open access

Vol 8, No 3 (2001)
Original Papers
Published online: 2001-06-13
Get Citation

Techniczne aspekty stałej stymulacji dwuprzedsionkowej przy wykorzystywaniu standardowych stymulatorów dwujamowych

Andrzej Kutarski, Krzysztof Oleszczak, Maciej Wójcik, Teresa Widomska-Czekajska
Folia Cardiologica Excerpta 2001;8(3):293-300.

open access

Vol 8, No 3 (2001)
Original Papers
Published online: 2001-06-13

Abstract

Wstep: Pomimo że stymulacja dwuprzedsionkowa od 10 lat jest akceptowaną niefarmakolo- giczną metodą prewencji arytmii nadkomorowych, przez wiele lat nie było stymulatorów przezna- czonych specjalnie do tego celu. Przed 4 laty autorzy niniejszej pracy rozpoczeli stosowanie tej metody leczenia, posługując sie systemem zaproponowanym w 1988 roku przez Osterholzera i Markewitza, polegającym na wykorzystaniu standardowego stymulatora dwujamowego (DDD).

Materiał i metody: U 71 chorych elektrode prawoprzedsionkową łączono z kanałem przed- sionkowym, zao elektrode lewoprzedsionkową (implantowan1 do zatoki wiencowej) z kanałem komorowym stymulatora DDD (BIOTRONIK: Dromos, Physios, Eikos, Logos). W czasie badan kontrolnych stymulowano prawy przedsionek (program AAI), zatoke wiencową (program VVI) oraz oba przedsionki (program DDD z minimalnym opóżnieniem A-V); ostatni program pozostawiano na stałe. Parametry sterowania z zatoki wiencowej ocenione poope- racyjnie były nieznacznie gorsze w zatoce wiencowej (amplituda A Š 2,9 mV; slew rate Š 0,8 V/s) niż w prawym przedsionku (odpowiednio 3,5 mV i 1,1 V/s), lecz podczas kolejnych miesiecy obserwacji warunki sterowania poprawiły sie. Nie odnotowano problemów związanych z de- tekcją załamków T i fali V. „ródoperacyjne wartooci progu stymulacji w prawym przedsionku były niższe (BP Š 0,6 V; UP Š 0,5 V) niż w zatoce wiencowej (odpowiednio BP Š 2,3 V i UP Š 3,0 V). Wartooci progu stymulacji w prawym przedsionku były najwyższe po miesiącu od dnia zabiegu (orednio: BP Š 1,4 V i UP Š 1,8 V) i zmniejszały sie w czasie kolejnych miesiecy. Podobną tendencje stwierdzono w zatoce wiencowej, jednak bezwzgledne wartości progu stymulacji były tu wyższe (po miesiącu: UP Š 3,7 i BP Š 3,5 V). Wartości impedancji w obydwu kanałach wykazywały tendencje wzrostową wraz z upływem czasu. Stymulacja zatoki wiencowej okazała sie bardziej energochłonna (17O20 µJ) niż standardowa stymulacja prawego przedsionka (3O4 µJ): całkowity pobór prądu podczas stymulacji dwuprzedsionkowej pozostawał jednak w akceptowalnych granicach (33O39 µJ). Z powodu arytmii lewoprzedsion- kowych zmieniono konfiguracje stymulacji u 5 pacjentów (7%); u 11 pacjentów (15%) były problemy z uzyskaniem stymulacji resynchronizuj1cej. Podczas ostatniej kontroli system funk- cjonował prawidłowo u 51 z 71 pacjentów (72%), u 7 (10%) wyst1piło przewlekłe migotanie przedsionków, u 10 (14%) zmieniono rodzaj stymulacji z powodu: arytmii lewoprzedsionko- wych (5), bloku A-V (2), bloku wyjocia na elektrodzie lewoprzedsionkowej (2) i powikłan chirurgicznych (1). Wiekszooa problemów ujawniła sie w podostrym okresie pooperacyjnym; w późniejszym okresie wystepowały jedynie zaburzenia przewodzenia A-V i arytmie lewoprzed- sionkowe.

Wyniki: Najprawdopodobniej głównymi zaletami tego typu stymulacji dwuprzedsionkowej są: możliwość precyzyjnego (oddzielne dla każdego z przedsionków) programowania parame- trów impulsu stymulacji i wzgledna energooszczednśća układu, detekcja potencjałów przedsionkowych w konfiguracji BP (lepsza eliminacja potencjałów komorowych), utrzymanie stymulacji przedsionkowej w przypadku przemieszczenia elektrody czy bloku wyjścia w zatoce wiencowej, możliwość oceny parametrów stymulacji i sterowania w zatoce wiencowej (przydatność systemu do oceny nowych elektrod). Wadami proponowanego przez autorów układu stymuluj1cego jest brak możliwości stymulacji komory w przypadku wystąpienia bloku A-V i brak możliwości stymulacji resynchronizuj1cej podczas przedwczesnych pobudzen lewoprzedsionkowych przy standardowym połączeniu elektrod.

Wniosek: Wykorzystanie standardowego stymulatora dwujamowego do stymulacji dwuprzed- sionkowej jest najprostszym rozwiązaniem, lecz arytmie lewoprzedsionkowe i ryzyko rozwoju zaburzen przewodzenia A-V ograniczają stosowanie tego systemu. (Folia Cardiol. 2001; 8: 293O312)

Abstract

Wstep: Pomimo że stymulacja dwuprzedsionkowa od 10 lat jest akceptowaną niefarmakolo- giczną metodą prewencji arytmii nadkomorowych, przez wiele lat nie było stymulatorów przezna- czonych specjalnie do tego celu. Przed 4 laty autorzy niniejszej pracy rozpoczeli stosowanie tej metody leczenia, posługując sie systemem zaproponowanym w 1988 roku przez Osterholzera i Markewitza, polegającym na wykorzystaniu standardowego stymulatora dwujamowego (DDD).

