dostęp otwarty

Tom 14, Nr 6 (2010)
Artykuły poglądowe
Opublikowany online: 2011-01-14
Pobierz cytowanie

Nadciśnienie tętnicze i zmiany naczyniowo-narządowe jako późne powikłania po operacji koarktacji aorty

Olga Trojnarska, Ludwina Szczepaniak-Chicheł, Aleksandra Ciepłucha, Katarzyna Pawlaczyk-Gabriel
Nadciśnienie tętnicze 2010;14(6):480-489.

dostęp otwarty

Tom 14, Nr 6 (2010)
Artykuły poglądowe
Opublikowany online: 2011-01-14

Streszczenie

Leczenie chirurgiczne jednej z częstszych wad wrodzonych serca - koarktacji aorty - jest możliwe od ponad pół wieku, coraz więcej chorych poddaje się postępowaniu inwazyjnemu. Nie powoduje ono jednak nigdy całkowitego wyleczenia. Zabiegi na tętnicy głównej pozostawiają bowiem zawsze pewne rezydualne zwężenie, a u niektórych chorych przyczyniają się do jej aneuryzmatycznego poszerzenia. Często współistniejąca z koarktacją dwupłatkowa zastawka aortalna ulega nieuchronnej degeneracji. Ponadto współczesne badania dowodzą, że wada ta nie jest jedynie prostą mechaniczną przeszkodą w przepływie krwi przez aortę zstępującą, lecz uogólnioną chorobą naczyniową. Z tego względu nawet po tak zwanej "skutecznej" korekcji wady obserwuje się systematyczny postęp choroby i wynikające z niego powikłania narządowe, do których przyczyniają się głównie nadciśnienie tętnicze oraz wczesne zmiany miażdżycowe, a długość życia chorych po operacji koarktacji aorty jest istotnie krótsza niż przeciętnej populacji.
Dotychczas nie poznano w pełni patogenezy nadciśnienia tętniczego w analizowanej populacji.
Obowiązują dzisiaj dwie zasadnicze teorie: mechaniczna, związana z obecnością zwężenia aorty zstępującej i zmniejszonej podatności aorty wstępującej, oraz neurohormonalna, zakładająca zmienioną reaktywność baroreceptorów i nawiązująca do zjawiska Goldblatta - hiperreaktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron w wyniku względnej hipoperfuzji nerek.
Współcześnie nie dysponujemy jednoznacznymi rekomendacjami dotyczącymi leczenia farmakologicznego nadciśnienia w tej grupie chorych, wiadomo natomiast że pacjenci po operacji koarktacji aorty powinni znajdować się pod stałą kontrolą kardiologów wyspecjalizowanych w wadach wrodzonych serca. Wskazane jest ścisłe monitorowanie kliniczne, niektórzy chorzy wymagają bowiem ponownego zabiegu. Systematyczny rozwój technik zabiegowych, a także poszerzanie wiedzy o późnych powikłaniach poprawia rokowanie tej grupy chorych.
Nadciśnienie Tętnicze 2010, tom 14, nr 6, strony 480-489

Streszczenie

Leczenie chirurgiczne jednej z częstszych wad wrodzonych serca - koarktacji aorty - jest możliwe od ponad pół wieku, coraz więcej chorych poddaje się postępowaniu inwazyjnemu. Nie powoduje ono jednak nigdy całkowitego wyleczenia. Zabiegi na tętnicy głównej pozostawiają bowiem zawsze pewne rezydualne zwężenie, a u niektórych chorych przyczyniają się do jej aneuryzmatycznego poszerzenia. Często współistniejąca z koarktacją dwupłatkowa zastawka aortalna ulega nieuchronnej degeneracji. Ponadto współczesne badania dowodzą, że wada ta nie jest jedynie prostą mechaniczną przeszkodą w przepływie krwi przez aortę zstępującą, lecz uogólnioną chorobą naczyniową. Z tego względu nawet po tak zwanej "skutecznej" korekcji wady obserwuje się systematyczny postęp choroby i wynikające z niego powikłania narządowe, do których przyczyniają się głównie nadciśnienie tętnicze oraz wczesne zmiany miażdżycowe, a długość życia chorych po operacji koarktacji aorty jest istotnie krótsza niż przeciętnej populacji.
Dotychczas nie poznano w pełni patogenezy nadciśnienia tętniczego w analizowanej populacji.
Obowiązują dzisiaj dwie zasadnicze teorie: mechaniczna, związana z obecnością zwężenia aorty zstępującej i zmniejszonej podatności aorty wstępującej, oraz neurohormonalna, zakładająca zmienioną reaktywność baroreceptorów i nawiązująca do zjawiska Goldblatta - hiperreaktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron w wyniku względnej hipoperfuzji nerek.
Współcześnie nie dysponujemy jednoznacznymi rekomendacjami dotyczącymi leczenia farmakologicznego nadciśnienia w tej grupie chorych, wiadomo natomiast że pacjenci po operacji koarktacji aorty powinni znajdować się pod stałą kontrolą kardiologów wyspecjalizowanych w wadach wrodzonych serca. Wskazane jest ścisłe monitorowanie kliniczne, niektórzy chorzy wymagają bowiem ponownego zabiegu. Systematyczny rozwój technik zabiegowych, a także poszerzanie wiedzy o późnych powikłaniach poprawia rokowanie tej grupy chorych.
Nadciśnienie Tętnicze 2010, tom 14, nr 6, strony 480-489
Pobierz cytowanie

Słowa kluczowe

koarktacja aorty; nadciśnienie tętnicze; długotrwałe obserwacje; leczenie

Informacje o artykule
Tytuł

Nadciśnienie tętnicze i zmiany naczyniowo-narządowe jako późne powikłania po operacji koarktacji aorty

Czasopismo

Arterial Hypertension

Numer

Tom 14, Nr 6 (2010)

Strony

480-489

Data publikacji on-line

2011-01-14

Rekord bibliograficzny

Nadciśnienie tętnicze 2010;14(6):480-489.

Słowa kluczowe

koarktacja aorty
nadciśnienie tętnicze
długotrwałe obserwacje
leczenie

Autorzy

Olga Trojnarska
Ludwina Szczepaniak-Chicheł
Aleksandra Ciepłucha
Katarzyna Pawlaczyk-Gabriel

Ważne: serwis https://journals.viamedica.pl/ wykorzystuje pliki cookies. Więcej >>

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies m.in. w celach statystycznych, dostosowania serwisu do potrzeb użytkownika (np. język interfejsu) i do obsługi logowania użytkowników. W ustawieniach przeglądarki internetowej można zmienić opcje dotyczące cookies. Korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci komputera. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce prywatności.

Czym są i do czego służą pliki cookie możesz dowiedzieć się na stronie wszystkoociasteczkach.pl.

Czasopismo Nadciśnienie Tętnicze dostęne jest również w Ikamed - księgarnia medyczna

Wydawcą serwisu jest "Via Medica sp. z o.o." sp.k., ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk

tel.:+48 58 320 94 94, faks:+48 58 320 94 60, e-mail: viamedica@viamedica.pl