dostęp otwarty

Tom 14, Nr 3 (2010)
Artykuły poglądowe
Opublikowany online: 2010-08-05
Pobierz cytowanie

Antagoniści aldosteronu w leczeniu nadciśnienia tętniczego

Ewa Siewaszewicz
Nadciśnienie tętnicze 2010;14(3):216-226.

dostęp otwarty

Tom 14, Nr 3 (2010)
Artykuły poglądowe
Opublikowany online: 2010-08-05

Streszczenie

Aldosteron odgrywa istotną rolę w patogenezie wielu poważnych chorób układu sercowo-naczyniowego, w tym nadciśnienia tętniczego. Uważa się, że aldosteron jest zaangażowany w rozwój nadciśnienia tętniczego opornego na leczenie. Jedną z najczęstszych jego przyczyn stanowi pierwotny hiperaldosteronizm; według publikacji Jansena i wsp. dotyka on około 8% pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Wydaje się więc oczywiste, że aldosteron w wielu przypadkach jest podstawowym celem w skutecznej kontroli ciśnienia tętniczego, a antagoniści aldosteronu są niezwykle wartościową grupą leków hipotensyjnych. W wielu badaniach klinicznych wykazano, że leki te są skuteczne w monoterapii i dodane do leczenia pacjentów z opornym nadciśnieniem tętniczym, w tym z pierwotnym hiperaldosteronizmem, powodują znaczące dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego. Wydają się skuteczne w obniżaniu ciśnienia tętniczego bez względu na aktywność reninową osocza i stężenie aldosteronu przed rozpoczęciem terapii. Zmniejszają również przerost lewej komory u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Spironolakton od kilku dziesięcioleci jest zatwierdzony do leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego. Powszechne stosowanie spironolaktonu zostało ograniczone przez częstość występowania działań niepożądanych, szczególnie ginekomastii, bólów piersi, impotencji, które stanowią przejaw zależnego od dawki działania antyandrogennego. Te wymienione negatywne skutki spironolaktonu zostały zminimalizowane przez wprowadzenie eplerenonu, znacznie bardziej selektywnego antagonisty w stosunku do receptora do mineralokortykoidów. Sugeruje się udział mechanizmu niezależnego od reniny w stymulacji nadnerczy do wydzielania aldosteronu u otyłych pacjentów. Podgrupa pacjentów z otyłością brzuszną i zespołem metabolicznym może odnosić szczególne korzyści z leczenia antagonistami aldosteronu, ale ta kwestia wymaga przekonujących danych z badań klinicznych.
Nadciśnienie Tętnicze 2010, tom 14, nr 3, strony 216-226

Streszczenie

Aldosteron odgrywa istotną rolę w patogenezie wielu poważnych chorób układu sercowo-naczyniowego, w tym nadciśnienia tętniczego. Uważa się, że aldosteron jest zaangażowany w rozwój nadciśnienia tętniczego opornego na leczenie. Jedną z najczęstszych jego przyczyn stanowi pierwotny hiperaldosteronizm; według publikacji Jansena i wsp. dotyka on około 8% pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Wydaje się więc oczywiste, że aldosteron w wielu przypadkach jest podstawowym celem w skutecznej kontroli ciśnienia tętniczego, a antagoniści aldosteronu są niezwykle wartościową grupą leków hipotensyjnych. W wielu badaniach klinicznych wykazano, że leki te są skuteczne w monoterapii i dodane do leczenia pacjentów z opornym nadciśnieniem tętniczym, w tym z pierwotnym hiperaldosteronizmem, powodują znaczące dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego. Wydają się skuteczne w obniżaniu ciśnienia tętniczego bez względu na aktywność reninową osocza i stężenie aldosteronu przed rozpoczęciem terapii. Zmniejszają również przerost lewej komory u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Spironolakton od kilku dziesięcioleci jest zatwierdzony do leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego. Powszechne stosowanie spironolaktonu zostało ograniczone przez częstość występowania działań niepożądanych, szczególnie ginekomastii, bólów piersi, impotencji, które stanowią przejaw zależnego od dawki działania antyandrogennego. Te wymienione negatywne skutki spironolaktonu zostały zminimalizowane przez wprowadzenie eplerenonu, znacznie bardziej selektywnego antagonisty w stosunku do receptora do mineralokortykoidów. Sugeruje się udział mechanizmu niezależnego od reniny w stymulacji nadnerczy do wydzielania aldosteronu u otyłych pacjentów. Podgrupa pacjentów z otyłością brzuszną i zespołem metabolicznym może odnosić szczególne korzyści z leczenia antagonistami aldosteronu, ale ta kwestia wymaga przekonujących danych z badań klinicznych.
Nadciśnienie Tętnicze 2010, tom 14, nr 3, strony 216-226
Pobierz cytowanie

Słowa kluczowe

aldosteron; nadciśnienie tętnicze; spironolakton; eplerenon

Informacje o artykule
Tytuł

Antagoniści aldosteronu w leczeniu nadciśnienia tętniczego

Czasopismo

Arterial Hypertension

Numer

Tom 14, Nr 3 (2010)

Strony

216-226

Data publikacji on-line

2010-08-05

Rekord bibliograficzny

Nadciśnienie tętnicze 2010;14(3):216-226.

Słowa kluczowe

aldosteron
nadciśnienie tętnicze
spironolakton
eplerenon

Autorzy

Ewa Siewaszewicz

Ważne: serwis https://journals.viamedica.pl/ wykorzystuje pliki cookies. Więcej >>

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies m.in. w celach statystycznych, dostosowania serwisu do potrzeb użytkownika (np. język interfejsu) i do obsługi logowania użytkowników. W ustawieniach przeglądarki internetowej można zmienić opcje dotyczące cookies. Korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci komputera. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce prywatności.

Czym są i do czego służą pliki cookie możesz dowiedzieć się na stronie wszystkoociasteczkach.pl.

Czasopismo Nadciśnienie Tętnicze dostęne jest również w Ikamed - księgarnia medyczna

Wydawcą serwisu jest "Via Medica sp. z o.o." sp.k., ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk

tel.:+48 58 320 94 94, faks:+48 58 320 94 60, e-mail: viamedica@viamedica.pl