open access

Vol 13, No 2 (2006): Folia Cardiologica
Original articles
Published online: 2006-02-20
Get Citation

Elektrofizjologiczne i kliniczne wskaźniki ryzyka utraty prawidłowej stymulacji serca u chorych z implantowanym stymulatorem VDD

Rafał Płaksej, Grażyna Kübler, Jacek Gajek, Joanna Moszczyńska-Stulin, Zbigniew Dorenda
Folia Cardiol 2006;13(2):131-139.

open access

Vol 13, No 2 (2006): Folia Cardiologica
Original articles
Published online: 2006-02-20

Abstract

Wstęp: Celem pracy było określenie wpływu parametrów stymulacji i danych klinicznych chorych ze stymulatorem VDD na ryzyko utraty prawidłowej stymulacji w wieloletniej obserwacji.
Materiał i metody: W pracy dokonano retrospektywnej oceny parametrów stymulacji i danych klinicznych chorych, u których w latach 1996-2003 implantowano stymulator VDD. Badaniem objęto 101 pacjentów (w tym 63 mężczyzn) w wieku 65,1 ± 14,4 roku. Okres obserwacji wynosił 4,7 ± 0,72 roku. Wskazania do stymulacji obejmowały: blok przedsionkowo- komorowy II° u 71 chorych (49 mężczyzn) i blok przedsionkowo-komorowy III° u 30 chorych (14 mężczyzn).
Wyniki: Prawidłową stymulację VDD w całym okresie obserwacji (podgrupa A) stwierdzono u 84 pacjentów (83,2%). Trwała utrata stymulacji VDD (podgrupa B) wystąpiła u 17 chorych (16,8%), po 18 ± 13,2 miesiącach od implantacji rozrusznika z powodu stwierdzenia utrwalonego migotania przedsionków - u 3 pacjentów, napadów migotania przedsionków - u 3 chorych, dysfunkcji węzła zatokowego - u 5 osób i undersensingu P - u 6 badanych. W podgrupie B zarejestrowano niższą amplitudę wyczuwania potencjału przedsionkowego (P1) i komorowego (R1) w czasie implantacji oraz częściej stwierdzano dodatni wywiad w kierunku niewydolności serca. W analizie jednoczynnikowej z utratą stymulacji wiązały się P1 i R1 oraz wywiad w kierunku niewydolności serca, wartości P1 i R1 wskazujące na podwyższone ryzyko wyniosły odpowiednio < 1,6 mV i < 10,0 mV. W modelach wieloczynnikowych wskaźnikami ryzyka okazały się także dodatni wywiad w kierunku napadów migotania przedsionków i przebycie zawału serca. U chorych bez przewlekłej niewydolności serca (n = 78) wskaźnikami ryzyka utraty stymulacji były P1 i R1.
Wnioski: Niska amplituda P1 i R1 oraz dodatni wywiad w kierunku niewydolności serca są najsilniejszymi wskaźnikami ryzyka utraty stymulacji VDD. U chorych bez niewydolności serca dodatni wywiad w kierunku napadów migotania przedsionków oraz przebycie zawału serca nie zwiększają ryzyka utraty stymulacji. Utrata stymulacji VDD występuje w ciągu pierwszych kilkunastu miesięcy stosowania stymulacji serca.

Abstract

Wstęp: Celem pracy było określenie wpływu parametrów stymulacji i danych klinicznych chorych ze stymulatorem VDD na ryzyko utraty prawidłowej stymulacji w wieloletniej obserwacji.
Materiał i metody: W pracy dokonano retrospektywnej oceny parametrów stymulacji i danych klinicznych chorych, u których w latach 1996-2003 implantowano stymulator VDD. Badaniem objęto 101 pacjentów (w tym 63 mężczyzn) w wieku 65,1 ± 14,4 roku. Okres obserwacji wynosił 4,7 ± 0,72 roku. Wskazania do stymulacji obejmowały: blok przedsionkowo- komorowy II° u 71 chorych (49 mężczyzn) i blok przedsionkowo-komorowy III° u 30 chorych (14 mężczyzn).
Wyniki: Prawidłową stymulację VDD w całym okresie obserwacji (podgrupa A) stwierdzono u 84 pacjentów (83,2%). Trwała utrata stymulacji VDD (podgrupa B) wystąpiła u 17 chorych (16,8%), po 18 ± 13,2 miesiącach od implantacji rozrusznika z powodu stwierdzenia utrwalonego migotania przedsionków - u 3 pacjentów, napadów migotania przedsionków - u 3 chorych, dysfunkcji węzła zatokowego - u 5 osób i undersensingu P - u 6 badanych. W podgrupie B zarejestrowano niższą amplitudę wyczuwania potencjału przedsionkowego (P1) i komorowego (R1) w czasie implantacji oraz częściej stwierdzano dodatni wywiad w kierunku niewydolności serca. W analizie jednoczynnikowej z utratą stymulacji wiązały się P1 i R1 oraz wywiad w kierunku niewydolności serca, wartości P1 i R1 wskazujące na podwyższone ryzyko wyniosły odpowiednio < 1,6 mV i < 10,0 mV. W modelach wieloczynnikowych wskaźnikami ryzyka okazały się także dodatni wywiad w kierunku napadów migotania przedsionków i przebycie zawału serca. U chorych bez przewlekłej niewydolności serca (n = 78) wskaźnikami ryzyka utraty stymulacji były P1 i R1.
Wnioski: Niska amplituda P1 i R1 oraz dodatni wywiad w kierunku niewydolności serca są najsilniejszymi wskaźnikami ryzyka utraty stymulacji VDD. U chorych bez niewydolności serca dodatni wywiad w kierunku napadów migotania przedsionków oraz przebycie zawału serca nie zwiększają ryzyka utraty stymulacji. Utrata stymulacji VDD występuje w ciągu pierwszych kilkunastu miesięcy stosowania stymulacji serca.
Get Citation

Keywords

stymulacja VDD; synchronizacja przedsionkowo-komorowa; wyczuwanie przedsionkowe; wyczuwanie komorowe; przewlekła niewydolność serca

About this article
Title

Elektrofizjologiczne i kliniczne wskaźniki ryzyka utraty prawidłowej stymulacji serca u chorych z implantowanym stymulatorem VDD

Journal

Cardiology Journal

Issue

Vol 13, No 2 (2006): Folia Cardiologica

Pages

131-139

Published online

2006-02-20

Bibliographic record

Folia Cardiol 2006;13(2):131-139.

Keywords

stymulacja VDD
synchronizacja przedsionkowo-komorowa
wyczuwanie przedsionkowe
wyczuwanie komorowe
przewlekła niewydolność serca

Authors

Rafał Płaksej
Grażyna Kübler
Jacek Gajek
Joanna Moszczyńska-Stulin
Zbigniew Dorenda

Important: This website uses cookies. More >>

The cookies allow us to identify your computer and find out details about your last visit. They remembering whether you've visited the site before, so that you remain logged in - or to help us work out how many new website visitors we get each month. Most internet browsers accept cookies automatically, but you can change the settings of your browser to erase cookies or prevent automatic acceptance if you prefer.

By "Via Medica sp. z o.o." sp.k., ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk, Poland
tel.:+48 58 320 94 94, fax:+48 58 320 94 60, e-mail: viamedica@viamedica.pl