open access

Vol 7, No 3 (2000)
Original Papers
Published online: 2000-09-19
Get Citation

Obserwacje odległe u pacjentów z zespołem wydłużonego QT

Ewa Jakubowska, Wanda Popławska, Rafał Baranowski, Ewa Bujnowska, Wanda Rydlewska-Sadowska
Folia Cardiologica Excerpta 2000;7(3):181-185.

open access

Vol 7, No 3 (2000)
Original Papers
Published online: 2000-09-19

Abstract


Zespół wydłużonego Q
Cel pracy:
Obserwacjami odległymi objęto 60 pacjentów z rozpoznanym zespołem wydłużonego QT (LQTS), diagnozowanych w Klinice Szybkiej Diagnostyki Instytutu Kardiologii w Warszawie w latach 1982–1998.
Materiał i metody: Badana grupa liczyła 49 kobiet i 11 mężczyzn w wieku 5–69 lat (średnio 34,3 lat). U wszystkich chorych stwierdzano stałe lub okresowe wydłużenie > 450 ms odstępu QT i QTc (obliczonego wg wzoru Bazetta) w spoczynkowym zapisie EKG, 24-godzinnym EKG, podczas testu stresu psychologicznego i próby wysiłkowej. Rejestrowano również zmiany morfologii okresu repolaryzacji, zaś u 4 osób - częstoskurcze typu „torsade de pointes”. U 50 chorych w wywiadzie występowały zasłabnięcia i/lub utraty przytomności, a 23 pacjentów dotyczył rodzinny wywiad nagłych zgonów. Dziewięciu chorych przebyło zatrzymanie krążenia przed hospitalizacją, a jeden - w trakcie badań diagnostycznych.
U większości osób z LQTS o bezobjawowym przebiegu (7/10) nie podejmowano leczenia farmakologicznego. Pozostali otrzymywali b-adrenolityki (propranolol, metoprolol, atenolol). Dawki leków ustalano indywidualnie (3–10 mg/kg). U 8 osób z powodu kolejnych epizodów VT/TdP lub utrzymywania się objawów klinicznych zwiększano dawki lub dołączano fenytoinę, meksyletynę albo propafenon - z dobrym efektem. U 16 osób konieczne było wszczepienie rozrusznika (typu AAI - w 9 przypadkach, DDD - w 4 i VVI - w 3). Skuteczność leczenia oceniano na podstawie przebiegu klinicznego oraz wyników spoczynkowego EKG, 24-godzinnego EKG, testu stresu psychologicznego i próby wysiłkowej.
Wyniki: Średni czas obserwacji wynosił 6,8 lat (od 3 miesięcy do 16 lat). W tym okresie 2 osoby zmarły nagle, jedna przebyła drugi epizod nagłego zatrzymania krążenia (zmniejszyła dawkę leku). Objawy kliniczne (zasłabnięcia, utraty przytomności) ustąpiły u większości leczonych pacjentów (43/48). Pięć kobiet zaszło w ciążę i urodziło zdrowe dzieci. W okresie ciąży przyjmowały metoprolol albo atenolol.
Wnioski: U pacjentów z rozpoznanym LQTS systematyczne przyjmowanie leków b-adrenolitycznych (z jednoczesnym wszczepieniem rozrusznika w wymagających tego przypadkach) w indywidualnie ustalonych dawkach wpływa korzystnie na przebieg kliniczny i rokowanie, jednak nie zabezpiecza całkowicie przed nagłym zgonem. (Folia Cardiol. 2000; 7: 181–185)

