English Polski
Tom 7, Nr 3 (2005)
Opublikowany online: 2005-11-07

dostęp otwarty

Wyświetlenia strony 1796
Wyświetlenia/pobrania artykułu 2818
Pobierz cytowanie

Eksport do Mediów Społecznościowych

Eksport do Mediów Społecznościowych

Materiały biomedyczne. Część I: Pojęcie filmu biologicznego (biofilmu) i fizykochemiczne podstawy przyczepności substancji organicznych do biomateriałów

Dariusz A. Paduch, Jerzy Niedzielski
Chirurgia Polska 2005;7(3):180-191.

Streszczenie

Chociaż biomateriały są stosowane już od 2000 lat, to prawdziwy postęp w tej dziedzinie nastąpił po wprowadzeniu do produkcji w 1937 roku polimetakrylanu metylu (PMMA, pleksa). Biomateriały są ciałami stałymi, które pod względem właściwości mechanicznych i fizycznych można podzielić na: metale, materiały ceramiczne i polimery. Polimery są najczęściej używanymi materiałami w medycynie. Rozróżnia się homopolimery (np. polietylen - PE, polipropylen - PP) i kopolimery (np. poliuretany). Zastosowanie biomateriałów w praktyce klinicznej wymaga rozwiązania następujących problemów i zagadnień: 1. toksyczność, 2. kompatybilność biologiczna (biocompatibility), 3. gojenie tkanek, 4. właściwości mechaniczne i zmęczenie materiałów, 5. zagadnienia prawne. Na podstawie przeglądu aktualnej światowej literatury autorzy omawiają zagadnienia modyfikacji powierzchni biomateriału, tworzenia biofilmu i fizykochemiczne podstawy przyczepności substancji organicznych i bakterii do biomateriałów. Mechanizmy przyczepności bakteryjnej odgrywają istotną rolę w powikłaniach zapalnych przy stosowaniu biomateriałów. Od właściwości biomateriału zależy nasilenie odpowiedzi tkankowej i humoralnej organizmu i w konsekwencji czas prawidłowego funkcjonowania produktu.

Artykuł dostępny w formacie PDF

Pokaż PDF Pobierz plik PDF