dostęp otwarty

Tom 8, Nr 4 (2017)
PRACE POGLĄDOWE
Pobierz cytowanie

Rola daratumumabu w leczeniu chorych na nawrotowego i opornego szpiczaka plazmocytowego

Aleksander Salomon Perzyński, Krzysztof Jamroziak
DOI: 10.5603/Hem.2017.0037
·
Hematologia 2017;8(4):255-264.

dostęp otwarty

Tom 8, Nr 4 (2017)
PRACE POGLĄDOWE

Streszczenie

Mimo znaczącego postępu terapeutycznego w ostatnich dwóch dekadach szpiczak plazmocytowy (PCM) pozostaje chorobą nawrotową i nieuleczalną. Główne wyzwanie w praktyce klinicznej stanowi leczenie chorych na PCM z grupy tak zwanego wysokiego ryzyka. W wielu badaniach klinicznych wykazano, że w dobie nowych leków przeciwszpiczakowych, w tym inhibitorów proteasomu (PI) oraz leków immunomodulujących (IMiD), obecność aberracji cytogenetycznych wysokiego ryzyka, a więc del17p, t(4;14), t(14;16) lub t(14;20), nadal istotnie obciąża rokowanie. Do innych niekorzystnych czynników prognostycznych zalicza się wystąpienie podwójnej oporności na PI i IMiD oraz nawrót choroby po co najmniej trzech wcześniejszych liniach leczenia. Poprawa wyników leczenia w tych grupach chorych wymaga wprowadzenia do obecnych strategii terapeutycznych nowych leków, o odmiennych od dotychczasowych mechanizmach działania, co daje szansę na przełamanie rozwijającej się oporności. Wśród zarejestrowanych w ostatnich latach leków szczególną nadzieję pod tym względem budzą daratumumab i elotuzumab — przeciwciała monoklonalne (MoAb) skierowane przeciwko antygenom powierzchniowym komórek szpiczakowych. W badaniach klinicznych nad daratumumabem, pierwszym MoAb skierowanym przeciwko antygenowi CD38, wykazano
jego wysoką skuteczność kliniczną i korzystny profil bezpieczeństwa u pacjentów z opornym i/lub nawrotowym PCM, zarówno w monoterapii, jak i terapii skojarzonej z PI i IMiD. W niniejszej pracy dokonano przeglądu wyników badań klinicznych z zastosowaniem daratumumabu w leczeniu PCM, ze szczególnym uwzględnieniem aktywności tego leku w grupie chorych obciążonych wysokim ryzykiem.

Streszczenie

Mimo znaczącego postępu terapeutycznego w ostatnich dwóch dekadach szpiczak plazmocytowy (PCM) pozostaje chorobą nawrotową i nieuleczalną. Główne wyzwanie w praktyce klinicznej stanowi leczenie chorych na PCM z grupy tak zwanego wysokiego ryzyka. W wielu badaniach klinicznych wykazano, że w dobie nowych leków przeciwszpiczakowych, w tym inhibitorów proteasomu (PI) oraz leków immunomodulujących (IMiD), obecność aberracji cytogenetycznych wysokiego ryzyka, a więc del17p, t(4;14), t(14;16) lub t(14;20), nadal istotnie obciąża rokowanie. Do innych niekorzystnych czynników prognostycznych zalicza się wystąpienie podwójnej oporności na PI i IMiD oraz nawrót choroby po co najmniej trzech wcześniejszych liniach leczenia. Poprawa wyników leczenia w tych grupach chorych wymaga wprowadzenia do obecnych strategii terapeutycznych nowych leków, o odmiennych od dotychczasowych mechanizmach działania, co daje szansę na przełamanie rozwijającej się oporności. Wśród zarejestrowanych w ostatnich latach leków szczególną nadzieję pod tym względem budzą daratumumab i elotuzumab — przeciwciała monoklonalne (MoAb) skierowane przeciwko antygenom powierzchniowym komórek szpiczakowych. W badaniach klinicznych nad daratumumabem, pierwszym MoAb skierowanym przeciwko antygenowi CD38, wykazano
jego wysoką skuteczność kliniczną i korzystny profil bezpieczeństwa u pacjentów z opornym i/lub nawrotowym PCM, zarówno w monoterapii, jak i terapii skojarzonej z PI i IMiD. W niniejszej pracy dokonano przeglądu wyników badań klinicznych z zastosowaniem daratumumabu w leczeniu PCM, ze szczególnym uwzględnieniem aktywności tego leku w grupie chorych obciążonych wysokim ryzykiem.

