Tom 14, Nr 5 (2020)
Praktyka lekarza rodzinnego
Opublikowany online: 2020-10-29

dostęp otwarty

Wyświetlenia strony 485
Wyświetlenia/pobrania artykułu 99
Pobierz cytowanie

Eksport do Mediów Społecznościowych

Eksport do Mediów Społecznościowych

Zaburzenia odżywiania w praktyce lekarza rodzinnego — udzielanie pomocy pacjentom

Magdalena Wiśniewska1, Nadia Kruszyńska1, Anna Posadzy-Małaczyńska1
Forum Medycyny Rodzinnej 2020;14(5):230-233.

Streszczenie

Zaburzenia odżywiania często pozostają niezdiagnozowane przez lekarzy rodzinnych, a czasem nieleczone pomimo poprawnie postawionej diagnozy. Stosunkowo duża śmiertelność osób tak chorujących wynika między innymi z zaniechań ze strony lekarzy i pozostawienia problemu aż do skrajnego nasilenia objawów. Wśród wielu przyczyn tego problemu można wyróżnić brak wystarczającej wiedzy na temat procedur y leczenia osób z zabur zeniami odżywiania. Od lekarza rodzinnego oczekuje się postawienia diagnozy i podjęcia decy zji o skierowaniu do specjalistów (psychoterapeuty, dietetyka, psychiatry) w zależności od potrzeb pacjenta. Zgodnie z kompetencjami lekarza rodzinnego należy również zapewnić pacjentowi ciągłość opieki, a więc koordynację działań różnych specjalistów i wsparcie pacjenta na różnych etapach leczenia. W niniejszej pracy wymienione zostały różne sposoby postępowania z pacjentem, u którego zdiagnozowano zaburzenie odżywiania.

Artykuł dostępny w formacie PDF

Pokaż PDF Pobierz plik PDF

Referencje

  1. Flahavan C. Detection, assessment and management of eating disorders; how involved are GPs? Ir J Psychol Med. 2006; 23(3): 96–99.
  2. Green, H., Johnston, O., Cabrini, S., et al. General practitioner attitudes towards referral of eating-disordered patients: a vignette study based on the theory of planned behaviour. Mental Health in Family Medicine. 2008; 5: 213–218.
  3. Higgins A, Cahn S. Detection of anorexia nervosa in primary care. Eat Disord. 2018; 26(3): 213–228.
  4. Mond JM, Hay PJ, Rodgers B, et al. Health service utilization for eating disorders: findings from a community-based study. Int J Eat Disord. 2007; 40(5): 399–408.
  5. Linville D, Benton A, O'Neil M, et al. Medical providers' screening, training and intervention practices for eating disorders. Eat Disord. 2010; 18(2): 110–131.
  6. Clarke DE, Polimeni-Walker I. Treating individuals with eating disorders in family practice: a needs assessment. Eat Disord. 2004; 12(4): 293–301.
  7. Currin L, Waller G, Schmidt U. Primary care physicians' knowledge of and attitudes toward the eating disorders: do they affect clinical actions? Int J Eat Disord. 2009; 42(5): 453–458.
  8. Pritts, S. D., Susman, J. Diagnosis of Eating Disorders in Primary Care. American Family Physician. 2003; 67 (2): 297–304.
  9. Currin L, Schmidt U, Waller G. Variables that influence diagnosis and treatment of the eating disorders within primary care settings: a vignette study. Int J Eat Disord. 2007; 40(3): 257–262.
  10. Święcicki, Ł., Rozpoznawanie i leczenie zaburzeń odżywiania się w podstawowej opiece zdrowotnej. Medycyna po dyplomie. 2011; 7: 43–50.
  11. Kornstein SG, Keck PE, Herman BK, et al. Communication between physicians and patients with suspected or diagnosed binge eating disorder. Postgrad Med. 2015; 127(7): 661–670.
  12. Fairburn C. Jak pokonać objadanie się. Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2014.
  13. Sim LA, McAlpine DE, Grothe KB, et al. Identification and treatment of eating disorders in the primary care setting. Mayo Clin Proc. 2010; 85(8): 746–751.
  14. Latkowski JB, Lukas W. Medycyna rodzinna. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2004.