open access

Vol 7, No 3 (2000)
Original Papers
Published online: 2000-09-19
Get Citation

Wpływ zmian rzutu skurczowego na dyspersję odstępu QT w przewlekłej stymulacji dwujamowej DDD u chorych stymulacji dwujamowej DDD u chorych z chorobą niedokrwienną serca

Jacek Lelakowski, Jacek Szczepkowski, Jacek Majewski, Jacek Bednarek, Jakub Machejek, Mieczysław Pasowicz
Folia Cardiologica Excerpta 2000;7(3):195-201.

open access

Vol 7, No 3 (2000)
Original Papers
Published online: 2000-09-19

Abstract


Rzut skurczowy, dyspersja odstępu QT w stymulacji DDD
Wstęp:
Obecnie brakuje badań dotyczących oceny wpływu stymulacji DDD na dyspersję odstępu QT (QTD) u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca (IHD).
Cel pracy: Ocena wpływu zmian rzutu skurczowego (SV) na QTD podczas stymulacji DDD z różnym sprzężeniem przedsionkowo-komorowym (AVD) i w stymulacji VVI.
Materiał i metody: Badaniem objęto 46 pacjentów (27 mężczyzn i 19 kobiet) w średnim wieku 68,2 ± 7,3 lat, którym wszczepiono rozrusznik DDD z powodu bloku AV III°. Chorobę niedokrwienną serca rozpoznano u 37 pacjentów (grupa „IHD”). Wśród nich 14 przebyło zawał serca (podgrupa „IHD + zawał”). Grupę kontrolną (grupa „ZDROWI”) stanowiło 9 pozostałych osób bez IHD. We wszystkich przypadkach podstawowa częstość stymulacji wynosiła 70 imp./min, a w EKG wszystkie zespoły przedsionkowe i komorowe były sztucznie wystymulowane. Dokonywano optymalizacji AVD, mierząc SV metodą Dopplera. Odstęp QT oceniano w 12-odprowadzeniowym EKG przy szybkości przesuwu taśmy 50 mm/s, QTD obliczano jako różnicę pomiędzy QTmax i QTmin. Pomiary przeprowadzono podczas stymulacji w trybie DDD, m.in. przy najkorzystniejszym AVD (DDDopt, największym SV), nieoptymalnym AVD (DDDn.opt) i w trybie VVI (najmniejszym SV) po przeprogramowaniu stymulatora.
Wyniki: Stwierdzono znamienną korelację pomiędzy SV i QTD (r = –0,825 ± 0,215). Podczas stymulacji w trybie VVI SV był znacząco mniejszy niż w trybie DDDn.opt (78,7 ± 20,8 ml vs 90 ± 21,1 ml; p < 0,001) i QTD była istotnie większa (74,3 ± 16,1 ms vs 69,2 ± 14,9 ms; p < 0,05). U pacjentów z przebytym zawałem serca korelacja SV vs QTD była silniejsza (r = -0,973) w porównaniu z pozostałymi chorymi z IHD. U osób zaliczonych do grupy „ZDROWI” była ona najsłabsza (r = –0,318 ± 0,112).
Wnioski: Programując odstęp AV w stymulacji DDD i zmieniając jej rodzaj, wpływamy znacząco na QTD u osób z IHD. U stymulowanych chorych z przebytym zawałem serca QTD odzwierciedla stan hemodynamiczny serca. (Folia Cardiol. 2000; 7: 195-201)

Abstract


Rzut skurczowy, dyspersja odstępu QT w stymulacji DDD
Wstęp:
Obecnie brakuje badań dotyczących oceny wpływu stymulacji DDD na dyspersję odstępu QT (QTD) u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca (IHD).
Cel pracy: Ocena wpływu zmian rzutu skurczowego (SV) na QTD podczas stymulacji DDD z różnym sprzężeniem przedsionkowo-komorowym (AVD) i w stymulacji VVI.
Materiał i metody: Badaniem objęto 46 pacjentów (27 mężczyzn i 19 kobiet) w średnim wieku 68,2 ± 7,3 lat, którym wszczepiono rozrusznik DDD z powodu bloku AV III°. Chorobę niedokrwienną serca rozpoznano u 37 pacjentów (grupa „IHD”). Wśród nich 14 przebyło zawał serca (podgrupa „IHD + zawał”). Grupę kontrolną (grupa „ZDROWI”) stanowiło 9 pozostałych osób bez IHD. We wszystkich przypadkach podstawowa częstość stymulacji wynosiła 70 imp./min, a w EKG wszystkie zespoły przedsionkowe i komorowe były sztucznie wystymulowane. Dokonywano optymalizacji AVD, mierząc SV metodą Dopplera. Odstęp QT oceniano w 12-odprowadzeniowym EKG przy szybkości przesuwu taśmy 50 mm/s, QTD obliczano jako różnicę pomiędzy QTmax i QTmin. Pomiary przeprowadzono podczas stymulacji w trybie DDD, m.in. przy najkorzystniejszym AVD (DDDopt, największym SV), nieoptymalnym AVD (DDDn.opt) i w trybie VVI (najmniejszym SV) po przeprogramowaniu stymulatora.
Wyniki: Stwierdzono znamienną korelację pomiędzy SV i QTD (r = –0,825 ± 0,215). Podczas stymulacji w trybie VVI SV był znacząco mniejszy niż w trybie DDDn.opt (78,7 ± 20,8 ml vs 90 ± 21,1 ml; p < 0,001) i QTD była istotnie większa (74,3 ± 16,1 ms vs 69,2 ± 14,9 ms; p < 0,05). U pacjentów z przebytym zawałem serca korelacja SV vs QTD była silniejsza (r = -0,973) w porównaniu z pozostałymi chorymi z IHD. U osób zaliczonych do grupy „ZDROWI” była ona najsłabsza (r = –0,318 ± 0,112).
Wnioski: Programując odstęp AV w stymulacji DDD i zmieniając jej rodzaj, wpływamy znacząco na QTD u osób z IHD. U stymulowanych chorych z przebytym zawałem serca QTD odzwierciedla stan hemodynamiczny serca. (Folia Cardiol. 2000; 7: 195-201)
Get Citation

Keywords

choroba niedokrwienna; rzut skurczowy; dyspersja odstępu QT

About this article
Title

Wpływ zmian rzutu skurczowego na dyspersję odstępu QT w przewlekłej stymulacji dwujamowej DDD u chorych stymulacji dwujamowej DDD u chorych z chorobą niedokrwienną serca

Journal

Folia Cardiologica

Issue

Vol 7, No 3 (2000)

Pages

195-201

Published online

2000-09-19

Bibliographic record

Folia Cardiologica Excerpta 2000;7(3):195-201.

Keywords

choroba niedokrwienna
rzut skurczowy
dyspersja odstępu QT

Authors

Jacek Lelakowski
Jacek Szczepkowski
Jacek Majewski
Jacek Bednarek
Jakub Machejek
Mieczysław Pasowicz

Important: This website uses cookies. More >>

The cookies allow us to identify your computer and find out details about your last visit. They remembering whether you've visited the site before, so that you remain logged in - or to help us work out how many new website visitors we get each month. Most internet browsers accept cookies automatically, but you can change the settings of your browser to erase cookies or prevent automatic acceptance if you prefer.

 

Wydawcą serwisu jest  "Via Medica sp. z o.o." sp.k., ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk

tel.:+48 58 320 94 94, faks:+48 58 320 94 60, e-mail:  viamedica@viamedica.pl