Pobierz cytowanie

Słowa kluczowe

szpiczak plazmocytowy, nawrót, oporność, daratumumab, przeciwciała monoklonalne

Informacje o artykule
Tytuł

Rola daratumumabu w leczeniu chorych na nawrotowego i opornego szpiczaka plazmocytowego

Czasopismo

Hematologia

Numer

Tom 8, Nr 4 (2017)

Strony

255-264

DOI

10.5603/Hem.2017.0037

Rekord bibliograficzny

Hematologia 2017;8(4):255-264.

Słowa kluczowe

szpiczak plazmocytowy
nawrót
oporność
daratumumab
przeciwciała monoklonalne

Autorzy

Aleksander Salomon Perzyński
Krzysztof Jamroziak

Referencje (44)
  1. Moreau P, San Miguel J, Sonneveld P, et al. ESMO Guidelines Committee. Multiple myeloma: ESMO Clinical Practice Guidelines for diagnosis, treatment and follow-up. Ann Oncol. 2017; 28(suppl_4): iv52–iv61.
  2. Ferlay J, Soerjomataram I, Ervik M, Dikshit R, Eser S, Mathers C, Rebelo M, Parkin DM, Forman D, Bray, F. GLOBOCAN 2012 v1.0, Cancer Incidence and Mortality Worldwide: IARC CancerBase No. 11 [Internet]. Lyon, France: International Agency for Research on Cancer; 2013. http://globocan.iarc.fr (accessed on 29/09/2017).
  3. Palumbo A, Bringhen S, Ludwig H, et al. Personalized therapy in multiple myeloma according to patient age and vulnerability: a report of the European Myeloma Network (EMN). Blood. 2011; 118(17): 4519–4529.
  4. Howlader, N., et al. http://globocan.iarc.fr (accessed on 29/09/2017).
  5. Mateos MV, Richardson PG, Schlag R, et al. Bortezomib plus melphalan and prednisone compared with melphalan and prednisone in previously untreated multiple myeloma: updated follow-up and impact of subsequent therapy in the phase III VISTA trial. J Clin Oncol. 2010; 28(13): 2259–2266.
  6. Dimopoulos M, Moreau P, Palumbo A, et al. Carfilzomib and dexamethasone versus bortezomib and dexamethasone for patients with relapsed or refractory multiple myeloma (ENDEAVOR): a randomised, phase 3, open-label, multicentre study. Lancet Oncol. 2016; 17(1): 27–38.
  7. Moreau P, Masszi T, Grzasko N, et al. TOURMALINE-MM1 Study Group. Oral Ixazomib, Lenalidomide, and Dexamethasone for Multiple Myeloma. N Engl J Med. 2016; 374(17): 1621–1634.
  8. Fayers PM, Palumbo A, Hulin C, et al. Nordic Myeloma Study Group, Italian Multiple Myeloma Network, Turkish Myeloma Study Group, Hemato-Oncologie voor Volwassenen Nederland, Intergroupe Francophone du Myélome, European Myeloma Network. Thalidomide for previously untreated elderly patients with multiple myeloma: meta-analysis of 1685 individual patient data from 6 randomized clinical trials. Blood. 2011; 118(5): 1239–1247.
  9. Dimopoulos M, Spencer A, Attal M, et al. Multiple Myeloma (010) Study Investigators. Lenalidomide plus Dexamethasone for Relapsed or Refractory Multiple Myeloma. N Engl J Med. 2009; 361(5): 2123–2132.
  10. San Miguel J, Weisel K, Moreau P, et al. Pomalidomide plus low-dose dexamethasone versus high-dose dexamethasone alone for patients with relapsed and refractory multiple myeloma (MM-003): a randomised, open-label, phase 3 trial. Lancet Oncol. 2013; 14(11): 1055–1066.
  11. Attal M, Harousseau JL, Stoppa AM, et al. A prospective, randomized trial of autologous bone marrow transplantation and chemotherapy in multiple myeloma. Intergroupe Français du Myélome. N Engl J Med. 1996; 335(2): 91–97.
  12. Sonneveld P, De Wit E, Moreau P. How have evolutions in strategies for the treatment of relapsed/refractory multiple myeloma translated into improved outcomes for patients? Crit Rev Oncol Hematol. 2017; 112: 153–170.
  13. Lohr JG, Stojanov P, Carter SL, et al. Multiple Myeloma Research Consortium. Widespread genetic heterogeneity in multiple myeloma: implications for targeted therapy. Cancer Cell. 2014; 25(1): 91–101.
  14. Chesi M, Robbiani DF, Sebag M, et al. AID-dependent activation of a MYC transgene induces multiple myeloma in a conditional mouse model of post-germinal center malignancies. Cancer Cell. 2008; 13(2): 167–180.
