dostęp otwarty

Tom 10, Nr 6 (2006)
Prace oryginalne
Opublikowany online: 2007-01-11
Pobierz cytowanie

Wpływ potrójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron na wydalanie białka z moczem u chorych z przewlekłą nefropatią o etiologii innej niż cukrzycowa

Ewa Smoleń, Michał Nowicki
Nadciśnienie tętnicze 2006;10(6):501-510.

dostęp otwarty

Tom 10, Nr 6 (2006)
Prace oryginalne
Opublikowany online: 2007-01-11

Streszczenie

Wstęp U wielu chorych długotrwale leczonych wyżej wymienionymi lekami stwierdza się stopniowy powrót stężeń aldosteronu w osoczu do wartości przed terapią. Efekt ten zwany „ucieczką aldosteronu”, może odpowiadać za ograniczenie korzystnych skutków narządowych blokady układu renina–angiotensyna-aldosteron. Zastosowanie leków blokujących receptor aldosteronowy może pozwolić na uniknięcie tego efektu. Korzystne skutki takiego leczenia wykazano u chorych z nefropatią cukrzycową. Natomiast dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania potrójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron są bardzo nieliczne.
Materiał i metody Do badania włączono 10 chorych z nadciśnieniem tętniczym, niecukrzycową nefropatią i przewlekłym, nienerczycowym białkomoczem, długotrwale leczonych inhibitorem konwertazy angiotensyny. Chorzy ci otrzymali dodatkowo losartan (50 mg/d.) przez 6 tygodni, a przez następne 6 tygodni - łącznie losartan i spironolakton (25 mg). Oceniano wydalanie białka i kreatyniny z moczem, stężenia sodu, potasu, kreatyniny, aldosteronu i reniny w osoczu oraz wysokość ciśnienia tętniczego na wszystkich etapach badania.
Wyniki Zarówno po dołączeniu losartanu, jak i spironolaktonu obserwowano zmniejszenie ciśnienia tętniczego i białkomoczu, ale zmiany te nie były statystycznie istotne. Znamienność statystyczną różnic tych parametrów wykazano jedynie między ciśnieniem tętniczym i wielkością białkomoczu po zastosowaniu potrójnej blokady a wartościami wyjściowymi. Wykazano też wysoce istotną zależność między zmianą ciśnienia tętniczego a białkomoczem w trakcie całego badania. Podobnie istotną zależność wykazano dla zmian ciśnienia tętniczego i białkomoczu po stosowaniu losartanu, natomiast nie stwierdzono takiej zależności po leczeniu spironolaktonem.
Wnioski Dołączenie do inhibitora konwertazy angiotensyny losartanu i spironolaktonu u chorych z przewlekłym, nienerczycowym białkomoczem znamiennie obniża ciśnienie tętnicze i białkomocz. Efekt nefroprotekcyjny wydaje się jednak zależny odobniżenia ciśnienia tętniczego.

Streszczenie

Wstęp U wielu chorych długotrwale leczonych wyżej wymienionymi lekami stwierdza się stopniowy powrót stężeń aldosteronu w osoczu do wartości przed terapią. Efekt ten zwany „ucieczką aldosteronu”, może odpowiadać za ograniczenie korzystnych skutków narządowych blokady układu renina–angiotensyna-aldosteron. Zastosowanie leków blokujących receptor aldosteronowy może pozwolić na uniknięcie tego efektu. Korzystne skutki takiego leczenia wykazano u chorych z nefropatią cukrzycową. Natomiast dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania potrójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron są bardzo nieliczne.
Materiał i metody Do badania włączono 10 chorych z nadciśnieniem tętniczym, niecukrzycową nefropatią i przewlekłym, nienerczycowym białkomoczem, długotrwale leczonych inhibitorem konwertazy angiotensyny. Chorzy ci otrzymali dodatkowo losartan (50 mg/d.) przez 6 tygodni, a przez następne 6 tygodni - łącznie losartan i spironolakton (25 mg). Oceniano wydalanie białka i kreatyniny z moczem, stężenia sodu, potasu, kreatyniny, aldosteronu i reniny w osoczu oraz wysokość ciśnienia tętniczego na wszystkich etapach badania.
Wyniki Zarówno po dołączeniu losartanu, jak i spironolaktonu obserwowano zmniejszenie ciśnienia tętniczego i białkomoczu, ale zmiany te nie były statystycznie istotne. Znamienność statystyczną różnic tych parametrów wykazano jedynie między ciśnieniem tętniczym i wielkością białkomoczu po zastosowaniu potrójnej blokady a wartościami wyjściowymi. Wykazano też wysoce istotną zależność między zmianą ciśnienia tętniczego a białkomoczem w trakcie całego badania. Podobnie istotną zależność wykazano dla zmian ciśnienia tętniczego i białkomoczu po stosowaniu losartanu, natomiast nie stwierdzono takiej zależności po leczeniu spironolaktonem.
Wnioski Dołączenie do inhibitora konwertazy angiotensyny losartanu i spironolaktonu u chorych z przewlekłym, nienerczycowym białkomoczem znamiennie obniża ciśnienie tętnicze i białkomocz. Efekt nefroprotekcyjny wydaje się jednak zależny odobniżenia ciśnienia tętniczego.
Pobierz cytowanie

Słowa kluczowe

układ renina-angiotensyna-aldosteron; inhibitory konwertazy angiotensyny; antagoniści aldosteronu; antagoniści receptora dla angiotensyny; białkomocz; przewlekła nefropatia

Informacje o artykule
Tytuł

Wpływ potrójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron na wydalanie białka z moczem u chorych z przewlekłą nefropatią o etiologii innej niż cukrzycowa

Czasopismo

Arterial Hypertension

Numer

Tom 10, Nr 6 (2006)

Strony

501-510

Data publikacji on-line

2007-01-11

Rekord bibliograficzny

Nadciśnienie tętnicze 2006;10(6):501-510.

Słowa kluczowe

układ renina-angiotensyna-aldosteron
inhibitory konwertazy angiotensyny
antagoniści aldosteronu
antagoniści receptora dla angiotensyny
białkomocz
przewlekła nefropatia

Autorzy

Ewa Smoleń
Michał Nowicki

Ważne: serwis https://journals.viamedica.pl/ wykorzystuje pliki cookies. Więcej >>

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies m.in. w celach statystycznych, dostosowania serwisu do potrzeb użytkownika (np. język interfejsu) i do obsługi logowania użytkowników. W ustawieniach przeglądarki internetowej można zmienić opcje dotyczące cookies. Korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci komputera. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce prywatności.

Czym są i do czego służą pliki cookie możesz dowiedzieć się na stronie wszystkoociasteczkach.pl.

Czasopismo Nadciśnienie Tętnicze dostęne jest również w Ikamed - księgarnia medyczna

Wydawcą serwisu jest "Via Medica sp. z o.o." sp.k., ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk

tel.:+48 58 320 94 94, faks:+48 58 320 94 60, e-mail: viamedica@viamedica.pl