open access

Vol 10, No 5 (2003)
Original Papers
Published online: 2003-09-16
Get Citation

Dyslokacje elektrod do przedsionkowej stymulacji resynchronizującej - ocena czynników ryzyka

Edward Koźluk, Piotr Lodziński, Zbigniew Kotliński, Agnieszka Piątkowska, Łukasz Szumowski, Małgorzata Lodzińska i Franciszek Walczak
Folia Cardiologica Excerpta 2003;10(5):689-694.

open access

Vol 10, No 5 (2003)
Original Papers
Published online: 2003-09-16

Abstract

Wstęp: Celem pracy jest ocena czynników usposabiających do dyslokacji elektrod w przedsionkowych układach resynchronizujących.
Materiał i metody: Badaniem objęto 23 chorych (10 kobiet, 13 mężczyzn w wieku 61 ± 12 lat), którym wszczepiono układy dwuprzedsionkowe (9 chorych), trójjamowe (13 pacjentów) lub czterojamowe (1 osoba). Wśród badanych 12 osób było po operacji serca (5 CABG, 5 MVR, 2 AVR). Do prawego przedsionka wszczepiono elektrody o biernej fiksacji u 15 pacjentów a elektrody wkrętowe u 8 z 12 chorych po operacjach serca. Do zatoki wieńcowej implantowano standardowe elektrody proste u 10 pacjentów, u 13 chorych - elektrody specjalne. Do stymulacji komorowej użyto elektrod prostych o biernej fiksacji.
Wyniki: Odnotowano 9 dyslokacji (15% elektrod) u 8 chorych (34%). Przemieszczeniu uległy: z prawego przedsionka - 2 z 12 (17%) elektrod o biernej fiksacji oraz 1 z 8 (12%) elektrod o aktywnej fiksacji; z zatoki wieńcowej - 3 z 10 (30%) elektrod standardowych oraz 2 z 13 (15%) elektrod specjalnych; ponadto 1 z 14 (7%) elektrod komorowych. U pacjentów po operacjach serca dyslokacje wystąpiły u 4 spośród 12 (33%) chorych, w tym u 12% osób z elektrodami wkrętowymi; natomiast u pacjentów niepoddanych operacji serca - u 4 spośród 11 (36%) osób. U 2 z 5 chorych (40%), z umiarkowaną lub dużą niedomykalnością trójdzielną, dyslokacja wystąpiła 3-krotnie. W przypadku istnienia małej niedomykalności trójdzielnej dyslokacja wystąpiła u 5 z 18 pacjentów (28%).
Wnioski: Wszczepienie elektrody do zatoki wieńcowej zwiększa ryzyko dyslokacji. Niedomykalność trójdzielna stanowi czynnik ryzyka dyslokacji elektrody. Wprowadzenie specjalnych elektrod do zatoki wieńcowej zmniejsza ryzyko ich dyslokacji. U pacjentów po operacjach serca wkrętowa elektroda przedsionkowa zmniejsza ryzyko dyslokacji, istnieje jednak zwiększone ryzyko dyslokacji późnych. (Folia Cardiol. 2003; 10: 689-694)

Abstract

Wstęp: Celem pracy jest ocena czynników usposabiających do dyslokacji elektrod w przedsionkowych układach resynchronizujących.
Materiał i metody: Badaniem objęto 23 chorych (10 kobiet, 13 mężczyzn w wieku 61 ± 12 lat), którym wszczepiono układy dwuprzedsionkowe (9 chorych), trójjamowe (13 pacjentów) lub czterojamowe (1 osoba). Wśród badanych 12 osób było po operacji serca (5 CABG, 5 MVR, 2 AVR). Do prawego przedsionka wszczepiono elektrody o biernej fiksacji u 15 pacjentów a elektrody wkrętowe u 8 z 12 chorych po operacjach serca. Do zatoki wieńcowej implantowano standardowe elektrody proste u 10 pacjentów, u 13 chorych - elektrody specjalne. Do stymulacji komorowej użyto elektrod prostych o biernej fiksacji.
Wyniki: Odnotowano 9 dyslokacji (15% elektrod) u 8 chorych (34%). Przemieszczeniu uległy: z prawego przedsionka - 2 z 12 (17%) elektrod o biernej fiksacji oraz 1 z 8 (12%) elektrod o aktywnej fiksacji; z zatoki wieńcowej - 3 z 10 (30%) elektrod standardowych oraz 2 z 13 (15%) elektrod specjalnych; ponadto 1 z 14 (7%) elektrod komorowych. U pacjentów po operacjach serca dyslokacje wystąpiły u 4 spośród 12 (33%) chorych, w tym u 12% osób z elektrodami wkrętowymi; natomiast u pacjentów niepoddanych operacji serca - u 4 spośród 11 (36%) osób. U 2 z 5 chorych (40%), z umiarkowaną lub dużą niedomykalnością trójdzielną, dyslokacja wystąpiła 3-krotnie. W przypadku istnienia małej niedomykalności trójdzielnej dyslokacja wystąpiła u 5 z 18 pacjentów (28%).
Wnioski: Wszczepienie elektrody do zatoki wieńcowej zwiększa ryzyko dyslokacji. Niedomykalność trójdzielna stanowi czynnik ryzyka dyslokacji elektrody. Wprowadzenie specjalnych elektrod do zatoki wieńcowej zmniejsza ryzyko ich dyslokacji. U pacjentów po operacjach serca wkrętowa elektroda przedsionkowa zmniejsza ryzyko dyslokacji, istnieje jednak zwiększone ryzyko dyslokacji późnych. (Folia Cardiol. 2003; 10: 689-694)
Get Citation

Keywords

stymulacja resynchronizująca; dyslokacja elektrody; układ stymulujący; napadowe migotanie przedsionków

About this article
Title

Dyslokacje elektrod do przedsionkowej stymulacji resynchronizującej - ocena czynników ryzyka

Journal

Folia Cardiologica

Issue

Vol 10, No 5 (2003)

Pages

689-694

Published online

2003-09-16

Bibliographic record

Folia Cardiologica Excerpta 2003;10(5):689-694.

Keywords

stymulacja resynchronizująca
dyslokacja elektrody
układ stymulujący
napadowe migotanie przedsionków

Authors

Edward Koźluk
Piotr Lodziński
Zbigniew Kotliński
Agnieszka Piątkowska
Łukasz Szumowski
Małgorzata Lodzińska i Franciszek Walczak

Important: This website uses cookies. More >>

The cookies allow us to identify your computer and find out details about your last visit. They remembering whether you've visited the site before, so that you remain logged in - or to help us work out how many new website visitors we get each month. Most internet browsers accept cookies automatically, but you can change the settings of your browser to erase cookies or prevent automatic acceptance if you prefer.

 

Wydawcą serwisu jest  "Via Medica sp. z o.o." sp.k., ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk

tel.:+48 58 320 94 94, faks:+48 58 320 94 60, e-mail:  viamedica@viamedica.pl