  15. Binder M, Rajkumar SV, Ketterling RP, et al. Prognostic implications of abnormalities of chromosome 13 and the presence of multiple cytogenetic high-risk abnormalities in newly diagnosed multiple myeloma. Blood Cancer J. 2017; 7(9): e600.
  16. Kumar SK, Dimopoulos MA, Kastritis E, et al. Natural history of relapsed myeloma, refractory to immunomodulatory drugs and proteasome inhibitors: a multicenter IMWG study. Leukemia. 2017; 31(11): 2443–2448.
  17. Usmani S, Ahmadi T, Ng Y, et al. Analysis of Real-World Data on Overall Survival in Multiple Myeloma Patients With ≥3 Prior Lines of Therapy Including a Proteasome Inhibitor (PI) and an Immunomodulatory Drug (IMiD), or Double Refractory to a PI and an IMiD. Oncologist. 2016 [Epub ahead of print].
  18. Lonial S, Weiss B, Usmani S, et al. Daratumumab monotherapy in patients with treatment-refractory multiple myeloma (SIRIUS): an open-label, randomised, phase 2 trial. Lancet. 2016; 387(10027): 1551–1560.
  19. Lokhorst HM, Plesner T, Laubach JP, et al. Targeting CD38 with Daratumumab Monotherapy in Multiple Myeloma. N Engl J Med. 2015; 373(13): 1207–1219.
  20. Usmani SZ, Weiss BM, Plesner T, et al. Clinical efficacy of daratumumab monotherapy in patients with heavily pretreated relapsed or refractory multiple myeloma. Blood. 2016; 128(1): 37–44.
  21. Dimopoulos MA, Oriol A, Nahi H, et al. POLLUX Investigators. Daratumumab, Lenalidomide, and Dexamethasone for Multiple Myeloma. N Engl J Med. 2016; 375(14): 1319–1331.
  22. Palumbo A, Chanan-Khan A, Weisel K, et al. CASTOR Investigators. Daratumumab, Bortezomib, and Dexamethasone for Multiple Myeloma. N Engl J Med. 2016; 375(8): 754–766.
  23. Weers Mde, Tai YT, Veer MSv, et al. Daratumumab, a Novel Therapeutic Human CD38 Monoclonal Antibody, Induces Killing of Multiple Myeloma and Other Hematological Tumors. J Immunol. 2011; 186(3): 1840–1848.
  24. van der Veer MS, de Weers M, van Kessel B, et al. Towards effective immunotherapy of myeloma: enhanced elimination of myeloma cells by combination of lenalidomide with the human CD38 monoclonal antibody daratumumab. Haematologica. 2011; 96(2): 284–290.
  25. Nijhof IS, Groen RWJ, Noort WA, et al. Preclinical Evidence for the Therapeutic Potential of CD38-Targeted Immuno-Chemotherapy in Multiple Myeloma Patients Refractory to Lenalidomide and Bortezomib. Clin Cancer Res. 2015; 21(12): 2802–2810.
  26. Overdijk MB, Verploegen S, Bögels M, et al. Antibody-mediated phagocytosis contributes to the anti-tumor activity of the therapeutic antibody daratumumab in lymphoma and multiple myeloma. MAbs. 2015; 7(2): 311–321.
  27. Overdijk M, Jansen J, Nederend M, et al. The Therapeutic CD38 Monoclonal Antibody Daratumumab Induces Programmed Cell Death via Fcγ Receptor–Mediated Cross-Linking. J Immunol. 2016; 197(3): 807–813.
  28. Krejcik J, Casneuf T, Nijhof IS, et al. Daratumumab depletes CD38+ immune regulatory cells, promotes T-cell expansion, and skews T-cell repertoire in multiple myeloma. Blood. 2016; 128(3): 384–394.
  29. Nijhof IS, Groen RWJ, Lokhorst HM, et al. Upregulation of CD38 expression on multiple myeloma cells by all-trans retinoic acid improves the efficacy of daratumumab. Leukemia. 2015; 29(10): 2039–2049.
  30. Nijhof IS, Casneuf T, van Velzen J, et al. CD38 expression and complement inhibitors affect response and resistance to daratumumab therapy in myeloma. Blood. 2016; 128(7): 959–970.
  31. Minarik J, Novak M, Flodr P, et al. CD38-negative relapse in multiple myeloma after daratumumab-based chemotherapy. Eur J Haematol. 2017; 99(2): 186–189.
  32. Salomon-Perzyński A, Walter-Croneck A, Usnarska-Zubkiewicz L, et al. Real-world results of daratumumab monotherapy in heavily pretreated relapsed/refractory multiple myeloma in Poland: a prospective observational study of the Polish Myeloma Group. Haematologica. Haematologica. 2017; 102(s2): 517–517.