Materiał i metody: U 71 chorych elektrode prawoprzedsionkową łączono z kanałem przed- sionkowym, zao elektrode lewoprzedsionkową (implantowan1 do zatoki wiencowej) z kanałem komorowym stymulatora DDD (BIOTRONIK: Dromos, Physios, Eikos, Logos). W czasie badan kontrolnych stymulowano prawy przedsionek (program AAI), zatoke wiencową (program VVI) oraz oba przedsionki (program DDD z minimalnym opóżnieniem A-V); ostatni program pozostawiano na stałe. Parametry sterowania z zatoki wiencowej ocenione poope- racyjnie były nieznacznie gorsze w zatoce wiencowej (amplituda A Š 2,9 mV; slew rate Š 0,8 V/s) niż w prawym przedsionku (odpowiednio 3,5 mV i 1,1 V/s), lecz podczas kolejnych miesiecy obserwacji warunki sterowania poprawiły sie. Nie odnotowano problemów związanych z de- tekcją załamków T i fali V. „ródoperacyjne wartooci progu stymulacji w prawym przedsionku były niższe (BP Š 0,6 V; UP Š 0,5 V) niż w zatoce wiencowej (odpowiednio BP Š 2,3 V i UP Š 3,0 V). Wartooci progu stymulacji w prawym przedsionku były najwyższe po miesiącu od dnia zabiegu (orednio: BP Š 1,4 V i UP Š 1,8 V) i zmniejszały sie w czasie kolejnych miesiecy. Podobną tendencje stwierdzono w zatoce wiencowej, jednak bezwzgledne wartości progu stymulacji były tu wyższe (po miesiącu: UP Š 3,7 i BP Š 3,5 V). Wartości impedancji w obydwu kanałach wykazywały tendencje wzrostową wraz z upływem czasu. Stymulacja zatoki wiencowej okazała sie bardziej energochłonna (17O20 µJ) niż standardowa stymulacja prawego przedsionka (3O4 µJ): całkowity pobór prądu podczas stymulacji dwuprzedsionkowej pozostawał jednak w akceptowalnych granicach (33O39 µJ). Z powodu arytmii lewoprzedsion- kowych zmieniono konfiguracje stymulacji u 5 pacjentów (7%); u 11 pacjentów (15%) były problemy z uzyskaniem stymulacji resynchronizuj1cej. Podczas ostatniej kontroli system funk- cjonował prawidłowo u 51 z 71 pacjentów (72%), u 7 (10%) wyst1piło przewlekłe migotanie przedsionków, u 10 (14%) zmieniono rodzaj stymulacji z powodu: arytmii lewoprzedsionko- wych (5), bloku A-V (2), bloku wyjocia na elektrodzie lewoprzedsionkowej (2) i powikłan chirurgicznych (1). Wiekszooa problemów ujawniła sie w podostrym okresie pooperacyjnym; w późniejszym okresie wystepowały jedynie zaburzenia przewodzenia A-V i arytmie lewoprzed- sionkowe.

Wyniki: Najprawdopodobniej głównymi zaletami tego typu stymulacji dwuprzedsionkowej są: możliwość precyzyjnego (oddzielne dla każdego z przedsionków) programowania parame- trów impulsu stymulacji i wzgledna energooszczednśća układu, detekcja potencjałów przedsionkowych w konfiguracji BP (lepsza eliminacja potencjałów komorowych), utrzymanie stymulacji przedsionkowej w przypadku przemieszczenia elektrody czy bloku wyjścia w zatoce wiencowej, możliwość oceny parametrów stymulacji i sterowania w zatoce wiencowej (przydatność systemu do oceny nowych elektrod). Wadami proponowanego przez autorów układu stymuluj1cego jest brak możliwości stymulacji komory w przypadku wystąpienia bloku A-V i brak możliwości stymulacji resynchronizuj1cej podczas przedwczesnych pobudzen lewoprzedsionkowych przy standardowym połączeniu elektrod.

Wniosek: Wykorzystanie standardowego stymulatora dwujamowego do stymulacji dwuprzed- sionkowej jest najprostszym rozwiązaniem, lecz arytmie lewoprzedsionkowe i ryzyko rozwoju zaburzen przewodzenia A-V ograniczają stosowanie tego systemu. (Folia Cardiol. 2001; 8: 293O312)

Get Citation
About this article
Title

Techniczne aspekty stałej stymulacji dwuprzedsionkowej przy wykorzystywaniu standardowych stymulatorów dwujamowych

Journal

Folia Cardiologica

Issue

Vol 8, No 3 (2001)

Pages

293-300

Published online

2001-06-13

Bibliographic record

Folia Cardiologica Excerpta 2001;8(3):293-300.

Authors

Andrzej Kutarski
Krzysztof Oleszczak
Maciej Wójcik
Teresa Widomska-Czekajska

Important: This website uses cookies. More >>

The cookies allow us to identify your computer and find out details about your last visit. They remembering whether you've visited the site before, so that you remain logged in - or to help us work out how many new website visitors we get each month. Most internet browsers accept cookies automatically, but you can change the settings of your browser to erase cookies or prevent automatic acceptance if you prefer.

 

Wydawcą serwisu jest  "Via Medica sp. z o.o." sp.k., ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk

tel.:+48 58 320 94 94, faks:+48 58 320 94 60, e-mail:  viamedica@viamedica.pl