Tom 1, Nr 2 (2020)
Wytyczne / stanowisko ekspertów
Opublikowany online: 2020-07-21
Wysłany: 2020-07-21
Pobierz cytowanie

Leczenie niewydolności oddychania w przebiegu COVID-19. Część I. Tlenoterapia bierna

Małgorzata Czajkowska-Malinowska, Aleksander Kania, Paweł Kuca, Jacek Nasiłowski, Szymon Skoczyński, Rafał Sokołowski, Paweł Śliwiński
Pneum Pol 2020;1(2):132-145.

dostęp płatny

Tom 1, Nr 2 (2020)
WYTYCZNE I REKOMENDACJE
Opublikowany online: 2020-07-21
Wysłany: 2020-07-21

Streszczenie

Choroba COVID-19 w 80% przypadków przebiega łagodnie, jednak pozostali chorzy wymagają hospitalizacji i u dużej części z nich rozwija się wirusowe zapalenie płuc. Jego konsekwencją jest ostra, hipoksemiczna niewydolność oddychania. W dobie pandemii wirusa SARS-CoV-2 istotne jest posiadanie wiedzy dotyczącej metod leczenia niewydolności oddychania. Wiedzę tę powinni posiadać wszyscy lekarze, gdyż konieczność leczenia chorych z COVID-19 może spocząć na lekarzach w trakcie specjalizacji lub na specjalistach, którzy w swojej codziennej praktyce nie zajmują się leczeniem niewydolności oddychania.
Wobec braku przyczynowego leczenia COVID-19 podstawowym zadaniem terapeutycznym jest postępowanie objawowe, które polega na zapewnieniu odpowiedniego utlenowania krwi. Uznaje się, że optymalną wartością wysycenia hemoglobiny tlenem (SpO2), która powinna być utrzymywana, jest 92–96%. Pierwszym krokiem w leczeniu hipoksemicznej niewydolności oddychania jest tlenoterapia bierna. Może ona być prowadzona za pomocą następujących metod: cewnik donosowy, prosta maska tlenowa, maska Venturiego i maska bezzwrotna. Dobranie odpowiednej techniki zależy przede wszystkim od skuteczności uzyskania odpo-wiedniego utlenowania krwi, a w drugiej kolejności — od tolerancji leczenia przez chorego.
Chorzy z łagodną postacią niewydolności oddychania mogą być hospitalizowani w sali bez ciągłego monitorowania. Do oceny ich stanu poleca się skalę NEWS2. W przypadku ciężkiej hipoksemii konieczne jest stałe monitorowanie parametrów życiowych, w tym przede wszystkim SpO2 i częstości oddechów. Chorzy ci powinni być umieszczeni w salach o podwyższonym poziomie nadzoru medycznego. Głównym celem monitorowania jest kontrolowanie skuteczności leczenia w celu utrzymania odpowiedniej SpO2, zmniejszenia uczucia duszności i wysiłku oddechowego. W przypadku braku poprawy w ciągu pierwszych 2 godzin leczenia należy rozważyć przeniesienie chorego na oddział intensywnej terapii (OIT) ze względu na wysokie ryzyko konieczności intubacji i inwazyjnej wentylacji mechanicznej. Opóźnianie tej formy leczenia może wiązać się z większą śmiertelnością.
Autorzy niniejszego artykułu postawili sobie za cel przedstawienie jak najbardziej aktualnej wiedzy na temat epidemiologii, patofi-zjologii niewydolności oddychania w przebiegu COVID-19 oraz leczenia z wykorzystaniem metod tlenoterapii biernej. Wierzymy, że informacje zawarte w tym opracowaniu pomogą usystematyzować polskim lekarzom wiedzę w zakresie leczenia chorych  z niewydolnością oddychania w przebiegu COVID-19.