  33. Salomon-Perzyński A, Walter-Croneck A, Usnarska-Zubkiewicz L, et al. Daratumumab w monoterapii w leczeniu chorych z opornym lub nawrotowym szpiczakiem plazmocytowym w codziennej praktyce klinicznej - badanie obserwacyjne Polskiej Grupy Szpiczakowej (PGSz). Acta Haematol Pol. 2017; 48(suppl 1): 82–82.
  34. Brioli A, Melchor L, Cavo M, et al. The impact of intra-clonal heterogeneity on the treatment of multiple myeloma. Br J Haematol. 2014; 165(4): 441–454.
  35. Chari A, Suvannasankha A, Fay JW, et al. Daratumumab plus pomalidomide and dexamethasone in relapsed and/or refractory multiple myeloma. Blood. 2017; 130(8): 974–981.
  36. Moreau P, Kaufman JL, Sutherland HJ, i wsp. Efficacy of Daratumumab, Lenalidomide and Dexamethasone Versus Lenalidomide and Dexamethasone Alone for Relapsed or Refractory Multiple Myeloma Among Patients with 1 to 3 Prior Lines of Therapy Based on Previous Treatment Exposure: Updated Analysis of Pollux. Blood, 128(22), 489. http://www.bloodjournal.org/content/128/22/489 (Accessed August 26, 2017).
  37. Chanan-Khan AA, Lentzsch S, Quach H, i wsp. Daratumumab, Bortezomib and Dexamethasone Versus Bortezomib and Dexamethasone Alone for Relapsed or Refractory Multiple Myeloma Based on Prior Treatment Exposure: Updated Efficacy Analysis of Castor. Blood, 128(22), 3313. http://www.bloodjournal.org/content/128/22/3313 (Accessed August 26, 2017).
  38. Weisel K, San Mi, Cook G, et al. Efficacy of Daratumumab in Combination with Lenalidomide Plus Dexamethasone (DRd) or Bortezomib Plus Dexamethasone (DVd) in Relapsed or Refractory Multiple Myeloma RRMM) Based on Cytogenetic Risk Status. J Clin Oncol. 2017; 35(15 suppl): 8006.
  39. Avet-Loiseau H, Fonseca R, Siegel D, et al. Carfilzomib significantly improves the progression-free survival of high-risk patients in multiple myeloma. Blood. 2016; 128(9): 1174–1180.
  40. Usmani SZ, Diels J, Ito T, et al. Daratumumab monotherapy compared with historical control data in heavily pretreated and highly refractory patients with multiple myeloma: An adjusted treatment comparison. Am J Hematol. 2017; 92(8): E146–E152.
  41. Hájek R, Masszi T, Petrucci MT, et al. A randomized phase III study of carfilzomib vs low-dose corticosteroids with optional cyclophosphamide in relapsed and refractory multiple myeloma (FOCUS). Leukemia. 2017; 31(1): 107–114.
  42. Richardson PG, Siegel DS, Vij R, et al. Pomalidomide alone or in combination with low-dose dexamethasone in relapsed and refractory multiple myeloma: a randomized phase 2 study. Blood. 2014; 123(12): 1826–1832.
  43. Richardson P, Jagannath S, Hussein M, et al. Safety and efficacy of single-agent lenalidomide in patients with relapsed and refractory multiple myeloma. Blood. 2009; 114(4): 772–778.
  44. Kumar SK, Callander NS, Alsina M, et al. Multiple Myeloma, Version 3.2017, NCCN Clinical Practice Guidelines in Oncology. J Natl Compr Canc Netw. 2017; 15(2): 230–269.

Ważne: serwis https://journals.viamedica.pl/ wykorzystuje pliki cookies. Więcej >>

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies m.in. w celach statystycznych, dostosowania serwisu do potrzeb użytkownika (np. język interfejsu) i do obsługi logowania użytkowników. W ustawieniach przeglądarki internetowej można zmienić opcje dotyczące cookies. Korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci komputera. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce prywatności.

Czym są i do czego służą pliki cookie możesz dowiedzieć się na stronie wszystkoociasteczkach.pl.

Czasopismo Hematologia dostęne jest również w Ikamed - księgarnia medyczna

Wydawcą serwisu jest  "Via Medica sp. z o.o." sp.k., ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk

tel.:+48 58 320 94 94, faks:+48 58 320 94 60, e-mail:  viamedica@viamedica.pl