnicze; hiperurykemia; fruktoza

Informacje o artykule
Tytuł

Natriureza ciśnieniowa — udział śródmiąższu nerki w regulacji ciśnienia tętniczego

Czasopismo

Arterial Hypertension

Numer

Tom 15, Nr 3 (2011)

Strony

143-154

Data publikacji on-line

2011-09-01

Rekord bibliograficzny

Nadciśnienie tętnicze 2011;15(3):143-154.

Słowa kluczowe

natriureza ciśnieniowa
śródmiąższ nerki
ciśnienie tętnicze
hiperurykemia
fruktoza

Autorzy

Beata Sulikowska
Andrzej Marszałek
Jacek Manitius

Ważne: serwis https://journals.viamedica.pl/ wykorzystuje pliki cookies. Więcej >>

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies m.in. w celach statystycznych, dostosowania serwisu do potrzeb użytkownika (np. język interfejsu) i do obsługi logowania użytkowników. W ustawieniach przeglądarki internetowej można zmienić opcje dotyczące cookies. Korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci komputera. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce prywatności.

Czym są i do czego służą pliki cookie możesz dowiedzieć się na stronie wszystkoociasteczkach.pl.

Czasopismo Nadciśnienie Tętnicze dostęne jest również w Ikamed - księgarnia medyczna

Wydawcą serwisu jest "Via Medica sp. z o.o." sp.k., ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk

tel.:+48 58 320 94 94, faks:+48 58 320 94 60, e-mail: viamedica@viamedica.pl