Podsumowanie Kongresu ESMO 2014

Sprawozdanie • Report

 

 

Podsumowanie Kongresu ESMO 2014

 

 

 

W tegorocznym Kongresie European Society for Medical Oncology (ESMO) wzięła udział rekordowa liczba 19 809 uczestników; delegaci reprezentowali 134 kraje. W czasie trwających 5 dni obrad odbyło się 180 sesji, podczas których 460 lektorów wygłosiło wykłady. W niniejszym podsumowaniu zawarto wybrane informacje na temat doniesień przedstawionych w ramach specjalnych sesji prezydenckich (Presidential Sessions) — dwie z nich odbyły się w czasie trwania Kongresu.

W czasie 1. sesji prezydenckiej przedstawiono wyniki dotyczące ostatecznej analizy czasu przeżycia całkowitego (overall survival — OS) 808 chorych na przerzutowego HER2-dodatniego raka piersi, które leczono w ramach badania CLEOPATRA. W badaniu stosowano pertuzumab/placebo z trastuzumabem i docetakselem. Wcześniej opublikowano wyniki świadczące o dłuższym czasie bez progresji choroby (progression-free survival — PFS), który w ramieniu z pertuzumabem wyniósł 18,5 miesiąca w porównaniu z 12,4 miesiąca w ramieniu kontrolnym (hazard względny [HR] = 0,62, p < 0,001). Mediana OS w grupie eksperymentalnej wyniosła 56,5 miesiąca i była o 15,7 miesiąca dłuższa w porównaniu z ramieniem kontrolnym (HR = 0,68, p = 0,0002). Wyniki te skłoniły ekspertów komentujących prezentowane wyniki do uznania trójlekowego schematu (pertuzumab + trastuzumab + docetaksel) za nowy standard postępowania u chorych w 1. linii przerzutowego HER2-dodatniego raka piersi.

W tej samej sesji przedstawiono wyniki badania MAGRIT, w którym oceniano przydatność szczepionki MAGE-A3 u chorych po radykalnej operacji wykonanej z powodu niedrobnokomórkowego raka płuca (wyłącznie raki płuca z ekspresją MAGE-A3, stopień IB, II, IIIA [TNM, v. 6], +/- uzupełniająca chemioterapia). Łącznie 2272 uczestników badania poddano terapii MAGE-A3 CI lub placebo przez 27 miesięcy. Wyniki badania nie pozwoliły na zaobserwowanie poprawy pod względem czasu przeżycia bez objawów choroby (disease free survival — DFS) w związku ze stosowaniem MAGE-A3 CI zarówno w całkowitej grupie chorych, jak i w grupie, w której nie stosowano uzupełniającej chemioterapii.

W czasie 1. sesji prezydenckiej przedstawiono również wyniki badania IMPRESS, obejmującego także chorych na niedrobnokomórkowego raka płuca z mutacją genu EGFR, u których po leczeniu pierwszej linii z użyciem gefitynibu dochodziło do progresji choroby. Randomizacji poddano 265 chorych, losowo przydzielając ich do grupy: 1) gefitynib 250 mg/d z cisplatyną (75 mg/m2)/pemetreksedem (500 mg/m2) lub placebo z cisplatyną (75 mg/m2)/pemetreksedem (500 mg/m2). Nie zaobserwowano różnic pod względem PFS. Autorzy stwierdzili, że w przypadku progresji po leczeniu z użyciem gefinitybu należy stosować wyłącznie chemioterapię dwulekową.

Podczas 2. sesji prezydenckiej przedstawiono wyniki dotyczące 370 chorych na zaawansowanego czerniaka, u których stwierdzono progresję podczas, lub po zakończeniu terapii anty-CTLA4 i inhibitorem BRAF w przypadku mutacji tego genu (BRAF V600), włączonych do badania III fazy ChecMate-037 z randomizacją. Stosowano niwolumab (przeciwciało monoklonalne skierowane przeciw PD-1) lub chemioterapię (dakarbazynę lub karboplatynę z paklitakselem). Zaprezentowane wyniki nowej terapii są bardzo obiecujące. Odsetek odpowiedzi całkowitych (overall response rate — ORR) wyniósł 32% w grupie eksperymentalnej w porównaniu z 11% w grupie poddanej chemioterapii. W grupie leczonej niwolumabem nie osiągnięto jeszcze mediany czasu odpowiedzi (95% chorych nadal poddawanych terapii), która w ramieniu kontrolnym wyniosła 3,6 miesiąca. Lepszą odpowiedź na nową terapię osiągnięto niezależnie od obecności ekspresji PD-L1, stanu mutacji BRAF oraz korzyści z wcześniejszego leczenia anty-CTLA4.

