open access

Vol 10, No 5 (2003)
Original Papers
Published online: 2003-09-16
Get Citation

Zastososowanie kardiowerterów-defibrylatorów z funkcją resynchronizującej stymulacji dwukomorowej u chorych z ciężką niewydolnością serca i złośliwymi komorowymi zaburzeniami rytmu

Maciej Sterliński, Ewa Lewicka-Nowak, Andrzej Przybylski, Andrzej Lubiński, Alicja Dąbrowska-Kugacka, Ilona Kowalik, Agnieszka Jankowska, Anna Faran, Maciej Kempa, Aleksander Maciąg, Mariusz Pytkowski, Hanna Szwed i Grażyna Świątecka
Folia Cardiologica Excerpta 2003;10(5):603-610.

open access

Vol 10, No 5 (2003)
Original Papers
Published online: 2003-09-16

Abstract

Wstęp: W latach 2002-2003 do leczenia za pomocą wszczepialnego kardiowertera-defibrylatora serca (ICD) z funkcją dwukomorowej stymulacji resynchronizującej (CRT) zakwalifikowano 11 mężczyzn w średnim wieku 64,1 ± 9,9 roku.
Materiał i metody: Wszyscy pacjenci spełniali uznane powszechnie kryteria CRT. Byli to chorzy w II/III-III/IV klasie według klasyfikacji NYHA (śr. 2,9 ± 0,4), czas trwania zespołów QRS wynosił 120-257 ms (181 x 45 ms), wymiar końcoworozkurczowy lewej komory (LVEDD) - 61-82 mm (72 ± 8 mm), frakcja wyrzutowa lewej komory serca (LVEF) - 15-29% (22 ± 5%), dystans 6-minutowego marszu (6 min WT) - 75-540 m (308 x 163 m). U wszystkich pacjentów wskazaniem do implantacji ICD była prewencja wtórna nagłego zgonu sercowego.
Wyniki: W trakcie obserwacji (śr. 7,7 ± 2,9 miesiąca) CRT udało się utrzymać u 6 chorych (55%). W tej grupie w badaniach kontrolnych po 3?6 miesiącach, w porównaniu z wartościami wyjściowymi, stwierdzono: klasę według NYHA: 2 ± 0,6 vs. 3 ± 0,5 (p < 0,005), QRS: 150 ± 17 ms vs. 176 ± 49 ms (p = NS), LVEF: 27 ± 3% vs. 20 ± 4% (p = NS), LVEDD: 77 ± 5 mm vs. 74 ± 3 mm (p = NS), 6 min WT: 495 ± 327 m vs. 291 ± 196 m (p < 0,005). Interwencje ICD wystąpiły u 3 pacjentów z zachowanym CRT i u 1 chorego, u którego nie udało się zachować resynchronizacji. Nie zanotowano powikłań chirurgicznych. Jeden chory z grupy, w której nie udało się zachować resynchronizacji, zmarł 8 miesięcy po zabiegu we wczesnym okresie pooperacyjnym po transplantacji serca.
Wnioski: Zastosowanie kardiowertera-defibrylatora z funkcją dwukomorowej stymulacji resynchronizującej jest cenną metodą leczenia wybranych chorych z ciężką niewydolnością serca, zaburzeniami przewodzenia komorowego i wysokim ryzykiem złośliwych tachyartymii komorowych. Skuteczność metody i jej bezpieczeństwo są zadowalające, lecz wymagają dalszych doświadczeń w celu poprawy wyników. (Folia Cardiol. 2003; 10: 603-610)

