Vol 12, No 8 (2005): Folia Cardiologica
Original articles
Published online: 2005-08-01

open access

Page views 534
Article views/downloads 1002
Get Citation

Connect on Social Media

Connect on Social Media

Charakterystyka elektrogramów ujścia komorowego lewostronnych dodatkowych szlaków przewodzenia

Zbigniew Jedynak, Łukasz Szumowski, Ewa Szufladowicz, Edward Koźluk, Roman Kępski, Ewa Bujnowska i Franciszek Walczak
Folia Cardiol 2005;12(8):568-575.

Abstract

Wstęp: Celem pracy jest opracowanie kryteriów identyfikacji ujścia komorowego dodatkowych lewostronnych szlaków przewodzenia na podstawie analizy elektrogramów rejestrowanych w miejscach aplikacji prądu o częstotliwości radiowej (RF).
Materiał i metody: Oceniono 114 aplikacji RF, w tym 78 nieskutecznych i 36 skutecznych, u 36 pacjentów z pojedynczym lewostronnym dodatkowym szlakiem przewodzenia. Porównywano zależności czasowe elektrogramów dwubiegunowych w czasie przewodzenia zstępującego i wstecznego przez dodatkowy szlak oraz morfologię elektrogramów jednobiegunowych w czasie przewodzenia zstępującego w miejscach skutecznej i nieskutecznej aplikacji prądu.
Wyniki: Miejsca skutecznych aplikacji prądu w rejestracjach dwubiegunowych wyróżniały się: 1. krótkim czasem między główną lokalną aktywacją przedsionka a główną lokalną aktywacją komory, Aa-Va — 46,9 ms vs. 57,2 ms (p = 0,021); 2. krótkim czasem między początkiem fali delta EKG a elektrogramem głównej lokalnej aktywacji komory, delta-Va — 11,0 ms vs. 18,1 ms (p = 0,025), znamienność statystyczna istotnie wzrastała przy wartościach poniżej 14 ms (p = 0,001); 3. krótkim czasem między początkiem elektrogramu komory a główną lokalną aktywacją komory, pV-Va 25,5 ms vs. 34,3 ms (p = 0,043), istotność statystyczna znacznie wzrastała, gdy ten czas jest krótszy lub równy 25 ms (p = 0,002); 4. rejestracją potencjału dodatkowego szlaku przewodzenia (p = 0,028). Miejsca skutecznych aplikacji prądu w odprowadzeniach jednobiegunowych wyróżniały się: 1. charakterystyczną morfologią QS zapisu komory p = 0,03 z widocznym sygnałem przedsionka p = 0,023; 2. elektrogramem z wszystkimi wymienionymi cechami zwiększającym 39-krotnie szansę skutecznej aplikacji prądu.
Wnioski: Miejsce dla skutecznej aplikacji ujścia komorowego lewostronnego dodatkowego szlaku przewodzenia można zidentyfikować, analizując wiele elementów zapisów odprowadzeń jedno- i dwubiegunowych rejestrowanych elektrodą ablacyjną. W identyfikacji miejsca ablacji dodatkowych szlaków lewostronnych w zapisie dwubiegunowym znaczenie mają: stwierdzenie sygnału pęczka Kenta oraz krótki czas od początku fali delta w EKG do głównej lokalnej aktywacji komory, natomiast w zapisie jednobiegunowym — sygnał QS z jednoczesnym uwidocznieniem sygnału przedsionka.

Article available in PDF format

View PDF Download PDF file