Tom 3, Nr 4 (2019)
KARDIOLOGIA
Opublikowany online: 2019-12-15

dostęp otwarty

Wyświetlenia strony 496
Wyświetlenia/pobrania artykułu 765
Pobierz cytowanie

Eksport do Mediów Społecznościowych

Eksport do Mediów Społecznościowych

Leczenie wstrząsu kardiogennego wikłającego zawał serca — nadal więcej pytań niż jednoznacznych odpowiedzi

Lech Poloński1, Grzegorz Słonka1
Varia Medica 2019;3(4):257-264.

Streszczenie

Wstrząs kardiogenny jest z reguły spowodowany rozległym uszkodzeniem mięśnia sercowego prowadzącym do zmniejszenia objętości wyrzutowej i rzutu serca, a w konsekwencji — do hipotensji oraz spadku perfuzji wieńcowej i obwodowej. Mimo niewątpliwego postępu w kardiologii inwazyjnej, który się dokonał w ostatnich 20 latach, nie uzyskano znaczącego ograniczenia śmiertelności chorych ze wstrząsem kardiogennym — pozostaje ona bardzo wysoka i wynosi ponad 40%. Choć obecnie powszechnie uznaje się, że zasadnicze znaczenie dla poprawy rokowania chorych ze wstrząsem kardiogennym ma jak najszybsze wdrożenie leczenia rewaskularyzacyjnego, to wciąż istnieją kontrowersje co do optymalnej strategii rewaskularyzacyjnej, a w szczególności zakresu pierwotnej angioplastyki (pełna rewaskularyzacja v. ograniczona do tętnicy odpowiedzialnej za zawał). W aktualnych wytycznych nie zaleca się rutynowego stosowania kontrapulsacji wewnątrzaortalnej u chorych ze wstrząsem kardiogennym, istnieją jednak przekonujące dane wskazujące na to, że ta prosta i powszechnie dostępna metoda leczenia może istotnie poprawiać rokowanie w wybranych grupach chorych. Ma to szczególne znaczenie w obliczu braku przekonujących dowodów poprawy przeżywalności chorych dzięki stosowaniu bardziej zaawansowanych przezskórnych metod mechanicznego wspomagania krążenia oraz ich bardzo ograniczonej dostępności w praktyce klinicznej.

Artykuł dostępny w formacie PDF

Pokaż PDF Pobierz plik PDF