dostęp otwarty

Tom 1, Nr 2 (2005)
Artykuł przeglądowy
Opublikowany online: 2005-06-27
Pobierz cytowanie

Znaczenie metod neuroobrazowania w diagnostyce padaczek

Cezary Siemianowski, Leszek Królicki
Pol. Przegl. Neurol 2005;1(2):76-80.

dostęp otwarty

Tom 1, Nr 2 (2005)
Prace poglądowe
Opublikowany online: 2005-06-27

Streszczenie

W niniejszym artykule podjęto próbę przeglądu dostępnych obecnie metod neuroobrazowania w diagnostyce padaczek oraz ich oceny pod kątem przydatności w codziennej praktyce neurologa epileptologa. Od wprowadzenia do powszechnego użytku tomografii komputerowej, w latach 70. ubiegłego stulecia, na przestrzeni ostatniego ćwierćwiecza dokonał się gwałtowny rozwój diagnostyki obrazowej, który nie ominął również epileptologii. Nie można sobie wyobrazić warsztatu współczesnego klinicysty bez możliwości korzystania z licznych informacji, oferowanych przez nowoczesne techniki obrazowania. Z praktycznego punktu widzenia można wyróżnić metody obrazujące strukturę (obrazowanie morfologiczne), do których zalicza się tomografię komputerową (CT, computed tomography) i rezonans magnetyczny (MR, magnetic resonance), oraz obrazujące funkcje badanego narządu — czynnościowy rezonans magnetyczny (fMR, functional magnetic resonance), spektroskopię rezonansową (MRS, magnetic resonance spectroscopy), tomografię emisyjną pojedynczego fotonu (SPECT, single-photon emission tomography) i pozytronową tomografię emisyjną (PET, positron emission tomography). Obecnie zarówno pod względem częstości wykonywanych badań, jak i ich dostępności ekonomicznej i wartości diagnostycznej metodą pierwszoplanową jest rezonans magnetyczny. W dziedzinie epileptologii wyparł on zdecydowanie CT, którą wykonuje się jedynie ze szczególnych wskazań. Wydaje się, że z powodu niedostatecznej rozdzielczości przestrzennej wartość badań SPECT i PET stanowi jedynie uzupełnienie w stosunku do danych uzyskiwanych za pomocą badania MR. W niedalekiej przyszłości obiecującą metodą może się okazać technika MRS pozwalająca na śledzenie in vivo metabolizmu w wybranych niewielkich obszarach mózgowia. Obserwacje wielu autorów skłaniają do wysunięcia wniosku, że jedynie połączenie wielu metod diagnostycznych, pozwalających obrazować i strukturę, i funkcję badanego narządu jest właściwym kierunkiem, w którym powinna podążać współczesna diagnostyka padaczki.

Streszczenie

W niniejszym artykule podjęto próbę przeglądu dostępnych obecnie metod neuroobrazowania w diagnostyce padaczek oraz ich oceny pod kątem przydatności w codziennej praktyce neurologa epileptologa. Od wprowadzenia do powszechnego użytku tomografii komputerowej, w latach 70. ubiegłego stulecia, na przestrzeni ostatniego ćwierćwiecza dokonał się gwałtowny rozwój diagnostyki obrazowej, który nie ominął również epileptologii. Nie można sobie wyobrazić warsztatu współczesnego klinicysty bez możliwości korzystania z licznych informacji, oferowanych przez nowoczesne techniki obrazowania. Z praktycznego punktu widzenia można wyróżnić metody obrazujące strukturę (obrazowanie morfologiczne), do których zalicza się tomografię komputerową (CT, computed tomography) i rezonans magnetyczny (MR, magnetic resonance), oraz obrazujące funkcje badanego narządu — czynnościowy rezonans magnetyczny (fMR, functional magnetic resonance), spektroskopię rezonansową (MRS, magnetic resonance spectroscopy), tomografię emisyjną pojedynczego fotonu (SPECT, single-photon emission tomography) i pozytronową tomografię emisyjną (PET, positron emission tomography). Obecnie zarówno pod względem częstości wykonywanych badań, jak i ich dostępności ekonomicznej i wartości diagnostycznej metodą pierwszoplanową jest rezonans magnetyczny. W dziedzinie epileptologii wyparł on zdecydowanie CT, którą wykonuje się jedynie ze szczególnych wskazań. Wydaje się, że z powodu niedostatecznej rozdzielczości przestrzennej wartość badań SPECT i PET stanowi jedynie uzupełnienie w stosunku do danych uzyskiwanych za pomocą badania MR. W niedalekiej przyszłości obiecującą metodą może się okazać technika MRS pozwalająca na śledzenie in vivo metabolizmu w wybranych niewielkich obszarach mózgowia. Obserwacje wielu autorów skłaniają do wysunięcia wniosku, że jedynie połączenie wielu metod diagnostycznych, pozwalających obrazować i strukturę, i funkcję badanego narządu jest właściwym kierunkiem, w którym powinna podążać współczesna diagnostyka padaczki.
Pobierz cytowanie

Słowa kluczowe

diagnostyka obrazowa; padaczka lekooporna; diagnostyka ogniska padaczkowego

Informacje o artykule
Tytuł

Znaczenie metod neuroobrazowania w diagnostyce padaczek

Czasopismo

Polski Przegląd Neurologiczny

Numer

Tom 1, Nr 2 (2005)

Typ artykułu

Artykuł przeglądowy

Strony

76-80

Data publikacji on-line

2005-06-27

Rekord bibliograficzny

Pol. Przegl. Neurol 2005;1(2):76-80.

Słowa kluczowe

diagnostyka obrazowa
padaczka lekooporna
diagnostyka ogniska padaczkowego

Autorzy

Cezary Siemianowski
Leszek Królicki

Ważne: serwis https://journals.viamedica.pl/ wykorzystuje pliki cookies. Więcej >>

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies m.in. w celach statystycznych, dostosowania serwisu do potrzeb użytkownika (np. język interfejsu) i do obsługi logowania użytkowników. W ustawieniach przeglądarki internetowej można zmienić opcje dotyczące cookies. Korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci komputera. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce prywatności.

Czym są i do czego służą pliki cookie możesz dowiedzieć się na stronie wszystkoociasteczkach.pl.

 

Wydawcą serwisu jest  "Via Medica sp. z o.o." sp.k., ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk

tel. +48 58 320 94 94, faks +48 58 320 94 60, e-mail: viamedica@viamedica.pl