dostęp otwarty

Tom 7, Nr 2 (2005)
Opublikowany online: 2005-09-06
Pobierz cytowanie

Ocena wyników odległych leczenia proksymalnej zakrzepicy żył głębokich - leczenie antykoagulacyjne i terapia uciskowa w prewencji zespołu pozakrzepowego

Krzysztof Ziaja, Tomasz Urbanek, Jacek Kostyra, Wacław Kuczmik, Marcin Kucharzewski, Grzegorz Biolik, Damian Ziaja
Chirurgia Polska 2005;7(2):63-73.

dostęp otwarty

Tom 7, Nr 2 (2005)
Opublikowany online: 2005-09-06

Streszczenie

Wstęp: Mimo coraz większej liczby doniesień dotyczących leczenia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, częstość zespołu pozakrzepowego w przypadku chorych z proksymalną zakrzepicą żył głębokich pozostaje wysoka i sięga 29-79%. W pracy oceniono skuteczność leczenia antykoagulacyjnego oraz terapii uciskowej w prewencji zespołu pozakrzepowego w zależności od czasu trwania leczenia oraz rozległości i umiejscowienia proksymalnej zakrzepicy żylnej.
Materiał i metody: Badaniu poddano 100 chorych z proksymalną zakrzepicą żył głębokich (średni wiek 55,7 roku; przedział 18-80 lat) hospitalizowanych w Klinice Chirurgii Ogólnej i Naczyń Śląskiej Akademii Medycznej w latach 1996-2002. Wszystkich chorych poddano leczeniu antykoagulacyjnemu oraz zalecono stosowanie terapii uciskowej zgodnie z aktualnymi wytycznymi. Chorych poddano obserwacji w okresie 1-7 lat po pierwszym epizodzie zakrzepicy żylnej (średni okres obserwacji - 53,9 miesiąca). Podczas badań kontrolnych ocenie poddano dolegliwości chorego związane z występowaniem zespołu pozakrzepowego na podstawie skali Villalta oraz wykonano badanie USG kolor Doppler układu żylnego. Analizowano również rzeczywisty czas stosowania terapii antykoagulacyjnej oraz leczenia uciskowego przez chorych oraz wpływ tych czynników na rozwój zespołu pozakrzepowego.
Wyniki: Nawrót żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej stwierdzono u 13% chorych. Na podstawie wywiadu stwierdzono, że aż 8% chorych nie stosowało farmakologiczne; profilaktyki wtórnej, co wynikało z braku przestrzegania zaleceń lekarskich. Dalsze 11% pacjentów stosowało profilaktykę wtórną w okresie poniżej 1 miesiąca, a 12% poniżej 3 miesięcy. U pozostałych 69% chorych okres stosowania profilaktyki wtórnej określono jako adekwatny do rozpoznanego schorzenia. Obecność objawów umożliwiających rozpoznanie zespołu pozakrzepowego (> 4 pkt. wg skali Villalta) stwierdzono u 75% badanych, z czego u 54% w stopniu niewielkim lub średnim (skala Villalta 5-14 pkt.), a u 21% w stopniu zaawansowanym (> 14 pkt.). Obecność owrzodzenia żylnego rozpoznano u 7% pacjentów. Nie stwierdzono istotnych różnic w częstości występowania zespołu pozakrzepowego w zależności od rodzaju leczenia antykoagulacyjnego stosowanego w leczeniu inicjującym i profilaktyce wtórnej. Uwzględniając wpływ pozostałych analizowanych w pracy czynników stwierdzono występowanie korelacji między wzrostem częstości zespołu pozakrzepowego a: nawrotem zakrzepicy w trakcie obserwacji odległej, brakiem stałego stosowania terapii uciskowej oraz rozległością zakrzepicy żylnej (wielopoziomowe umiejscowienie zakrzepicy żylnej w kończynie).
Wnioski: 1. Mimo leczenia uciskowego, antykoagulacyjnego oraz wczesnego uruchomienia nadal brak skutecznego i pewnego sposobu zapobiegania zespołowi pozakrzepowemu u chorych poddanych zachowawczemu leczeniu proksymalnej zakrzepicy żył głębokich kończyn dolnych.
2. Ze względu na często późny okres ujawniania się dolegliwości, każdy chory po proksymalnej zakrzepicy żył głębokich powinien obligatoryjnie podlegać obserwacji odległej i weryfikacji dotyczącej przestrzegania zaleceń dotyczących leczenia antykoagulacyjnego oraz stosowania terapii uciskowej.
3. Długotrwałe i regularne stosowanie terapii uciskowej wpływa na redukcję odsetka chorych z objawami zespołu pozakrzepowego w populacji pacjentów z proksymalną zakrzepicą żył głębokich.

