open access

Vol 7, No 1 (2000)
Original Papers
Published online: 2000-03-20
Get Citation

Porównanie wyników bezpośrednich oraz odległych po implantacjach połowy oraz całego stentu Palmaz-Schatz 153 u pacjentów z chorobą wieńcową

Robert Gil, Dariusz Dudek, Sebastian Ciuka, Jacek Legutko, Rafał Żurawski, Artur Krzywkowski, Tomasz Pawłowski, Jacek Kubica
Folia Cardiologica Excerpta 2000;7(1):55-62.

open access

Vol 7, No 1 (2000)
Original Papers
Published online: 2000-03-20

Abstract


Cel pracy: Porównawcza ocena wyników implantacji połówek oraz całych stentów Palmaz-Schatz 153, uwzględniająca efekt bezpośredni oraz odległy.
Materiał i metody: Analizie poddano 21 kobiet oraz 68 mężczyzn w średnim wieku 53 ± 10 lat, podzielonych na dwie grupy w zależności od długości istotnego zwężenia. Grupę 1 tworzyło 53 pacjentów (12 kobiet, 41 mężczyzn, średni wiek 57 ± 16 lat) ze zwężeniem nieprzekraczającym 5 mm długości, natomiast grupę 2 stanowiło 36 pacjentów (9 kobiet, 27 mężczyzn, średni wiek 50 ± 7 lat) z dłuższymi zwężeniami, jednak nieprzekraczającymi 15 mm. W grupie 1 implantowano połówki, natomiast w grupie 2 - całe stenty P-S 153. Za wynik skuteczny implantacji przyjęto osiągnięcie redukcji średnicy zwężenia poniżej 30%, bez rozwarstwienia upośledzającego przepływ krwi. Analizie poddano (ACA DCI Philips, Einthoven, NL) średnicę naczynia w miejscu zwężenia oraz w miejscu referencyjnym, stopień redukcji jego średnicy oraz długość zwężenia. Przed zabiegiem oraz w okresie pozabiegowym (3-5 doba, 3, 6 oraz 9 miesiąc) wykonywano elektrokardiograficzne próby wysiłkowe (wg protokołu Bruce'a). Kontrolną koronarografię wykonywano w przypadku wystąpienia spoczynkowych dolegliwości dławicowych lub dodatniego wyniku testu wysiłkowego.
Wyniki: Średnia średnica nominalna balonika angioplastycznego była istotnie większa dla grupy 2. Jednak wskaźnik wielkości balonika do tętnicy nie różnił się pomiędzy obiema grupami. W trakcie zabiegów w grupie 2 używano istotnie wyższego ciśnienia w baloniku angioplastycznym oraz dłuższego czasu jego inflacji. W obu grupach zabiegi spowodowały istotny przyrost średnicy zwężenia oraz redukcję stopnia zwężenia. U wszystkich analizowanych pacjentów osiągnięto satysfakcjonujący wynik angiograficzny. Jednak u 6 pacjentów z grupy 1 (11 %) oraz u 3 z grupy 2 (8%) po implantacji widoczne były dyssekcje blaszki miażdżycowej. W dwóch przypadkach (33%) z grupy 1 oraz jednym (33%) z grupy 2 dopiero implantacja dodatkowych stentów (w grupie 1 jedna połowa oraz jeden cały P-S 153, w grupie 2 jego jedną połówkę) w pełni odtworzyła światło obu naczyń. Ponadto u jednego pacjenta z grupy 1 tuż po zabiegu wystąpiły objawy ostrego zamknięcia naczynia, a u jednego pacjenta z grupy 2 w 24 h po zabiegu wystąpiła podostra zakrzepica wewnątrzstentowa. W obu przypadkach dodatkowy zabieg poszerzenia stentowanego segmentu naczynia krótkim balonikiem o większej niż wyjściowo średnicy spowodował znamienny przyrost światła z następczym ustąpieniem dolegliwości klinicznych. W okresie 9 miesięcy od zabiegu stentowania konieczność wykonania kontrolnej koronarografii stwierdzono u 18 (34%) pacjentów z grupy 1 oraz 9 (25%) z grupy 2. Cechy restenozy w koronarogramie wykazano u 16 pacjentów, w tym u 10 (18,9%) z grupy 1 oraz u 6 (16, 7%) z grupy 2.
Wnioski: 1. Połowa stentu Palmaz-Schatz 153 jest klinicznie przydatna oraz może być bezpiecznie wykorzystywana w przypadku krótkich zwężeń wieńcowych. 2. Opieranie się podczas zabiegu angioplastycznego jedynie na angiograficznym pomiarze długości zwężenia nie wyklucza wystąpienia powikłań związanych z użyciem zbyt krótkiego stentu.

