dostęp otwarty

Tom 1, Nr 2 (2010)
PRACE POGLĄDOWE
Opublikowany online: 2010-05-14
Pobierz cytowanie

Dimer D - diagnostyczny i rokowniczy marker żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej

Krzysztof Chojnowski
Hematologia 2010;1(2):102-108.

dostęp otwarty

Tom 1, Nr 2 (2010)
PRACE POGLĄDOWE
Opublikowany online: 2010-05-14

Streszczenie

W żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej (VTE) stwierdza się podwyższenie stężenia dimerów D - końcowego produktu degradacji fibryny przez plazminę. Nie jest on markerem swoistym dla VTE, ponieważ jego zwiększone stężenie występuje w wielu chorobach. Natomiast, ze względu na dużą czułość testu, prawidłowe stężenia dimerów D pozwalają wykluczyć rozpoznanie VTE i zatorowości płucnej u osób, u których prawdopodobieństwo kliniczne tych rozpoznań jest małe. W niedawnych publikacjach wskazuje się, że badanie stężenia dimerów D może być pomocne w kwalifikacji pacjentów do grup wysokiego lub niskiego ryzyka nawrotu VTE po przerwaniu leczenia antykoagulacyjnego. Dostępnych jest wiele testów służących do oznaczenia dimeru D, różniących się czułością i swoistością dla rozpoznania VTE. Głównym ograniczeniem przydatności klinicznej tego badania jest zmniejszenie swoistości testu w poszczególnych grupach pacjentów i sytuacjach klinicznych, co dotyczy przede wszystkim osób starszych, chorych na nowotwory, pacjentów po zabiegach operacyjnych i po przebytej VTE oraz kobiet w ciąży i połogu.

Streszczenie

W żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej (VTE) stwierdza się podwyższenie stężenia dimerów D - końcowego produktu degradacji fibryny przez plazminę. Nie jest on markerem swoistym dla VTE, ponieważ jego zwiększone stężenie występuje w wielu chorobach. Natomiast, ze względu na dużą czułość testu, prawidłowe stężenia dimerów D pozwalają wykluczyć rozpoznanie VTE i zatorowości płucnej u osób, u których prawdopodobieństwo kliniczne tych rozpoznań jest małe. W niedawnych publikacjach wskazuje się, że badanie stężenia dimerów D może być pomocne w kwalifikacji pacjentów do grup wysokiego lub niskiego ryzyka nawrotu VTE po przerwaniu leczenia antykoagulacyjnego. Dostępnych jest wiele testów służących do oznaczenia dimeru D, różniących się czułością i swoistością dla rozpoznania VTE. Głównym ograniczeniem przydatności klinicznej tego badania jest zmniejszenie swoistości testu w poszczególnych grupach pacjentów i sytuacjach klinicznych, co dotyczy przede wszystkim osób starszych, chorych na nowotwory, pacjentów po zabiegach operacyjnych i po przebytej VTE oraz kobiet w ciąży i połogu.
Pobierz cytowanie

Słowa kluczowe

dimer D; żylna choroba zakrzepowo-zatorowa; rozpoznanie; nawrót

Informacje o artykule
Tytuł

Dimer D - diagnostyczny i rokowniczy marker żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej

Czasopismo

Hematologia

Numer

Tom 1, Nr 2 (2010)

Strony

102-108

Data publikacji on-line

2010-05-14

Rekord bibliograficzny

Hematologia 2010;1(2):102-108.

Słowa kluczowe

dimer D
żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
rozpoznanie
nawrót

Autorzy

Krzysztof Chojnowski

Ważne: serwis https://journals.viamedica.pl/ wykorzystuje pliki cookies. Więcej >>

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies m.in. w celach statystycznych, dostosowania serwisu do potrzeb użytkownika (np. język interfejsu) i do obsługi logowania użytkowników. W ustawieniach przeglądarki internetowej można zmienić opcje dotyczące cookies. Korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci komputera. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce prywatności.

Czym są i do czego służą pliki cookie możesz dowiedzieć się na stronie wszystkoociasteczkach.pl.

Czasopismo Hematologia dostęne jest również w Ikamed - księgarnia medyczna

Wydawcą serwisu jest  "Via Medica sp. z o.o." sp.k., ul. Świętokrzyska 73, 80–180 Gdańsk

tel.:+48 58 320 94 94, faks:+48 58 320 94 60, e-mail:  viamedica@viamedica.pl