Abstract

Wstęp: W latach 2002-2003 do leczenia za pomocą wszczepialnego kardiowertera-defibrylatora serca (ICD) z funkcją dwukomorowej stymulacji resynchronizującej (CRT) zakwalifikowano 11 mężczyzn w średnim wieku 64,1 ± 9,9 roku.
Materiał i metody: Wszyscy pacjenci spełniali uznane powszechnie kryteria CRT. Byli to chorzy w II/III-III/IV klasie według klasyfikacji NYHA (śr. 2,9 ± 0,4), czas trwania zespołów QRS wynosił 120-257 ms (181 x 45 ms), wymiar końcoworozkurczowy lewej komory (LVEDD) - 61-82 mm (72 ± 8 mm), frakcja wyrzutowa lewej komory serca (LVEF) - 15-29% (22 ± 5%), dystans 6-minutowego marszu (6 min WT) - 75-540 m (308 x 163 m). U wszystkich pacjentów wskazaniem do implantacji ICD była prewencja wtórna nagłego zgonu sercowego.
Wyniki: W trakcie obserwacji (śr. 7,7 ± 2,9 miesiąca) CRT udało się utrzymać u 6 chorych (55%). W tej grupie w badaniach kontrolnych po 3?6 miesiącach, w porównaniu z wartościami wyjściowymi, stwierdzono: klasę według NYHA: 2 ± 0,6 vs. 3 ± 0,5 (p < 0,005), QRS: 150 ± 17 ms vs. 176 ± 49 ms (p = NS), LVEF: 27 ± 3% vs. 20 ± 4% (p = NS), LVEDD: 77 ± 5 mm vs. 74 ± 3 mm (p = NS), 6 min WT: 495 ± 327 m vs. 291 ± 196 m (p < 0,005). Interwencje ICD wystąpiły u 3 pacjentów z zachowanym CRT i u 1 chorego, u którego nie udało się zachować resynchronizacji. Nie zanotowano powikłań chirurgicznych. Jeden chory z grupy, w której nie udało się zachować resynchronizacji, zmarł 8 miesięcy po zabiegu we wczesnym okresie pooperacyjnym po transplantacji serca.
Wnioski: Zastosowanie kardiowertera-defibrylatora z funkcją dwukomorowej stymulacji resynchronizującej jest cenną metodą leczenia wybranych chorych z ciężką niewydolnością serca, zaburzeniami przewodzenia komorowego i wysokim ryzykiem złośliwych tachyartymii komorowych. Skuteczność metody i jej bezpieczeństwo są zadowalające, lecz wymagają dalszych doświadczeń w celu poprawy wyników. (Folia Cardiol. 2003; 10: 603-610)
Get Citation

Keywords

implantowany kardiowerter-defibrylator; dwukomorowa stymulacja resynchronizująca; niewydolność serca; złośliwe arytmie komorowe

About this article
Title

Zastososowanie kardiowerterów-defibrylatorów z funkcją resynchronizującej stymulacji dwukomorowej u chorych z ciężką niewydolnością serca i złośliwymi komorowymi zaburzeniami rytmu

Journal

Folia Cardiologica

Issue

Vol 10, No 5 (2003)

Pages

603-610

Published online

2003-09-16

Bibliographic record

Folia Cardiologica Excerpta 2003;10(5):603-610.

Keywords

implantowany kardiowerter-defibrylator
dwukomorowa stymulacja resynchronizująca
niewydolność serca
złośliwe arytmie komorowe

Authors

Maciej Sterliński
Ewa Lewicka-Nowak
Andrzej Przybylski
Andrzej Lubiński
Alicja Dąbrowska-Kugacka
Ilona Kowalik
Agnieszka Jankowska
Anna Faran
Maciej Kempa
Aleksander Maciąg
Mariusz Pytkowski
Hanna Szwed i Grażyna Świątecka

Important: This website uses cookies. More >>

The cookies allow us to identify your computer and find out details about your last visit. They remembering whether you've visited the site before, so that you remain logged in - or to help us work out how many new website visitors we get each month. Most internet browsers accept cookies automatically, but you can change the settings of your browser to erase cookies or prevent automatic acceptance if you prefer.

 

Wydawcą serwisu jest  "Via Medica sp. z o.o." sp.k., ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk

tel.:+48 58 320 94 94, faks:+48 58 320 94 60, e-mail:  viamedica@viamedica.pl