W tej samej sesji przedstawiono także rezultaty badania III fazy COMBI-v, obejmującego 704 chorych na przerzutowego czerniaka z mutacją BRAF V600E/K, u których w 1. linii leczenia stosowano dabrafenib z trametynibem lub wemurafenib w monoterapii. Wyniki analizy okresowej były na tyle istotne, że zgodnie z protokołem uznano je za końcowe. Mediana PFS u chorych poddanych terapii dabrafenibem z trametynibem była dłuższa o 4 miesiące (11,4 mies. vs 7,3 mies., HR = 0,56, p <0,001), korzyść odnotowano również w zakresie OS (mediana OS u chorych stosujących wemurafenib wyniosła 17,2 mies., nie osiągnięto jej u chorych w ramieniu terapii skojarzonej, HR = 0,69, p = 0,002). Toksyczność była podobna w obu grupach. Wyniki te stwarzają podstawę do uznania terapii złożonej z inhibitorów BRAF i MEK w przyszłości za standard leczenia chorych na przerzutowego czerniaka. Bezpośrednio po wynikach badania COMBI-v zaprezentowano podobne badanie III fazy (coBRIM), w których określono skuteczność dołączenia cobimetynibu (inhibitora MEK) do wemurafenibu (czyli inhibitora BRAF) u dotychczas nieleczonych chorych na nieoperacyjnego, miejscowo zaawansowanego lub przerzutowego czerniaka z mutacją BRAF V600. Do badania włączono 495 chorych. Terapia dwulekowa była bardziej skuteczna zarówno pod względem PFS (11,3 mies. vs 6,0 mies., HR = 0,60, p < 0,0003), jak i OS (odsetki 9-miesięcznego OS wyniosły odpowiednio 81,1% i 72,5%, HR = 0,65, p = 0,046). Działania niepożądane częściej wystąpiły w grupie poddanej terapii dwulekowej. Wyniki tego badania, podobnie jak poprzednio omówionego badania COMBI-v, wskazują na istotną korzyść z jednoczesnej terapii inhibitorami BRAF i MEK u chorych na czerniaka z mutacją BRAF V600.

Ponadto w subiektywnej ocenie autorów spośród badań prezentowanych poza sesjami prezydenckimi warto przywołać badania LUX-Lung 8 oraz COU-AA-302. W badaniu LUX-Lung 8 udział wzięli chorzy na nabłonkowego raka płuca, u których doszło do progresji po leczeniu obejmującym przynajmniej 4 kursy chemioterapii opartej na związkach platyny. W ramach badania porównano skuteczność afatynibu z erlotynibem. Do badania włączono 795 chorych (85% stanowili mężczyźni, 5% chorych nigdy nie paliło papierosów). Wyniki były znamiennie lepsze w ramieniu z afatynibem (mediana PFS wyniosła 2,4 mies. vs 1,9 mies. w ramieniu z erlotynibem, p = 0,0427; odsetek kontroli choroby [disease control rate — DCR] wyniósł odpowiednio 45,7% i 36,8%, p = 0,020), niemniej bezwzględna korzyść z terapii była niewielka przy porównywalnej toksyczności. W trakcie sesji dotyczącej wskazań do leczenia inhibitorami kinazy tyrozynowej EGRF stwierdzono, że u chorych na płaskonabłonkowego raka płuca należy stosować przede wszystkim chemioterapię, gdyż w tej grupie chorych rzadko stwierdza się u mutację aktywującą EGFR. Należy także wspomnieć wyniki badania COU-AA-302, w którym u 1088 chorych na rozsianego raka prostaty opornego na kastrację (mCRPC), bez wcześniejszej chemioterapii, stosowano prednizon +/- abirateron. Podczas Kongresu przedstawiono ostateczne wyniki OS. Bezwzględna różnica w medianie OS wyniosła ponad 4 miesiące na korzyść terapii abirateronem (34,7 vs 30,3 mies., HR = 0,80, p = 0,0027).

 

Dr n. med. Wojciech M. Wysocki

Klinika Chirurgii Onkologicznej

Centrum Onkologii — Instytut, Oddział w Krakowie

ul. Garncarska 11, 31–114 Kraków

e-mail: z5wysock@cyf-kr.edu.pl

 

Lek. Katarzyna Pogoda

Klinika Nowotworów Piersi i Chirurgii Rekonstrukcyjnej

Centrum Onkologii — Instytut

ul. Roentgena 5, 02–781 Warszawa

e-mail: katarzynapogoda@coi.pl

 

Udział autorów przygotowaniu sprawozdania był równorzędny.

Important: This website uses cookies. More >>

The cookies allow us to identify your computer and find out details about your last visit. They remembering whether you've visited the site before, so that you remain logged in - or to help us work out how many new website visitors we get each month. Most internet browsers accept cookies automatically, but you can change the settings of your browser to erase cookies or prevent automatic acceptance if you prefer.

Wydawcą serwisu jest VM Media sp. z o.o. VM Group sp.k., ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk

tel.:+48 58 320 94 94, faks:+48 58 320 94 60, e-mail: viamedica@viamedica.pl