Abstract


Zespół wydłużonego Q
Cel pracy:
Obserwacjami odległymi objęto 60 pacjentów z rozpoznanym zespołem wydłużonego QT (LQTS), diagnozowanych w Klinice Szybkiej Diagnostyki Instytutu Kardiologii w Warszawie w latach 1982–1998.
Materiał i metody: Badana grupa liczyła 49 kobiet i 11 mężczyzn w wieku 5–69 lat (średnio 34,3 lat). U wszystkich chorych stwierdzano stałe lub okresowe wydłużenie > 450 ms odstępu QT i QTc (obliczonego wg wzoru Bazetta) w spoczynkowym zapisie EKG, 24-godzinnym EKG, podczas testu stresu psychologicznego i próby wysiłkowej. Rejestrowano również zmiany morfologii okresu repolaryzacji, zaś u 4 osób - częstoskurcze typu „torsade de pointes”. U 50 chorych w wywiadzie występowały zasłabnięcia i/lub utraty przytomności, a 23 pacjentów dotyczył rodzinny wywiad nagłych zgonów. Dziewięciu chorych przebyło zatrzymanie krążenia przed hospitalizacją, a jeden - w trakcie badań diagnostycznych.
U większości osób z LQTS o bezobjawowym przebiegu (7/10) nie podejmowano leczenia farmakologicznego. Pozostali otrzymywali b-adrenolityki (propranolol, metoprolol, atenolol). Dawki leków ustalano indywidualnie (3–10 mg/kg). U 8 osób z powodu kolejnych epizodów VT/TdP lub utrzymywania się objawów klinicznych zwiększano dawki lub dołączano fenytoinę, meksyletynę albo propafenon - z dobrym efektem. U 16 osób konieczne było wszczepienie rozrusznika (typu AAI - w 9 przypadkach, DDD - w 4 i VVI - w 3). Skuteczność leczenia oceniano na podstawie przebiegu klinicznego oraz wyników spoczynkowego EKG, 24-godzinnego EKG, testu stresu psychologicznego i próby wysiłkowej.
Wyniki: Średni czas obserwacji wynosił 6,8 lat (od 3 miesięcy do 16 lat). W tym okresie 2 osoby zmarły nagle, jedna przebyła drugi epizod nagłego zatrzymania krążenia (zmniejszyła dawkę leku). Objawy kliniczne (zasłabnięcia, utraty przytomności) ustąpiły u większości leczonych pacjentów (43/48). Pięć kobiet zaszło w ciążę i urodziło zdrowe dzieci. W okresie ciąży przyjmowały metoprolol albo atenolol.
Wnioski: U pacjentów z rozpoznanym LQTS systematyczne przyjmowanie leków b-adrenolitycznych (z jednoczesnym wszczepieniem rozrusznika w wymagających tego przypadkach) w indywidualnie ustalonych dawkach wpływa korzystnie na przebieg kliniczny i rokowanie, jednak nie zabezpiecza całkowicie przed nagłym zgonem. (Folia Cardiol. 2000; 7: 181–185)
Get Citation

Keywords

zespół wydłużonego QT; częstoskurcze komorowe; nagłe zatrzymanie krążenia; leki beta-adrenolityczne; obserwacje odległe

About this article
Title

Obserwacje odległe u pacjentów z zespołem wydłużonego QT

Journal

Folia Cardiologica

Issue

Vol 7, No 3 (2000)

Pages

181-185

Published online

2000-09-19

Bibliographic record

Folia Cardiologica Excerpta 2000;7(3):181-185.

Keywords

zespół wydłużonego QT
częstoskurcze komorowe
nagłe zatrzymanie krążenia
leki beta-adrenolityczne
obserwacje odległe

Authors

Ewa Jakubowska
Wanda Popławska
Rafał Baranowski
Ewa Bujnowska
Wanda Rydlewska-Sadowska

Important: This website uses cookies. More >>

The cookies allow us to identify your computer and find out details about your last visit. They remembering whether you've visited the site before, so that you remain logged in - or to help us work out how many new website visitors we get each month. Most internet browsers accept cookies automatically, but you can change the settings of your browser to erase cookies or prevent automatic acceptance if you prefer.

 

Wydawcą serwisu jest  "Via Medica sp. z o.o." sp.k., ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk

tel.:+48 58 320 94 94, faks:+48 58 320 94 60, e-mail:  viamedica@viamedica.pl