Abstract


Cel pracy: Porównawcza ocena wyników implantacji połówek oraz całych stentów Palmaz-Schatz 153, uwzględniająca efekt bezpośredni oraz odległy.
Materiał i metody: Analizie poddano 21 kobiet oraz 68 mężczyzn w średnim wieku 53 ± 10 lat, podzielonych na dwie grupy w zależności od długości istotnego zwężenia. Grupę 1 tworzyło 53 pacjentów (12 kobiet, 41 mężczyzn, średni wiek 57 ± 16 lat) ze zwężeniem nieprzekraczającym 5 mm długości, natomiast grupę 2 stanowiło 36 pacjentów (9 kobiet, 27 mężczyzn, średni wiek 50 ± 7 lat) z dłuższymi zwężeniami, jednak nieprzekraczającymi 15 mm. W grupie 1 implantowano połówki, natomiast w grupie 2 - całe stenty P-S 153. Za wynik skuteczny implantacji przyjęto osiągnięcie redukcji średnicy zwężenia poniżej 30%, bez rozwarstwienia upośledzającego przepływ krwi. Analizie poddano (ACA DCI Philips, Einthoven, NL) średnicę naczynia w miejscu zwężenia oraz w miejscu referencyjnym, stopień redukcji jego średnicy oraz długość zwężenia. Przed zabiegiem oraz w okresie pozabiegowym (3-5 doba, 3, 6 oraz 9 miesiąc) wykonywano elektrokardiograficzne próby wysiłkowe (wg protokołu Bruce'a). Kontrolną koronarografię wykonywano w przypadku wystąpienia spoczynkowych dolegliwości dławicowych lub dodatniego wyniku testu wysiłkowego.
Wyniki: Średnia średnica nominalna balonika angioplastycznego była istotnie większa dla grupy 2. Jednak wskaźnik wielkości balonika do tętnicy nie różnił się pomiędzy obiema grupami. W trakcie zabiegów w grupie 2 używano istotnie wyższego ciśnienia w baloniku angioplastycznym oraz dłuższego czasu jego inflacji. W obu grupach zabiegi spowodowały istotny przyrost średnicy zwężenia oraz redukcję stopnia zwężenia. U wszystkich analizowanych pacjentów osiągnięto satysfakcjonujący wynik angiograficzny. Jednak u 6 pacjentów z grupy 1 (11 %) oraz u 3 z grupy 2 (8%) po implantacji widoczne były dyssekcje blaszki miażdżycowej. W dwóch przypadkach (33%) z grupy 1 oraz jednym (33%) z grupy 2 dopiero implantacja dodatkowych stentów (w grupie 1 jedna połowa oraz jeden cały P-S 153, w grupie 2 jego jedną połówkę) w pełni odtworzyła światło obu naczyń. Ponadto u jednego pacjenta z grupy 1 tuż po zabiegu wystąpiły objawy ostrego zamknięcia naczynia, a u jednego pacjenta z grupy 2 w 24 h po zabiegu wystąpiła podostra zakrzepica wewnątrzstentowa. W obu przypadkach dodatkowy zabieg poszerzenia stentowanego segmentu naczynia krótkim balonikiem o większej niż wyjściowo średnicy spowodował znamienny przyrost światła z następczym ustąpieniem dolegliwości klinicznych. W okresie 9 miesięcy od zabiegu stentowania konieczność wykonania kontrolnej koronarografii stwierdzono u 18 (34%) pacjentów z grupy 1 oraz 9 (25%) z grupy 2. Cechy restenozy w koronarogramie wykazano u 16 pacjentów, w tym u 10 (18,9%) z grupy 1 oraz u 6 (16, 7%) z grupy 2.
Wnioski: 1. Połowa stentu Palmaz-Schatz 153 jest klinicznie przydatna oraz może być bezpiecznie wykorzystywana w przypadku krótkich zwężeń wieńcowych. 2. Opieranie się podczas zabiegu angioplastycznego jedynie na angiograficznym pomiarze długości zwężenia nie wyklucza wystąpienia powikłań związanych z użyciem zbyt krótkiego stentu.
Get Citation

Keywords

stent wewnątrzwieńcowy; dyssekcja blaszki miażdżycowej

About this article
Title

Porównanie wyników bezpośrednich oraz odległych po implantacjach połowy oraz całego stentu Palmaz-Schatz 153 u pacjentów z chorobą wieńcową

Journal

Folia Cardiologica

Issue

Vol 7, No 1 (2000)

Pages

55-62

Published online

2000-03-20

Bibliographic record

Folia Cardiologica Excerpta 2000;7(1):55-62.

Keywords

stent wewnątrzwieńcowy
dyssekcja blaszki miażdżycowej

Authors

Robert Gil
Dariusz Dudek
Sebastian Ciuka
Jacek Legutko
Rafał Żurawski
Artur Krzywkowski
Tomasz Pawłowski
Jacek Kubica

Important: This website uses cookies. More >>

The cookies allow us to identify your computer and find out details about your last visit. They remembering whether you've visited the site before, so that you remain logged in - or to help us work out how many new website visitors we get each month. Most internet browsers accept cookies automatically, but you can change the settings of your browser to erase cookies or prevent automatic acceptance if you prefer.

 

Wydawcą serwisu jest  "Via Medica sp. z o.o." sp.k., ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk

tel.:+48 58 320 94 94, faks:+48 58 320 94 60, e-mail:  viamedica@viamedica.pl