Streszczenie

Choroba COVID-19 w 80% przypadków przebiega łagodnie, jednak pozostali chorzy wymagają hospitalizacji i u dużej części z nich rozwija się wirusowe zapalenie płuc. Jego konsekwencją jest ostra, hipoksemiczna niewydolność oddychania. W dobie pandemii wirusa SARS-CoV-2 istotne jest posiadanie wiedzy dotyczącej metod leczenia niewydolności oddychania. Wiedzę tę powinni posiadać wszyscy lekarze, gdyż konieczność leczenia chorych z COVID-19 może spocząć na lekarzach w trakcie specjalizacji lub na specjalistach, którzy w swojej codziennej praktyce nie zajmują się leczeniem niewydolności oddychania.
Wobec braku przyczynowego leczenia COVID-19 podstawowym zadaniem terapeutycznym jest postępowanie objawowe, które polega na zapewnieniu odpowiedniego utlenowania krwi. Uznaje się, że optymalną wartością wysycenia hemoglobiny tlenem (SpO2), która powinna być utrzymywana, jest 92–96%. Pierwszym krokiem w leczeniu hipoksemicznej niewydolności oddychania jest tlenoterapia bierna. Może ona być prowadzona za pomocą następujących metod: cewnik donosowy, prosta maska tlenowa, maska Venturiego i maska bezzwrotna. Dobranie odpowiednej techniki zależy przede wszystkim od skuteczności uzyskania odpo-wiedniego utlenowania krwi, a w drugiej kolejności — od tolerancji leczenia przez chorego.
Chorzy z łagodną postacią niewydolności oddychania mogą być hospitalizowani w sali bez ciągłego monitorowania. Do oceny ich stanu poleca się skalę NEWS2. W przypadku ciężkiej hipoksemii konieczne jest stałe monitorowanie parametrów życiowych, w tym przede wszystkim SpO2 i częstości oddechów. Chorzy ci powinni być umieszczeni w salach o podwyższonym poziomie nadzoru medycznego. Głównym celem monitorowania jest kontrolowanie skuteczności leczenia w celu utrzymania odpowiedniej SpO2, zmniejszenia uczucia duszności i wysiłku oddechowego. W przypadku braku poprawy w ciągu pierwszych 2 godzin leczenia należy rozważyć przeniesienie chorego na oddział intensywnej terapii (OIT) ze względu na wysokie ryzyko konieczności intubacji i inwazyjnej wentylacji mechanicznej. Opóźnianie tej formy leczenia może wiązać się z większą śmiertelnością.
Autorzy niniejszego artykułu postawili sobie za cel przedstawienie jak najbardziej aktualnej wiedzy na temat epidemiologii, patofi-zjologii niewydolności oddychania w przebiegu COVID-19 oraz leczenia z wykorzystaniem metod tlenoterapii biernej. Wierzymy, że informacje zawarte w tym opracowaniu pomogą usystematyzować polskim lekarzom wiedzę w zakresie leczenia chorych  z niewydolnością oddychania w przebiegu COVID-19.

Pobierz cytowanie

Słowa kluczowe

ostra niewydolność oddychania; SARS-CoV-2, koronawirus, pandemia; COVID-19; tlenoterapia bierna

Informacje o artykule
Tytuł

Leczenie niewydolności oddychania w przebiegu COVID-19. Część I. Tlenoterapia bierna

Czasopismo

Pneumonologia Polska

Numer

Tom 1, Nr 2 (2020)

Typ artykułu

Wytyczne / stanowisko ekspertów

Strony

132-145

Data publikacji on-line

2020-07-21

Rekord bibliograficzny

Pneum Pol 2020;1(2):132-145.

Słowa kluczowe

ostra niewydolność oddychania
SARS-CoV-2
koronawirus
pandemia
COVID-19
tlenoterapia bierna

Autorzy

Małgorzata Czajkowska-Malinowska
Aleksander Kania
Paweł Kuca
Jacek Nasiłowski
Szymon Skoczyński
Rafał Sokołowski
Paweł Śliwiński

Ważne: serwis https://journals.viamedica.pl/ wykorzystuje pliki cookies. Więcej >>

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies m.in. w celach statystycznych, dostosowania serwisu do potrzeb użytkownika (np. język interfejsu) i do obsługi logowania użytkowników. W ustawieniach przeglądarki internetowej można zmienić opcje dotyczące cookies. Korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci komputera. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce prywatności.

Czym są i do czego służą pliki cookie możesz dowiedzieć się na stronie wszystkoociasteczkach.pl.

Wydawcą serwisu jest VM Media sp. z o.o. VM Group sp.k., Grupa Via Medica, ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk

tel.:+48 58 320 94 94, faks:+48 58 320 94 60, e-mail: viamedica@viamedica.pl