English Polski
Tom 19 (2024): Continuous Publishing
Praca badawcza (oryginalna)
Opublikowany online: 2024-05-13

dostęp otwarty

Wyświetlenia strony 40
Wyświetlenia/pobrania artykułu 32
Pobierz cytowanie

Eksport do Mediów Społecznościowych

Eksport do Mediów Społecznościowych

Rola żywienia pozajelitowego na oddziale chirurgii dziecięcej

Małgorzata Łyszkowska1, Grzegorz Kowalewski1, Weronika Chacińska1, Ryszard Sot2, Hor Ismail1, Piotr Kaliciński1
DOI: 10.5603/pżk.98146
Postępy Żywienia Klinicznego 2024;19:39-45.

Streszczenie

Wstęp: Celem niniejszego badania retrospektywnego była analiza częstości wdrażania żywienia pozajelitowego (ŻP) i czasu jego trwania u dzieci hospitalizowanych w Oddziale Chirurgii Dziecięcej. Materiał i metody: Analizą objęto rozpoznanie główne i wskazania do wdrożenia ŻP, wiek pacjenta, czas stosowania ŻP w oddziale chirurgicznym i ewentualną jego kontynuacja na przykład w warunkach domowych lub w oddziałach zachowawczych. Ocenie poddano 338 cykli żywienia pozajelitowego wykonanych u 306 pacjentów w ciągu 31 miesięcy obserwacji. Wyniki: Stwierdzono, że 6,24% dzieci operowanych wymagało ŻP. Prawie 65% cykli ŻP dotyczyło dzieci do wieku przedszkolnego, a prawie połowa z tych cykli była stosowana u noworodków i niemowląt. Najczęstszą przyczyną wdrożenia ŻP było wykonanie zespolenia jelitowego (73,7%), po uprzedniej resekcji fragmentu jelita. Czas trwania wszystkich cykli ŻP wahał się od 3 do 81 dni (mediana 7,5 dnia). Wiek dzieci żywionych pozajelitowo do 7 dni tworzących grupę A był nieco niższy (2,08 roku) niż dzieci żywionych 8 dni i dłużej, zaliczanych do grupy B (3,4 roku). Dominującym wskazaniem do ŻP w grupie A były pooperacyjne, przemijające zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego. Natomiast główną przyczyną stwierdzoną w grupie B było zapalenie jelit u dzieci leczonych z powodu choroby Hirschsprunga. Ponadto istotnym wskazaniem do rozpoczęcia lub wydłużenia czasu trwania ŻP (6,8% cykli ŻP) było niedożywienie. Wnioski: Przedstawiona analiza ukazuję rolę ŻP mającego zastosowanie w oddziałach chirurgii dziecięcej oraz rolę oceny stanu odżywienia, tak aby ustrzec chorych przed niedożywieniem, które jest ważnym czynnikiem wydłużającym czas prowadzenia ŻP, a nawet wskazaniem do wdrożenia takiego żywienia.

Artykuł dostępny w formacie PDF

Pokaż PDF Pobierz plik PDF

Referencje

  1. Hallberg D, Holm I, Obel AL, et al. Fat emulsions for complete intravenous nutrition. Postgrad Med J. 1967; 43(498): 307–316.
  2. Wilmore D, Groff D, Bishop H, et al. Total parenteral nutrition in infants with catastrophic gastrointestinal anomalies. J Ped Surg. 1969; 4(2): 181–189.
  3. Tomczak S, Dadej A, Zielińska-Tomczak Ł, et al. Rys historyczny żywienia klinicznego. Farm Współ. 2019; 12: 162–167.
  4. Desborough JP. The stress response to trauma and surgery. Br J Anaesth. 2000; 85(1): 109–117.
  5. Wesley J. Efficacy and safety of total parenteral nutrition in pediatric patients. Mayo Clinic Proceedings. 1992; 67(7): 671–675.
  6. Worthington P, Balint J, Bechtold M, et al. When is parenteral nutrition appropriate? J Parenter Enteral Nutr. 2017; 41(3): 324–377.
  7. Abunnaja S, Cuviello A, Sanchez J. Enteral and parenteral nutrition in the perioperative period: state of the art. Nutrients. 2013; 5(2): 608–623.
  8. Alshehri A, Afshar K, Bedford J, et al. The relationship between preoperative nutritional state and adverse outcome following abdominal and thoracic surgery in children: Results from the NSQIP database. J Pediatr Surg. 2018; 53(5): 1046–1051.
  9. Polskie Towarzystwo Żywienia Pozajelitowego, Dojelitowego i Metabolizmu. Standardy żywienia dojelitowego i pozajelitowego. Scientifica Sp. z o.o., Kraków 2020.
  10. Polskie Towarzystwo Żywienia Klinicznego Dzieci. Standardy leczenia żywieniowego w pediatrii. (red.) Książyk J, PZWL, Warszawa 2017.