open access

Vol 6, No 1 (2011)
Prace poglądowe - przedruk
Published online: 2011-05-20
Get Citation

Porównanie badań klinicznych dotyczących terapii resynchronizującej w łagodnej i umiarkowanej niewydolności serca

Wojciech Zaręba
Folia Cardiologica Excerpta 2011;6(1):6-13.

open access

Vol 6, No 1 (2011)
Prace poglądowe - przedruk
Published online: 2011-05-20

Abstract

Ostatnio zakończono 3 duże randomizowane badania kliniczne REVERSE, MADIT-CRT i RAFT. Dotyczyły one wpływu terapii resynchronizującej (CRT) lub wszczepienia defibrylatora z funkcją resynchronizacji (CRT-D) u pacjentów z mniej zaawansowaną niewydolnością serca, głównie w II klasie według Nowojorskiego Towarzystwa Kardiologicznego (NYHA). W badaniu REVERSE, znacznie mniejszym od pozostałych, które można traktować jak badanie II fazy, wykazano, że CRT u chorych z łagodną i umiarkowaną niewydolnością serca zmniejsza nasilenie objawów i poprawia czynność hemodynamiczną serca. Badania MADIT-CRT i RAFT uważa się za badania kompletne obejmujące dużą liczbę pacjentów — około 1800 osób każde, z epizodem niewydolności serca lub zgonem jako pierwotnym punktem końcowym. W obu badaniach wykazano znaczące zmniejszenie ryzyka wystąpienia pierwotnego punktu końcowego: 34-procentowe zmniejszenie w badaniu MADIT-CRT i 25-procentowe w badaniu RAFT. W badaniu RAFT stwierdzono znaczące zmniejszenie śmiertelności, czego nie obserwowano w badaniu MADIT-CRT. Charakterystyka kliniczna pacjentów różniła się w obu badaniach, poza nieco podobnymi kryteriami włączenia. Do badania RAFT kwalifikowano chorych z bardziej zaawansowaną niewydolnością serca (w tym 20% pacjentów w III klasie wg NYHA) w porównaniu z badaniem MADIT-CRT. W ramieniu CRT-D badania RAFT 2-letnia śmiertelność wyniosła około 20%, podczas gdy w badaniu MADIT-CRT blisko 6%. Śmiertelność w badaniu RAFT była podobna do obserwowanych w ramieniu CRT-D badania COMPANION (2-letnia śmiertelność wyniosła 25%) i w ramieniu CRT badania CARE-HF (18-procentowa śmiertelność), dwóch starszych badań obejmujących pacjentów w III i IV klasie według NYHA. Na podstawie powyższych porównań można dojść do wniosku, że do badania RAFT włączano pacjentów z umiarkowaną i zaawansowaną niewydolnością serca, podczas gdy do badania MADIT-CRT włączano pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością serca. (Folia Cardiologica Excerpta 2011; 6, 1: 6–13)

Abstract

Ostatnio zakończono 3 duże randomizowane badania kliniczne REVERSE, MADIT-CRT i RAFT. Dotyczyły one wpływu terapii resynchronizującej (CRT) lub wszczepienia defibrylatora z funkcją resynchronizacji (CRT-D) u pacjentów z mniej zaawansowaną niewydolnością serca, głównie w II klasie według Nowojorskiego Towarzystwa Kardiologicznego (NYHA). W badaniu REVERSE, znacznie mniejszym od pozostałych, które można traktować jak badanie II fazy, wykazano, że CRT u chorych z łagodną i umiarkowaną niewydolnością serca zmniejsza nasilenie objawów i poprawia czynność hemodynamiczną serca. Badania MADIT-CRT i RAFT uważa się za badania kompletne obejmujące dużą liczbę pacjentów — około 1800 osób każde, z epizodem niewydolności serca lub zgonem jako pierwotnym punktem końcowym. W obu badaniach wykazano znaczące zmniejszenie ryzyka wystąpienia pierwotnego punktu końcowego: 34-procentowe zmniejszenie w badaniu MADIT-CRT i 25-procentowe w badaniu RAFT. W badaniu RAFT stwierdzono znaczące zmniejszenie śmiertelności, czego nie obserwowano w badaniu MADIT-CRT. Charakterystyka kliniczna pacjentów różniła się w obu badaniach, poza nieco podobnymi kryteriami włączenia. Do badania RAFT kwalifikowano chorych z bardziej zaawansowaną niewydolnością serca (w tym 20% pacjentów w III klasie wg NYHA) w porównaniu z badaniem MADIT-CRT. W ramieniu CRT-D badania RAFT 2-letnia śmiertelność wyniosła około 20%, podczas gdy w badaniu MADIT-CRT blisko 6%. Śmiertelność w badaniu RAFT była podobna do obserwowanych w ramieniu CRT-D badania COMPANION (2-letnia śmiertelność wyniosła 25%) i w ramieniu CRT badania CARE-HF (18-procentowa śmiertelność), dwóch starszych badań obejmujących pacjentów w III i IV klasie według NYHA. Na podstawie powyższych porównań można dojść do wniosku, że do badania RAFT włączano pacjentów z umiarkowaną i zaawansowaną niewydolnością serca, podczas gdy do badania MADIT-CRT włączano pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością serca. (Folia Cardiologica Excerpta 2011; 6, 1: 6–13)
Get Citation

Keywords

niewydolność serca; terapia resynchronizująca

About this article
Title

Porównanie badań klinicznych dotyczących terapii resynchronizującej w łagodnej i umiarkowanej niewydolności serca

Journal

Folia Cardiologica

Issue

Vol 6, No 1 (2011)

Pages

6-13

Published online

2011-05-20

Bibliographic record

Folia Cardiologica Excerpta 2011;6(1):6-13.

Keywords

niewydolność serca
terapia resynchronizująca

Authors

Wojciech Zaręba

Important: This website uses cookies. More >>

The cookies allow us to identify your computer and find out details about your last visit. They remembering whether you've visited the site before, so that you remain logged in - or to help us work out how many new website visitors we get each month. Most internet browsers accept cookies automatically, but you can change the settings of your browser to erase cookies or prevent automatic acceptance if you prefer.

 

Wydawcą serwisu jest  "Via Medica sp. z o.o." sp.k., ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk

tel.:+48 58 320 94 94, faks:+48 58 320 94 60, e-mail:  viamedica@viamedica.pl