Streszczenie

Wstęp: Mimo coraz większej liczby doniesień dotyczących leczenia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, częstość zespołu pozakrzepowego w przypadku chorych z proksymalną zakrzepicą żył głębokich pozostaje wysoka i sięga 29-79%. W pracy oceniono skuteczność leczenia antykoagulacyjnego oraz terapii uciskowej w prewencji zespołu pozakrzepowego w zależności od czasu trwania leczenia oraz rozległości i umiejscowienia proksymalnej zakrzepicy żylnej.
Materiał i metody: Badaniu poddano 100 chorych z proksymalną zakrzepicą żył głębokich (średni wiek 55,7 roku; przedział 18-80 lat) hospitalizowanych w Klinice Chirurgii Ogólnej i Naczyń Śląskiej Akademii Medycznej w latach 1996-2002. Wszystkich chorych poddano leczeniu antykoagulacyjnemu oraz zalecono stosowanie terapii uciskowej zgodnie z aktualnymi wytycznymi. Chorych poddano obserwacji w okresie 1-7 lat po pierwszym epizodzie zakrzepicy żylnej (średni okres obserwacji - 53,9 miesiąca). Podczas badań kontrolnych ocenie poddano dolegliwości chorego związane z występowaniem zespołu pozakrzepowego na podstawie skali Villalta oraz wykonano badanie USG kolor Doppler układu żylnego. Analizowano również rzeczywisty czas stosowania terapii antykoagulacyjnej oraz leczenia uciskowego przez chorych oraz wpływ tych czynników na rozwój zespołu pozakrzepowego.
Wyniki: Nawrót żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej stwierdzono u 13% chorych. Na podstawie wywiadu stwierdzono, że aż 8% chorych nie stosowało farmakologiczne; profilaktyki wtórnej, co wynikało z braku przestrzegania zaleceń lekarskich. Dalsze 11% pacjentów stosowało profilaktykę wtórną w okresie poniżej 1 miesiąca, a 12% poniżej 3 miesięcy. U pozostałych 69% chorych okres stosowania profilaktyki wtórnej określono jako adekwatny do rozpoznanego schorzenia. Obecność objawów umożliwiających rozpoznanie zespołu pozakrzepowego (> 4 pkt. wg skali Villalta) stwierdzono u 75% badanych, z czego u 54% w stopniu niewielkim lub średnim (skala Villalta 5-14 pkt.), a u 21% w stopniu zaawansowanym (> 14 pkt.). Obecność owrzodzenia żylnego rozpoznano u 7% pacjentów. Nie stwierdzono istotnych różnic w częstości występowania zespołu pozakrzepowego w zależności od rodzaju leczenia antykoagulacyjnego stosowanego w leczeniu inicjującym i profilaktyce wtórnej. Uwzględniając wpływ pozostałych analizowanych w pracy czynników stwierdzono występowanie korelacji między wzrostem częstości zespołu pozakrzepowego a: nawrotem zakrzepicy w trakcie obserwacji odległej, brakiem stałego stosowania terapii uciskowej oraz rozległością zakrzepicy żylnej (wielopoziomowe umiejscowienie zakrzepicy żylnej w kończynie).
Wnioski: 1. Mimo leczenia uciskowego, antykoagulacyjnego oraz wczesnego uruchomienia nadal brak skutecznego i pewnego sposobu zapobiegania zespołowi pozakrzepowemu u chorych poddanych zachowawczemu leczeniu proksymalnej zakrzepicy żył głębokich kończyn dolnych.
2. Ze względu na często późny okres ujawniania się dolegliwości, każdy chory po proksymalnej zakrzepicy żył głębokich powinien obligatoryjnie podlegać obserwacji odległej i weryfikacji dotyczącej przestrzegania zaleceń dotyczących leczenia antykoagulacyjnego oraz stosowania terapii uciskowej.
3. Długotrwałe i regularne stosowanie terapii uciskowej wpływa na redukcję odsetka chorych z objawami zespołu pozakrzepowego w populacji pacjentów z proksymalną zakrzepicą żył głębokich.
Pobierz cytowanie

Słowa kluczowe

zespół pozakrzepowy; zakrzepica proksymalna; terapia uciskowa; leczenie antykoagulacyjne

Informacje o artykule
Tytuł

Ocena wyników odległych leczenia proksymalnej zakrzepicy żył głębokich - leczenie antykoagulacyjne i terapia uciskowa w prewencji zespołu pozakrzepowego

Czasopismo

Chirurgia Polska

Numer

Tom 7, Nr 2 (2005)

Strony

63-73

Data publikacji on-line

2005-09-06

Rekord bibliograficzny

Chirurgia Polska 2005;7(2):63-73.

Słowa kluczowe

zespół pozakrzepowy
zakrzepica proksymalna
terapia uciskowa
leczenie antykoagulacyjne

Autorzy

Krzysztof Ziaja
Tomasz Urbanek
Jacek Kostyra
Wacław Kuczmik
Marcin Kucharzewski
Grzegorz Biolik
Damian Ziaja

Ważne: serwis https://journals.viamedica.pl/ wykorzystuje pliki cookies. Więcej >>

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies m.in. w celach statystycznych, dostosowania serwisu do potrzeb użytkownika (np. język interfejsu) i do obsługi logowania użytkowników. W ustawieniach przeglądarki internetowej można zmienić opcje dotyczące cookies. Korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci komputera. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce prywatności.

Czym są i do czego służą pliki cookie możesz dowiedzieć się na stronie wszystkoociasteczkach.pl.

Czasopismo Chirurgia Polska dostęne jest również w Ikamed - księgarnia medyczna

Wydawcą serwisu jest "VM Media sp. z o.o. VM Group sp.k., ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk

tel.:+48 58 320 94 94, faks:+48 58 320 94 60, e-mail: viamedica@viamedica.pl