Vol 3, No 4 (1996): Elektrofizjologia i Stymulacja Serca
Original articles
Published online: 2000-03-06
Get Citation

Wpływ stymulacji jednojamowej z adaptowaną częstością (AAI-R i VVI-R) na wydolność fizyczną. Problemy związane z tą odmianą stymulacji

Bogdan Łakomski, Andrzej Kutarski, Marian Markiewicz
Elektrofizjologia i Stymulacja Serca 1996;3(4):343-354.
Vol 3, No 4 (1996): Elektrofizjologia i Stymulacja Serca
Original articles
Published online: 2000-03-06

Abstract

Stymulacja z adaptowaną częstością Przebadano 30 chorych z chronotropową niewydolnością węzła zatokowego (stymulacja przedsionkowa) lub z blokiem całkowitym serca (stymulacja komorowa), którym implantowano stymulatory z adaptowaną częstotliwością i mechanicznym czujnikiem uciskowo-wibracyjnym. Ocenę wydolności fizycznej przeprowadzono na bieżni do prób wysiłkowych Case 12 firmy Marquette testem Bruce'a 2-krotnie z włączonym i wyłączonym sensorem w 7-14 dobie po zabiegu. W grupie 15 chorych z implantowanym stymulatorem AAI-R, podobnie jak w grupie 15 chorych z implantowanym stymulatorem VVI-R, włączenie sensora spowodowało istotny statystycznie przyrost częstości akcji serca na szczycie wysiłku, wydłużenie czasu trwania marszu, jak i wzrost wydolności fizycznej (w METach). Przy włączonym sensorze, główną przyczyną przerwania próby wysiłkowej było zmęczenie. Znacznie rzadziej dominowały takie objawy, jak: bóle wieńcowe, zawroty głowy, duszność bądź bóle kończyn dolnych - najczęstsze przyczyny przerwania próby przy klasycznej stymulacji przedsionkowej i komorowej. Podczas blisko 4-letniego okresu obserwacji u większości chorych zaistniała konieczność zmiany programu stymulatora (czułości sensora i wielkość reakcji) zarówno z powodu zbyt małych wysiłkowych przyspieszeń rytmu w stosunku do zaprogramowanych po zabiegu oraz nadmiernych i dokuczliwych przyspieszeń stymulacji przy poruszaniu kończyną górną (optymalny tolerowany program nie gwarantował adekwatnych reakcji sensora na wysiłek fizyczny). Implantacja stymulatora bezpośrednio na żebra z sensorem skierowanym w ich stronę powodowała niekontrolowane przyspieszenia stymulacji do zaprogramowanej wartości maksymalnej; podobne zjawisko zaobserwowano w następstwie stymulacji mięśnia piersiowego i zmusiło ono do wyłączenia funkcji "R". Przy stymulacji AAI-R obserwowano przemijające zaburzenia przewodzenia A-V: blok Io przy maksymalnych (zwykle nadmiernych) przyspieszeniach rytmu, epizody bloku IIo spowodowane terapią antyarytmiczną bądź współistniejącym zespołem zatoki szyjnej. Zaobserwowane problemy związane były m.in. własnościami rzadko już dziś stosowanego czujnika uciskowo-wibracyjnego.

Abstract

Stymulacja z adaptowaną częstością Przebadano 30 chorych z chronotropową niewydolnością węzła zatokowego (stymulacja przedsionkowa) lub z blokiem całkowitym serca (stymulacja komorowa), którym implantowano stymulatory z adaptowaną częstotliwością i mechanicznym czujnikiem uciskowo-wibracyjnym. Ocenę wydolności fizycznej przeprowadzono na bieżni do prób wysiłkowych Case 12 firmy Marquette testem Bruce'a 2-krotnie z włączonym i wyłączonym sensorem w 7-14 dobie po zabiegu. W grupie 15 chorych z implantowanym stymulatorem AAI-R, podobnie jak w grupie 15 chorych z implantowanym stymulatorem VVI-R, włączenie sensora spowodowało istotny statystycznie przyrost częstości akcji serca na szczycie wysiłku, wydłużenie czasu trwania marszu, jak i wzrost wydolności fizycznej (w METach). Przy włączonym sensorze, główną przyczyną przerwania próby wysiłkowej było zmęczenie. Znacznie rzadziej dominowały takie objawy, jak: bóle wieńcowe, zawroty głowy, duszność bądź bóle kończyn dolnych - najczęstsze przyczyny przerwania próby przy klasycznej stymulacji przedsionkowej i komorowej. Podczas blisko 4-letniego okresu obserwacji u większości chorych zaistniała konieczność zmiany programu stymulatora (czułości sensora i wielkość reakcji) zarówno z powodu zbyt małych wysiłkowych przyspieszeń rytmu w stosunku do zaprogramowanych po zabiegu oraz nadmiernych i dokuczliwych przyspieszeń stymulacji przy poruszaniu kończyną górną (optymalny tolerowany program nie gwarantował adekwatnych reakcji sensora na wysiłek fizyczny). Implantacja stymulatora bezpośrednio na żebra z sensorem skierowanym w ich stronę powodowała niekontrolowane przyspieszenia stymulacji do zaprogramowanej wartości maksymalnej; podobne zjawisko zaobserwowano w następstwie stymulacji mięśnia piersiowego i zmusiło ono do wyłączenia funkcji "R". Przy stymulacji AAI-R obserwowano przemijające zaburzenia przewodzenia A-V: blok Io przy maksymalnych (zwykle nadmiernych) przyspieszeniach rytmu, epizody bloku IIo spowodowane terapią antyarytmiczną bądź współistniejącym zespołem zatoki szyjnej. Zaobserwowane problemy związane były m.in. własnościami rzadko już dziś stosowanego czujnika uciskowo-wibracyjnego.
Get Citation

Keywords

stymulacja; wydolność fizyczna; adaptacja częstości; programowanie; problemy

About this article
Title

Wpływ stymulacji jednojamowej z adaptowaną częstością (AAI-R i VVI-R) na wydolność fizyczną. Problemy związane z tą odmianą stymulacji

Journal

Cardiology Journal

Issue

Vol 3, No 4 (1996): Elektrofizjologia i Stymulacja Serca

Pages

343-354

Published online

2000-03-06

Bibliographic record

Elektrofizjologia i Stymulacja Serca 1996;3(4):343-354.

Keywords

stymulacja
wydolność fizyczna
adaptacja częstości
programowanie
problemy

Authors

Bogdan Łakomski
Andrzej Kutarski
Marian Markiewicz

Important: This website uses cookies. More >>

The cookies allow us to identify your computer and find out details about your last visit. They remembering whether you've visited the site before, so that you remain logged in - or to help us work out how many new website visitors we get each month. Most internet browsers accept cookies automatically, but you can change the settings of your browser to erase cookies or prevent automatic acceptance if you prefer.

By "Via Medica sp. z o.o." sp.k., ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk, Poland
tel.:+48 58 320 94 94, fax:+48 58 320 94 60, e-mail: viamedica@viamedica.pl